ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Γειτονιές…

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Γ.Στεργιόπουλος, Μαρουσιώτη Ολυμπιονίκη 2, Μαρούσι, γράφει:

«Αγαπητέ κ. Παπαδόπουλε, Διάβασα με συγκίνηση τα βιβλία σου “Ζω από περιέργεια” και “Είναι γλεντζές, πίνει γάλα”. Το δεύτερο, ταξίδεψε τη μνήμη μου στα αλησμόνητα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας και της εφηβικής αμεριμνησίας. Τότε, που ο νους μας και οι οραματισμοί μας είχαν πλαίσιο το ρομάντζο. Με πλησίασες στην παλιά μου γειτονιά της πλατείας Κυριακού.

Τότε κατοικούσα στην οδό Εϋνάρδου 7 (πλάι από το Δημοτικό Σχολείο, που το διεύθυνε η κ. Μάχη). Το μετέπειτα σπίτι μας ήταν στην οδό Φωκαίας 11. Στον άλλο δρόμο, σπούδασα στο Β΄ Γυμνάσιο (Χέυδεν και Αχαρνών). Τελείωσα τις σπουδές μου το 1935-36 και ύστερα στη Νομική Σχολή. Γνωρίζω πως είμαι υπερήλικος και απέχουμε περίπου 15 χρόνια. Και τότε όμως, στις παράλληλες χρονιές, και η γειτονιά και η μάθηση, είχαν μιαν ταυτότητα. Τα ονοματεπώνυμα μόνο, φίλων και συμμαθητών, αλλάζουν. Τα παιχνίδια μας όμως και οι έννοιες μας, ήταν ίδια. Πέρασαν από τότε πολλές δεκαετίες. Και η Αθήνα τσιμεντοποιήθηκε και οι γραφικές μονοκατοικίες εξαφανίσθηκαν.

Χάθηκε η μπάλα και το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, που τα χαιρόμασταν στους έρημους δρόμους. Εξαφανίστηκε η μακριά γαϊδούρα και οι διασκεδάσεις με τους βώλους και τις σβούρες. Το οδυνηρό μπιζ ξεχάσθηκε καθώς και οι αγώνες με τα άλματα απλούν και τριπλούν και οι δρόμοι ταχύτητας και αντοχής που τους γυροφέρναμε στα οικοδομικά τετράγωνα. Οι χαρταετοί, με τα τρίγωνα (τα σμυρναίικα) και τα βουτηχτάρια και η αφετηρία της Καθαράς Δευτέρας ανήκουν στο παρελθόν. Οι ρομαντικοί περίπατοι, τ΄ απογεύματα στην πλατεία του Κυριακού, δεν υπάρχουν πια. Τότε που ο έρωτας ξεκινούσε με τη γοητεία των ματιών και ολοκληρωνόταν με ένα φιλί. Τότε, που λειτουργούσαν τα ραβασάκια. Χάθηκε και το πατινάζ, που το διασκεδάζαμε το χειμώνα στο Καπιτολ (κινηματογράφος Αγίου Μελετίου) και στο τέρμα της οδού Χέυδεν- Μαυρομματαίων.

Χάθηκε και το πινγκ-πονγκ και το μπιλιάρδο, που το χαιρόμασταν στου Λαμέρα το καφενείο. Αγωνία έχω κάθε φορά, που θυμάμαι την εποχή εκείνη την ξέγνοιαστη.

Σήμερα, τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια, κυλούν σε μπαρ και με τα ακουστικά. Και σε κάθε βήμα ενεδρεύει η εύκολη ζωή και τα ναρκωτικά.

Ξαναγυρίζω στο Γυμνάσιο, όπου, πιθανόν, να χρησιμοποιούσαμε τις ίδιες αίθουσες και τα ίδια θρανία. Αρκετά από τα ονόματα, που μνημόνευσες, τα έχω κι εγώ υπόψη. Πρόκειται για προγενέστερά τους, αδέλφια και ξαδέλφια της παλιάς γειτονιάς μας. Γυμνασιάρχης, στο Γυμνάσιό μας, ήταν ο έξοχος στις γνώσεις και στο ήθος Θρασύβουλος Σταύρου».