[ Δρόμοι ]

«Υπάρχει…
… ένας τόπος όπου έχω άλλο όνομα, είμαι λιγάκι πιο ψηλός, πολύ πιο αδύνατος κι έχω μπόλικα κατακόκκινα μαλλιά. Σε εκείνον τον τόπο δεν είμαι καθόλου κοινωνικός, σπάνια μιλάω σε κάποιον κι όποτε το κάνω, το κάνω απρόθυμα. Πηγαίνω εκεί όποτε νιώθω να με κυριεύει η πλήξη, για να περπατήσω στα καταπράσινα δάση που σχεδίασε κάποιο χέρι, για να πετάξω πάνω από τις γαλαζοπράσινες θάλασσες. Αναζητώ σε αυτόν τον τόπο τη γαλήνη, με ένα απλό πάτημα του πλήκτρου “Εnter” στο πληκτρολόγιό μου. Κι όμως, ποτέ δεν μπόρεσε να με πείσει πως είναι ένας τόπος πραγματικός. Γιατί τα πεύκα του δεν έχουν μυρωδιές και το τρίξιμο από τα τριζόνια και τα κελαηδήματα από τα πουλιά βγαίνουν μέσα από “κονσέρβα” (μπορώ, αν θέλω, με ένα πάτημα του πλήκτρου να αλλάξω αυτούς τους ήχους με κάτι από τον Βιβάλντι)».

Άλλοι…
… άνθρωποι χρησιμοποιούν τη «Δεύτερη ζωή», έναν από τους πιο εντυπωσιακούς εικονικούς κόσμους που κατασκεύασε ο άνθρωπος, για άλλους σκοπούς: να κάνουν καριέρα σαν αρχιτέκτονες ή πόρνες, να ντυθούν την προβιά του κτήνους, να παραστήσουν το ζόμπι ή ακόμη και τον τρομοκράτη. Στο βιβλίο…
… «Δεύτερες ζωές», ο δημοσιογράφος Τιμ Γκεστ διηγείται πώς συναντήθηκε με τέτοιους κακούς σε αυτόν τον εικονικό κόσμο. Η ικανότητα του ανθρώπου να κάνει το κακό γίνεται ακόμη χειρότερη σε τέτοιους εικονικούς κόσμους, όταν μοναδικός σκοπός είναι η σύγκρουση και η ανέλιξη του παίκτη στην ιεραρχία, από μοναχικός κυνηγός σε πολέμαρχο και τέλος σε κυρίαρχο του κόσμου. Στην Κορέα, όπου ένα παρόμοιο παιχνίδι, το «Lineage», είναι ιδιαίτερα δημοφιλές- έχει εισβάλει και στην Κίνα, όπου οι αρχές θα προτιμούσαν οι Κινέζοι να παίζουν πιο πατριωτικά παιχνίδια- οι παίκτες προτιμούν να πεθάνουν στην πείνα, παρά να πάρουν τα μάτια τους από την οθόνη του κομπιούτερ. Υπάρχουν και σκοτεινές πλευρές σε αυτά τα παιχνίδια. Ο Γκεστ γράφει πως οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποιούν εικονικούς κόσμους για να εκπαιδεύουν τους άνδρες τους σε επικίνδυνες αποστολές. Όσο πιο πολλούς δρόμους ανοίγει μπροστά μας η τεχνολογία, τόσο πιο συχνά βρίσκουμε μπροστά μας περισσότερους δαίμονες παρά αγγέλους.

Οι εικονικοί…
… κόσμοι, όμως, δίνουν σε αυτούς που δεν μπορούν αλλιώς τη δυνατότητα να γνωρίζονται με άλλους ανθρώπους, να συζητούν, να φλερτάρουν μαζί τους σε αυτές τις ουτοπίες κι ύστερα να κλείνουν τον διακόπτη χωρίς συνέπειες. Ίσως μια μέρα, όχι πολύ μακρινή, οι ειδικοί να κατασκευάσουν ειδικά προγράμματα που θα εγγυώνται την απόλυτη βύθισή μας σε αυτό το εικονικό περιβάλλον, την απόλυτη εγκατάλειψη της σάρκας, ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους που πιθανότατα δεν θα τους σφίξουμε ποτέ το χέρι, ούτε θα δούμε ποτέ το πραγματικό πρόσωπό τους.