[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πώς έγινα ταχυδρόμος

ΔΗΛΩΝΩ ΕΞΑΡΧΗΣ και απερίφραστα ότι άλλαξα επάγγελμα. Εδώ και λίγους μήνες εργάζομαι ως ταχυδρομικός υπάλληλος στα ένδοξα ΕΛΤΑ. Για την ακρίβεια, καλύπτω ανάγκες διανομής της αλληλογραφίας στην ευρύτερη περιοχή του Χαλανδρίου. Όλα άρχισαν ένα πρωινό, όταν ανοίγοντας το γραμματοκιβώτιο βρήκα φακέλους με άλλο όνομα και άλλη διεύθυνση. Ένας από αυτούς περιείχε ειδοποίηση για εργασιακές υποθέσεις ενός αλλοδαπού. Αφού άφησα δυο άλλους φακέλους στις σωστές διευθύνσεις, στον διπλανό δρόμο, έφυγα μακριά ψάχνοντας τη διεύθυνση του αλλοδαπού, που με ανακήρυξε ευεργέτη του: «Δεν ξέρετε τι θα τραβούσα αν έχανα αυτό το χαρτί…». Το ίδιο βράδυ αντίκρυσα σε τηλεοπτικές ειδήσεις τον αρμόδιο για τα ΕΛΤΑ υπουργό να παίζει «τα τρενάκια» σε κάποιο συρμό του προαστιακού.

Σε δυο τρεις μέρες ένας καλός κύριος του απέναντι σπιτιού μού έφερε τον λογαριασμό της πιστωτικής μου κάρτας και το προσκλητήριο γάμου του ανιψιού μου. Ανταπέδωσα την επόμενη εβδομάδα σε ενοίκους παραπλήσιας πολυκατοικίας, διανέμοντας δύο έντυπα φορολογικών δηλώσεων (!) και μία απόδειξη πληρωμής για κρατήσεις του ΤΕΒΕ. Οι άνθρωποι έμειναν ξεροί. Το έργο επαναλήφθηκε σαν γκραν γκινιόλ και σαν κωμωδία. Έτσι, σε λίγο καιρό δημιουργήθηκε η Ταχυδρομική Ομάδα Αμέσου Δράσεως Πολιτών Άνω Χαλανδρίου. Μια ηλικιωμένη κυρία που ορίσαμε ομαδάρχη και ζήτησε αρμοδίως εξηγήσεις κάτι μας μετέφερε για συμβασιούχους που αλλάζουν συνεχώς κι έτσι δεν σπουδάζουν τη δουλειά, που μπερδεύουν (ναι!) τις διευθύνσεις, για λάθη στα κέντρα διαλογής, και πάει λέγοντας. Στο μεταξύ, μού ξαναήλθε, μα την αλήθεια, ένα παρόμοιο πολύτιμο χαρτί του αλλοδαπού, του το έδωσα πάλι και ανταλλάξαμε τηλέφωνα για μελλοντική συνεννόηση.

Από μια τηλεοπτική εκπομπή βεβαιώθηκα ότι το κακό έχει εξαπλωθεί σαν κολλητική αρρώστια. Ένας- επίσημος- διανομέας που δεν οδηγούσε μηχανάκι ή ποδήλατο, βάδιζε, όσο άντεχε, πεζός προς το πουθενά, αγκομαχώντας με έναν τεράστιο όγκο αλληλογραφίας. Εκεί όμως οι κάτοικοι δεν είχαν οργανωθεί όπως εμείς και έτρεχαν αλλόφρονες στα ταχυδρομικά γραφεία. Για να μην είμαι άδικος όμως, τα ΕΛΤΑ κατάφεραν να λύσουν ένα από τα μεγάλα προβλήματα της εποχής: διέλυσαν τον μύθο περί δήθεν αποξένωσης των κατοίκων της πόλης.

Τώρα στη γειτονιά συναντιόμαστε καθημερινά, ανταλλάσσουμε καλημέρες και με αγωνία έκδηλη αλλά και περισσή ευγένεια ρωτάμε ο ένας τον άλλο αν το γραμματοκιβώτιό του περιέχει κάτι δικό μας.

Σε λίγο, θα μαζευόμαστε εναλλάξ στα σαλόνια μας, θα ανταλλάσσουμε απόψεις και θα ζητούμε συμβουλές για τις ιδιωτικές μας υποθέσεις, αφού πλέον η αλληλογραφία μας έχει γίνει κοινό κτήμα. Ίσως, μάλιστα, εκεί στα σαλόνια παίζουμε και «τα τρενάκια». Δεν θ΄ αφήσουμε το αποκλειστικό προνόμιο στον υπουργό Λιάπη.