Φαινόμενα

Η θεία από τον Άρη

Ας μη γελιόμαστε, η Γιουροβίζιον έχει γίνει το «κλουβί με τις τρελές» και σε λίγο αντί να γίνονται πρόβες στα τραγούδια θα προβάρονται μόνο τα φτερά και τα Σβαρόφσκι
Ήταν περιχαρής στα ρεπορτάζ, χωρίς την ξανθιά περούκα, με τη φαλακρίτσα να λαμποκοπά όπως το χαμόγελό του, ευτυχής γιατί ζούσε το όνειρο της ζωής του ο Δανός Drama Queen που θύμισε με τα ροζ φτερά του, τις πούλιες του, τις πόζες του την αλήστου μνήμης Ντάνα Ιντερνάσιοναλ. Εκείνη πρώτη τόλμησε να ενσαρκώσει την πραγματική αισθητική ουσία της Γιουροβίζον, που είναι η υπερβολή και η μεταμόρφωση. Ακόμη καλύτερος ο συμπαθητικός πλην τρελούτσικος 23χρονος Ουκρανός με το ψευδώνυμο Βέρα Σεντούτσκα, που από πολύ αδύνατο αγόρι μεταμορφώνεται σε κάτι σαν χοντρή θεία από τον Άρη, αλλά αυτόν θα τον απολαύσουμε την Κυριακή.

Για να μη γελιόμαστε, η Γιουροβίζιον έχει γίνει το «κλουβί με τις τρελές». Άλλο αν εμείς πάσχουμε από σοβαροφάνεια βαρυτάτης μορφής, κορύφωση της οποίας υπήρξε άλλωστε η περυσινή συμμετοχή μας με την επιδαύρια ερμηνεία της Απόλυτης. Εκτός και αν τη δούμε και αυτή σαν πλάκα, μια μεγάλη πλάκα με καρβελική υπογραφή, που την ακριβοπληρώσαμε για το κρυφό της χιούμορ, τόσο κρυφό, που και το έθνος θα χρειαστεί χρόνια για να το αντιληφθεί και να πέσει ξερό από τα γέλια. Εν τω μεταξύ γελούν με την καρδιά τους οι Ουκρανοί με τον Βέρα Σεντούτσκα, δείχνοντας πως η συναίσθηση της ελαφρότητας είναι δείγμα πολιτισμού.

Ενώ είναι εντελώς κιτς η ψευδαίσθηση ότι δεν είσαι σαχλαμάρα και ακριβοπληρώνεις στυλίστες για ένα βλαχομπαρόκ στάιλινγκ, που εμφανίζεται σαν το απαύγασμα της κομψότητας σε μια σκηνή, όπου η έννοια ουδέποτε ευδοκίμησε… Ενώ ο χαριτωμένος Ουκρανός Βέρα, που έχει πλήρη συναίσθηση ότι πάει σε κάτι σαν λούνα παρκ και το ευχαριστιέται καλώντας και όλους τους άλλους να κάνουν το ίδιο, βρίσκεται στο στοιχείο του.

Το ίδιο και ο Δανός DQ, με βραβείο ή χωρίς αυτό, έχει ζήσει την παγκόσμια αναμετάδοση του ονείρου του. Σαν στοίχημα περισσότερο προσωπικό από καλλιτεχνικό και πάντως σίγουρα όχι εθνικό – όσο ανοιχτόμυαλοι κι αν είναι οι Δανοί – να εκπροσωπεί τη Δανία μια ντραγκ κουίν, το πέτυχε πάντως ντυμένος ροζουλί παγώνι.

Μια μεγάλη πλάκα είναι η Γιουροβίζιον, μια «παιδική αρρώστια» που κανονικά θα έπρεπε να περνά με την ενηλικίωση. Το μόνο που δικαίως απομένει είναι η αίσθηση ότι για μια στιγμή διαλύονται οι ηλικίες, χάνονται μέσα στο γλυκοζούμι της γιουροβιζιονικής παιδικότητας. Για μια στιγμή μπορούμε να μεταμορφωθούμε σε αυτό που ονειρευόμαστε και στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα γίνουμε. Γι΄ αυτό και οι ντραγκ κουίν θα μπορούσαν να αποτελούν τα ιδανικά σύμβολα του διαγωνισμού. Με την έννοια της μεταμφίεσης, της μεταμόρφωσης. Και το ίδιο όλοι εμείς, οι γιουροβιζιονικοί ηδονοβλεψίες, εξίσου ταυτισμένοι με το πνεύμα των ντραγκ κουίν, θεατές ενός διαγωνισμού που μοιάζει μουσικός αλλά δεν είναι, θεατές μιας παράστασης που μοιάζει με θέατρο εθνικών πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων αλλά δεν είναι ούτε αυτό.


Η ψευδαίσθηση και το παιδικό όνειρο

Τα βραβεία τα κερδίζουν όλο και περισσότερο χώρες που δεν έχουν και δεν θα έχουν ποτέ έντονη μουσική παρουσία στη διεθνή σκηνή, έστω στην ευρωπαϊκή. Είναι η καραμέλα, η ψευδαίσθηση, το παιδικό όνειρο ότι αυτές οι «παιδικές» αγορές θα ΄ρθει η στιγμή που θα αντιμετωπιστούν σαν μεγάλες. Μια ψευδαίσθηση για εσωτερική κατανάλωση φυσικά, γιατί στην πραγματικότητα τίποτε απολύτως δεν αλλάζει μια γιουροβιζιονική νίκη, εκτός από το ότι βάζει τις μικρές αγορές στα έξοδα να φερθούν σαν μεγάλες. Έτσι την πάθαμε κι εμείς. Καταξοδευτήκαμε. Και μετά ξιπαστήκαμε. Αντί να απολαύσουμε την πλάκα ότι είχαμε συνθέτη τον Καρβέλα, φορέσαμε τα Γκοτιέ για να τον ερμηνεύσουμε με επιδαύριο πάθος. Είναι αργά πλέον, αλλά αν είχαμε χιούμορ σαν τους Ουκρανούς θα ΄πρεπε να του ζητήσουμε του ίδιου να ανέβει στη σκηνή και να εκπροσωπήσει το έθνος, άντε και με την Πάνια πλαισιωμένη από τις φίρμες του «Je t΄ aime» για μπαλέτο. Ας το σκεφτούμε για του χρόνου.