Γηπεδογραφίες

Πικρίμπο

Καθώς τα πρωταθλήματα οδεύουν προς τη λήξη τους, είχα αποφασίσει να γράψω σήμερα για ορισμένους από τους λιγότερο τραγουδισμένους πρωταγωνιστές αυτής της αγωνιστικής περιόδου. Αφήνοντας κατά μέρος το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου- αυτό το μη πρωτάθλημα- ήθελα να πω μερικά λόγια για την αντρίκια διπλή ανατροπή της ομάδας βόλεϊ του Ηρακλή, για τους ανθρώπους της σκιάς στον πάγκο του μπάσκετ του Παναθηναϊκού, για τον Τόρστεν Φρινγκς που αρνήθηκε μυθική πρόταση της Γιουβέντους γιατί με την ομάδα του, τη Βέρντερ Βρέμης, «υπάρχει σχέση καρδιάς». Οι ατραγούδιστοι θα μείνουν δυστυχώς πάλι χωρίς μελωδία. Γιατί τα δάκρυα του πιο τραγουδισμένου στον ελληνικό- και όχι μόνο- Τύπο αστέρα ήρθαν ξαφνικά κι αναπάντεχα και τα κάλυψαν όλα. Και τώρα που φεύγει, θα πρέπει κι εγώ να μιλήσω για τον Ρίμπο- κι όχι γι΄ αυτά που κάνει στο γήπεδο.

Η Διοίκηση του Ολυμπιακού αποφάσισε λοιπόν να σκοτώσει το πιο περήφανο γέρικο άλογο. Ελάχιστη σημασία έχει το πώς και το γιατί. Αν χρειάζεται να προστεθεί και η δική μου εικασία στις χιλιάδες άλλες που ακούγονται στα καφενεία της χώρας αυτές τις μέρες, τότε πιστεύω πως κι ο ίδιος ο παίκτης δεν είναι εντελώς «αθώος»- όλο και κάτι παραπάνω θα ζήτησε, σε χρήμα ή σε χρόνο παραμονής. Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό, όπως δεν έχει μόνο σχέση και με την ικανοποίηση του κόκκινου «λαού», που, αν πέρναγε από το χέρι του, θα είχε ακόμα κρατήσει στην ομάδα τον Τζιοβάνι.

Το θέμα είναι ο τρόπος ή καλύτερα η ανθρωπιά. Δεν είναι δυνατόν, ιδίως στο τέλος μιας τόσο μίζερης χρονιάς σαν τη φετινή, να μη βρίσκεται τρόπος έστω για έναν αξιοπρεπή αποχαιρετισμό του μεγαλύτερου σε αξία ποδοσφαιριστή που φόρεσε ποτέ τη φανέλα του Ολυμπιακού. Δεν είναι δυνατόν όχι αναγκαστικά να μην τον αφήσουν ποτέ να φύγει, αλλά να τον αφήσουν να φύγει με δάκρυα στα μάτια και πόνο στην καρδιά- ακόμα κι αν ο πόνος προήλθε εν μέρει κι από δικό του εγωισμό. Δεν είναι δυνατόν η επιβολή να ντύνεται τα χρώματα της αχαριστίας, η σύγκρουση των εγώ να καταλήγει να σβήσει τη λίγη ομορφιά που έχει ακόμα μείνει στα ελληνικά γήπεδα.

ΛΑΘΟΣ

Δεν είναι δυνατόν να μη βρίσκεται τρόπος για έναν έστω αξιοπρεπή αποχαιρετισμό του μεγαλύτερου σε αξία ποδοσφαιριστή που φόρεσε ποτέ τη φανέλα του Ολυμπιακού

Το ίδιο είχε γίνει και με τον Γιαννακόπουλο και με τον Αμανατίδη, αλλά τότε όλοι λέγαμε ότι ούτε ο Γιαννακόπουλος ούτε ο Αμανατίδης ήταν Ριβάλντο. Τώρα έγινε και με τον Ριβάλντο- και σκεφτόμαστε ότι δεν έπρεπε να γίνει ούτε με τον Γιαννακόπουλο ούτε με τον Αμανατίδη. Ο μεγάλος παίκτης, εκτός από τα δάκρυα, μίλησε στο τέλος και με τα γκολ του- και χάλασε ακόμα περισσότερο μια γιορτή που ούτως ή άλλως δεν είχε πολύ νόημα. Σχεδόν ποτέ ομάδα δεν κέρδισε τίτλο χαρίζοντας περισσότερη πίκρα στους πραγματικούς φίλους της.

Φιλαθλέων