[ Δρόμοι ]

Τι νιώθετε…
… για την εξαφάνιση της μικρής Μάντλιν στην Πορτογαλία; Πιστεύετε πως είναι κάτι κακό, κάτι καλό ή απλώς «δεν γνωρίζετε»; Φυσικά πρόκειται για μια ανόητη ερώτηση. Όλοι νιώθουν αποτροπιασμό μπροστά στην απαγωγή ενός μικρού παιδιού. Όμως, αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι οι εκδηλώσεις τόσο πολλών ανθρώπων από άκρη σε άκρη της Ευρώπης, οι οποίοι σπεύδουν να δείξουν τη συμπάθειά τους για τους γονείς της που δεν γνώρισαν ποτέ και την εχθρότητά τους για τον απαγωγέα που δεν είδαν ποτέ. Σαν να είναι αυτό το έγκλημα ένα ακόμη ριάλιτι σόου, όπου, αν ψηφίσουμε να φύγει ο κακός, θα κερδίσει ο καλύτερος.

Στο Λονδίνο…
… κολλούν στα παράθυρα αφίσες που γράφουν «Βοηθήστε να βρεθεί η Μάντλιν», τις μοιράζουν σε εφημερίδες, τις αναρτούν σε δρόμους. Στα γήπεδα τα πλήθη ανεμίζουν φωτογραφίες της και το Ίντερνετ πλημμυρίζει από μηνύματα συμπάθειας. Διασημότητες και ποδοσφαιριστές απευθύνουν εκκλήσεις και προσφέρουν ανταμοιβές σε όποιον βοηθήσει να σωθεί το τετράχρονο κοριτσάκι. «Μοιραζόμαστε τον πόνο σας», λένε στους γονείς του. Η τηλεόραση οργανώνει συζητήσεις, στήνει γκάλοπ, στέλνει ανταποκριτές στην Πορτογαλία που μεταδίδουν τις «τελευταίες ειδήσεις» σαν να πρόκειται για μια στρατιωτική εκστρατεία. Άλλη μια οικογενειακή τραγωδία μετατρέπεται σε μια υπόθεση των μέσων ενημέρωσης και της δημοσιότητας. Ήταν αναπόφευκτο οι μοναχικοί πολιτικοί να κατέβουν κι αυτοί στους δρόμους σε αυτή την παλλαϊκή εκστρατεία: βουλευτές και υπουργοί νιώθουν την ανάγκη να μη λείψουν από αυτή την προσπάθεια για τη σωτηρία της Μάντλιν.

Οι αφίσες…
… όμως που κολλούν οι άνθρωποι στο Λονδίνο απέχουν πολύ από τον τόπο του εγκλήματος, λέει ο Βρετανός αρθρογράφος Μικ Χιουμ. Η υπόθεση της Μάντλιν είναι πιο πολύ μια καλή αφορμή για να ξανανιώσει ενωμένη μια κατακερματισμένη κοινωνία, όπου οι άνθρωποι έχουν μάθει να πονούν βουβοί και μόνοι. Τώρα, με τη Μάντλιν, μπορούν επιτέλους να πονούν μαζί. Φαίνεται πως λείπουν πια οι αξίες που φέρνουν πιο κοντά τους ανθρώπους. Κι είναι τόσο απελπιστική η έλλειψή τους, που χρειάζεται μια τέτοια τραγωδία για να κάνει τους ανθρώπους να ξανανιώσουν μαζί. Θα ήταν άραγε οι αφίσες με το πρόσωπο της μικρής Μάντλιν ακόμη σήμερα κολλημένες στους λονδρέζικους δρόμους ή θα είχαν πάρει τη θέση τους οι κόκκινες σημαίες της Λίβερπουλ, αν η βρετανική ομάδα είχε κερδίσει τον τελικό της Αθήνας;

Είναι…
… εκπληκτικό πόσο πολύ έφτασαν να μοιάζουν μεταξύ τους οι δυτικές κοινωνίες. Φυσικά μας έρχεται στον νου η υπόθεση του μικρού Άλεξ. Νιώσαμε κι εμείς συμπάθεια για τη μητέρα του κι έχθρα για τους φονιάδες του, αλλά πέρασε από τότε παραπάνω από ένας χρόνος και παραμένουν ακόμη ασύλληπτοι. Ψηφίσαμε κι εμείς σε αυτό το ριάλιτι σόου να φύγει ο κακός, αλλά δεν κέρδισε ο καλύτερος.