Το πνεύμα του τόνου

Ποιητής έφα!

40 χρόνια κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών! 40 χρόνια πόλεμοι για επανάκτησή τους, με πέτρες, σφενδόνες, όλμους, ρουκέτες κι όποια άλλα «θεία δώρα» γεννά η βία, η μακρόχρονη αντιπαλότητα Δαβίδ και Γολιάθ! Εκατοντάδες οι νεκροί, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, άπειρες οι καταστροφές, οι ερημώσεις, οι αποκλεισμοί, τα υψωμένα «Τείχη του Μίσους», πραγματικά και συμβολικά. Προσπάθειες συνεννόησης, λύσης του προβλήματος να καρκινοβατούν, να πέφτουν στο κενό, να γίνονται συντρίμμια και το χάος να εξαπλώνεται, να κυριαρχεί. Ο εχθρός όμως φαίνεται δεν είναι μόνο δίπλα, απέναντι, είναι και μέσα. Ούτε εκατό μέρες δεν άντεξε η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» μεταξύ Χαμάς- Φατάχ. Η διχόνοια, οι βαθιές αντιθέσεις, οι εξουσιομανείς φατρίες, τα αντίπαλα στρατόπεδα δεν άργησαν να οδηγήσουν σε μια ολέθρια αδελφοκτόνο σύρραξη που ακυρώνει τη μια εκεχειρία μετά την άλλη. Τα θύματα στην αναρχούμενη Γάζα πολλαπλασιάζονται, ο πιο άγριος εμφύλιος αμαυρώνει κάθε δίκαιο αίτημα για μια ζωή και μια πατρίδα εν ειρήνη. Ξανά ο θάνατος, το αίμα, η απελπισία, τώρα από χέρι αδελφικό. Ο νους εν πλήρει θλίψη πετάει στους προφήτες- ποιητές.

Τα ΄χουν πει όλα, έχουν αποκρυπτογραφήσει βαθιά όλα τα ανθρώπινα, με διαύγεια, καθαρότητα, με γλώσσα διεισδυτική, καίρια, σημαίνουσα. «Η Διχόνοια που βαστάει/ ένα σκήπτρο η δολερή/ καθενός χαμογελάει,/ πάρτο,λέγοντας κι εσύ/…Από στόμα όπου φθονάει,/ παλληκάρια,ας μην ΄πωθεί,/ πως το χέρι σας κτυπάει/ του αδελφού την κεφαλή/.Μην ειπούν στο στοχασμό τους/ τα ξένα έθνη αληθινά:/ εάν μισούνται ανάμεσά τους/ Δεν τους πρέπει ελευθεριά/ (Διονύσιος Σολωμός)