Φαινόμενα

Μείνετε εσείς χωρίς «δόντια»

Κανιβαλισμός. Αυτό είναι η εκπομπή της Πάνια και το γνωρίζει. Του χειρίστου είδους, αφού προσφέρει το θέαμα του ελαττώματος προς βρώσιν από εθισμένους τηλεκανίβαλους
Ακούσαμε ακόμη και αυτό, την Πάνια να ισχυρίζεται ότι η εκπομπή της είναι σάτιρα. Τίνος; Γιατί η σάτιρα προϋποθέτει ισότιμους «αντιπάλους».

Αν η ίδια έβγαζε τα δόντια της για να τραγουδήσει το «Έξω απ΄ τα δόντια» θα ήταν μια ευφυής σάτιρα του συστήματος των σουξεδιάρηδων από θέση ισότιμη με τη δική τους, όπως και αν έβγαινε ο Καρβέλας με σατέν κόκκινο σακάκι και ντούγκλας το μουστάκι ουρλιάζοντας «Βας-Βας-Βας ο Παρασκευάς». Αντιθέτως, χρησιμοποιούν άλλους. Μια χούφτα ανθρώπους ευάλωτους μπροστά στη γοητεία της τηλεόρασης, με εμφανή την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση, η οποία τους ωθεί στην αυτοέκθεση. Κυρίως ανθρώπους, οι οποίοι είναι πασιφανές ότι δεν έχουν ούτε τον τρόπο ζωής ούτε την πνευματική συγκρότηση ούτε την εμπειρία του κυκλώματος της σοουμπίζνες για να αποκομίσουν τα οφέλη που τους αναλογούν από την έκθεσή τους στα «τσιγκέλια» τού «Je t΄ aime». Ενδεχομένως να είναι ευτυχείς και μόνο που συμμετέχουν, που εκτίθενται, που αποτελούν μέρος του τηλεοπτικού θεάματος, αλλά αυτό είναι ακόμη χειρότερο, καθώς το αίσθημα ότι τους «παίζουν», ότι βγαίνουν από το περιθώριο ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Γιατί απλώς προσφέρονται για κατανάλωση. Για μία σεζόν. Για μερικές εβδομάδες. Κατόπιν θα έρθουν άλλα «νούμερα» και θα τους εκτοπίσουν. Θα παραμείνει μόνον η Πάνια. Και ο Καρβέλας για να γράψει τα σκουπιδοσουξέ των επόμενων. Μια ωραία μηχανή παραγωγής κερδοφόρων κανιβαλικών τροφών .

Ήταν τέλη του 20ού αιώνα όταν η νόσος των τρελών αγελάδων προκάλεσε παγκόσμιους σπασμούς τρόμου μπροστά όχι μόνο στον κίνδυνο της μόλυνσης του ανθρώπου, αλλά στην «κουλτούρα» του κανιβαλισμού που είχε εξαπλωθεί υπό την σκέπη του κέρδους.

Μια κουλτούρα που άρχιζε από τις ζωοτροφές και έφτανε μέχρι τα προϊόντα πολιτισμού. Η διαδικασία όμως ίδια, όπως και η ιδεολογία που τη δημιούργησε.

Το χειρότερο ήταν ότι πίσω από την ανάπτυξη μιας βιομηχανίας που ανακύκλωνε σάρκες ζώων, ακόμη και τον ανθρώπινο πλακούντα, για να εμπλουτίσει τις ζωοτροφές, ώστε να αποκτούν γρήγορα όγκο τα βοοειδή και έτσι να μεγαλώνει το κέρδος των εμπόρων κρέατος, διαμορφωνόταν ένα κλίμα ότι όλα αυτά, παρά τους κινδύνους, γίνονται για το «γενικό καλό».

Για να υπάρχει αφθονία κρέατος υποτίθεται, άρα να χορταίνουν και οι φτωχοί. Αυτοί οι τελευταίοι φυσικά, πρώτοι στον κατάλογο των θυμάτων από τις νόσους που γέννησε ο κανιβαλισμός, με κυριότερη και τρομακτικότερη τη νόσο των τρελών αγελάδων. Καταστρέφει τον εγκέφαλο.

Μια πραγματική καταστροφή που μετατρέπεται και σε συμβολική ως προς τα αποτελέσματα της κουλτούρας του κανιβαλισμού, η οποία συγκαλύπτεται πίσω από την υποτιθέμενη αντίληψη περί «χρησιμότητας».

Είναι «χρήσιμο» να χορταίνουν οι φτωχοί- με κίνδυνο της υγείας τους – όσο χρήσιμο είναι στον καπιταλισμό να μη δημιουργούνται ομάδες δυσαρεστημένων από τα προνόμια των λίγων, των ελάχιστων. «Χρήσιμη» επομένως και η εκπομπή της Πάνια, αφού προσφέρει το προνόμιο στους μη προνομιούχους να «βγουν στο γυαλί».

Μόνο που ούτε η Πάνια ούτε η βιομηχανία της εκμετάλλευσης του κανιβαλικού θεάματος που έχει δημιουργηθεί με τις εκπομπές της, διαμορφώνουν συνθήκες ίσων όρων, για τους μη προνομιούχους που χρησιμοποιούν.


Στιγματισμός των ψυχικώς ασθενών

Ακόμη χειρότερο είναι ότι οι θαμώνες του «πανιασμένου» σαλονακίου χρησιμοποιούνται για να διαμορφωθεί κλίμα χαβαλέ (δήθεν απελευθερωτικό) που πλήττει τις πλέον εύθραυστες αξίες του πολιτισμού, τον σεβασμό προς τους ψυχικώς ασθενείς, την καλλιέργεια κοινωνικής ανοχής και την κατάργηση του στίγματος που καταδυναστεύει τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Όσοι επιδίδονται σε πλακατζήδικο χαβαλέ με άσματα όπως «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», ούτε που διανοούνται το κοινωνικό και ψυχικό κόστος που πληρώνουν οι οικογένειες, οι οποίες έχουν ασθενείς με σχιζοφρένεια. Και δεν είναι δολοφόνοι φυσικά.

Αν νομίζει ότι προσφέρει κοινωνικό έργο η Πάνια και ότι η εκπομπή της είναι σάτιρα, ας κάνει περιοδεία στις κλινικές ψυχικών νοσημάτων και ας προσφέρει τον εαυτό της προς διασκέδαση με όποιο τρόπο νομίζει ότι έχει ταλέντο να το κάνει. Στο κάτω κάτω, όσοι κάνουν πραγματική σάτιρα, θέτουν πρώτα εαυτόν στην υπηρεσία της και δεν οργανώνουν τηλεοπτικά πάρτι για να γελάσει το φιλοθέαμον εις βάρος των καρναβαλιζόμενων αφελών.