[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Σαρκο-βόροι νάνοι

Με κάθε νέα εκλογή, το έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρώπη και τον κόσμο παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις. Ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας δεν μπορεί βέβαια να κριθεί πριν καν αναλάβει. Ωστόσο, η πορεία του και η προσωπικότητά του είναι γνωστές και για όποιον πιστεύει, όπως εγώ, ότι αυτά τα στοιχεία αποτελούν το κύριο μέτρο κρίσης των ανθρώπων και ιδίως των δημόσιων προσώπων τα πράγματα είναι πολύ ζοφερά. Α σφαλώς και η φιλοδοξία δεν είναι ελάττωμα στην πολιτική- αντίθετα, είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Το πρόβλημακαι η νέα τάση που συνεχώς μεγεθύνεται – είναι όταν η φιλοδοξία γίνεται αυτοσκοπός, όταν στον βωμό της θυσιάζονται όλες οι αξίες και όταν στην υπηρεσία της τίθενται όλα τα μέσα εκτός από τον αυτοέλεγχο και την αλήθεια, που κανονικά θα έπρεπε να συγκροτούν τον δεσμό των πολιτικών ηγετών με το κοινωνικό σώμα. Ο Σαρκοζί γνωρίζει ότι η υποδαύλιση του μίσους- με εκφράσεις όπως «αποβράσματα» για τους περιθωριοποιημένους νέους και με την επίθεση στην κληρονομιά ελευθερίας του Μάη του ΄68- δημιουργεί εκλογικό πλεονέκτημα σε μια χώρα που αμφιβάλλει, ταλαντεύεται και φοβάται. Προτιμά λοιπόν να διχάσει, να κλονίσει και να πολώσει, γιατί πολώνοντας συσπειρώνει – έστω κι αν η συσπείρωση είναι αμυντική, έστω κι αν έτσι το μέλλον βάφεται αναγκαστικά στα χρώματα της αναδίπλωσης. Εκεί όπου ένας πραγματικός ηγέτης θα προσπαθούσε να φωτίσει τα διλήμματα και να τραβήξει την κοινωνία μαζί του για λύσεις ανοιχτών οριζόντων, ένας ηγέτης τύπου Σαρκοζί ποδοπατά την Ιστορία και παίζει με τα λιγότερα ευγενή ένστικτα

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ

ο Μπλερ αφήνει πίσω του κάτι. Ενώ οι δικοί μας σημερινοί κυβερνήτες γελοιοποίησαν την ηθική χωρίς να περάσουν καν από την πολιτική

των ανθρώπων. Και δεν είναι δυστυχώς ο μόνος- αντίθετα, εκπροσωπεί σήμερα τον παγκόσμιο κανόνα. Από τον Μπους- από την εκλογή και ιδίως από την επανεκλογή του οποίου, η τάση για την οποία μιλάμε έγινε σχεδόν παράδειγμα- ώς τον Πούτιν (η ισχύς στην υπηρεσία της καταπίεσης), περνώντας από τους μικρούς σε διαμέτρημα και ιδέες κυβερνήτες της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι λαοί κατέληξαν να θεωρούν αυτονόητο ότι θα τους κυβερνούν οι μέτριοι ή οι φαύλοι (ή και τα δύο μαζί). Εξαιρέσεις ασφαλώς υπάρχουν. Αλλά αν πριν από δεκαπέντε χρόνια για έναν Κολ υπήρχε ένας Μιτεράν και για έναν Αθνάρ ένας Μαντέλα, σήμερα για μια Μέρκελ υπάρχει ένας Θαπατέρο και για έναν Τσάβες ένας Λούλα- η ποιοτική διαφορά του «μεγάλου» από τον «μικρό» μίκρυνε και η γενική υποβάθμιση της πολιτικής καίει τα μάτια.

Ακριβώς λόγω αυτής της έλλειψης, το σπατάλημα του πραγματικού πολιτικού χαρίσματος ενός άλλου υπό αποχώρηση ηγέτη είναι διπλά πικρό. Γιατί ο Τόνι Μπλερ δεν ήταν ένας πολιτικός σαν αυτούς που αναφέραμε ώς τώρα. Ένας άνθρωπος που στον λόγο ταίριαξε- ώς κάποια στιγμή- την πράξη, που τόλμησε να θέσει, με πρωτότυπο και νεωτερικό τρόπο, τα κρίσιμα για την αντιμετώπιση των διλημμάτων της εποχής ερωτήματα- να τι θα πει «μεταρρυθμιστής»-, που δημιούργησε ένα κύμα πραγματικής ελπίδας και που αφήνει τη χώρα του σε αισθητά καλύτερη κατάσταση από ό,τι την παρέλαβε, θα είχε κάθε δικαίωμα να αναμένει την ευνοϊκή ετυμηγορία της Ιστορίας και των συμπολιτών του. Κι όμως όχι- και δικαίως όχι. Γιατί ο Μπλερ διασπάθισε- με τη στήριξη του πολέμου του Μπους αλλά και με τις δολοπλοκίες, το διαρκές «σπιν», την εμφάνιση γυμνής της δίψας για εξουσία- το πολυτιμότερο κεφάλαιο κάθε πολιτικού που θέλει να λέγεται ηγέτης: το ηθικό κεφάλαιο. Τουλάχιστον αφήνει πίσω του κάτι. Ενώ οι δικοί μας σημερινοί κυβερνήτες γελοιοποίησαν την ηθική χωρίς να περάσουν καν από την πολιτική.

Ο συνταγματολόγος Κ. Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ