Ογκώδης «Άρχοντας» σε εκδοχή μιούζικαλ

«Αν και έχουμε όλα τα τεχνολογικά μέσα σ΄ αυτήν την παραγωγή, το ζητούμενο είναι να βγει ένα έργο όσο απλό και γήινο γίνεται. Ο Τόλκιν είχε εμμονή με τα δέντρα, το χώμα, την πέτρα, το νερό, τη φύση με δυο λέξεις. Ευθύς εξαρχής ξέραμε τι δεν θέλαμε. Δεν θέλαμε να κάνουμε ένα μιούζικαλ για τον κόσμο του Τόλκιν, αλλά πώς θα έχουμε κοινή γλώσσα». Ο σκηνοθέτης Μάθιου Βάρκους σκιαγραφεί το πλαίσιο δράσης του για το- τολμηρό, προκλητικό αλλά και εξαιρετικά ογκώδες- εγχείρημα να κάνει μιούζικαλ τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Που έκανε την παγκόσμια πρώτη του στο Τορόντο και θα συνεχίσει τις παραστάσεις του στο Royal Τheatre του Λονδίνου. Κι όμως. Τα Χόμπιτ, οι νάνοι, τα ξωτικά, οι Νάζγκουλ και τα Ορκ επρόκειτο να αναμετρηθούν στο θεατρικό σανίδι πριν από μια οκταετία, δηλαδή καιρό πριν ο Πίτερ Τζάκσον κάνει ταινίες τους μύθους και θρύλους της Μέσης Γης. Αλλά για το μιούζικαλ πρώτα έπρεπε να εξασφαλιστούν τα δικαιώματα, να γίνει η θεατρική προσαρμογή του έργου και να συγκροτηθεί η ομάδα που θα αναλάμβανε την τεράστια σε όγκο παραγωγή. Η μάχη της Μέσης Γης δεν θα μπορούσε να «χωρέσει» σε οποιαδήποτε θεατρική σκηνή.

«Ξεκινήσαμε από τον Καναδά, διότι εκεί βρήκαμε τον κατάλληλο χώρο», εξηγεί ο βοηθός παραγωγής, την ώρα που ο Φρόντο Μπάγκινς κυκλοφορεί τριγύρω.

Πιο δίπλα, ο χορογράφος Πίτερ Ντάρλινγκ- η προηγούμενη δουλειά του ήταν στο θεατρικό «Μπίλι Έλιοτ»- πρόβαρε χορογραφίες. «Δουλεύω τον χορό των Χόμπιτ στο πανδοχείο. Οι κινήσεις δεν πρέπει να είναι υπερβολικές, διότι είναι πλάσματα μικροκαμωμένα.

Θέλω να δώσω την αίσθηση ότι βρίσκονται σ΄ ένα κουτάκι, άλλωστε ο κόσμος τους είναι μικρός σε διαστάσεις, δεν τους αφορά τι υπάρχει πέρα από το ποτάμι».

Ένα κράμα ινδικής εξωτικής μελωδίας και φινλανδικών πολεμικών σκοπών που συνέθεσε ο μετρ του (ινδικού) Μπόλιγουντ Αρ Ράχμαν και πρόβαρε το φινλανδικό συγκρότημα Βαάρτιναα, «ντύνει» μουσικά την παράσταση. Μια γέφυρα ετοιμόρροπη άρχισε να σηκώνεται, με τα Χόμπιτ να προσπαθούν τρέχοντας να την περάσουν για να γλιτώσουν από τους Νάζγκουλ. «Σταματήστε», ακούγεται η φωνή του σκηνοθέτη, ο οποίος δεν είναι ικανοποιημένος από την κίνηση των 16 ανυψωτικών μηχανημάτων που έκαναν τη γέφυρα να μοιάζει έτοιμη να καταρρεύσει. Θέλει περισσότερο ρεαλισμό, φυσικότητα.

Ο Βάρκους είναι απαιτητικός: «Πρέπει να παντρέψω τη σύγχρονη τεχνολογία με τον πρωτόγονο κόσμο του Τόλκιν. Θέλω οι θεατές να δουν πόσο αρμονικά μπορούν να συνυπάρξουν ετερόκλητα θεατρικά στοιχεία σε μια παράσταση».