«Η φαντασία μάς λυτρώνει από την πραγματικότητα»

Όταν η πραγματικότητα δεν σου αρέσει, φτιάχνεις το δικό σου σύμπαν, που δεν είναι άλλο από το σινεμά, σύμφωνα με τον Γιάννη Σολδάτο. Αχόρταγος σινεφίλ, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, εκδότης και συγγραφέας θέλει ως ήρωες της νέας ταινίας του «Υποβρύχιος έρωτας», τον Γιώργο Αρμένη και τον Μάνο Βακούση, σε ρόλους ξεπεσμένων ιδιοκτητών μιας ερειπωμένης κινηματογραφικής αίθουσας. Για να ζωντανέψουν τη γερασμένη φαντασία τους, σκαρώνουν καινούργιες ιστορίες παίζοντας κλασικές ερωτικές ταινίες. «Μέσα από αυτές παραμυθιάζονται οι ίδιοι, καταφέρνοντας να κάνουν την αλήθεια και το ψέμα εύπλαστο υλικό-από το αθώοώς την περιοχή του επικίνδυνου», λέει.

Γιατί οι ήρωές σας κινούνται μεταξύ ψέματος και αλήθειας, ρεαλισμού και υπέρβασης;

Στην ταινία συμβαίνει το αντίθετο από την καθημερινή μου ζωή, όπου είμαι απίστευτα ορθολογιστής. Προσπαθώ εκεί να “σέρνεται” μια πολυπόθητη υπέρβαση που δεν ξέρω αν θα την ζήσω- κι εγώ και οι ήρωες μου- πόσο μακριά θα μας πάει! Εκεί που γυρισμό δεν έχει; Εκεί που ένα μαγικό ραβδί κάποιας Κίρκης θα σε κάνει γουρούνι; Ο Γιάννης Σολδάτος πιστεύει ότι «μόνο στις απατηλές αισθήσεις μας μπορούμε να βασιστούμε και στην, κατά κανόνα, εσφαλμένη μας κρίση». Τι σημαίνει αυτό; Ιδού: βάζει τους ήρωες της ταινίας του να βλέπουν κλασικές ερωτικές σκηνές από ταινίες του Λουίς Μπουνιουέλ, του Παζολίνι, με σκοπό να «εισάγουν καινά δαιμόνια στο ήδη σαλταρισμένο μυαλό τους, έτσι που η ζωή τους να είναι ένα ποιητικό πορνογράφημα, ένα πορνό σε ποιητική γλώσσα, για να ξορκίσουν την πεζή πραγματικότητα»! Ο «Υποβρύχιος έρωτας» είναι ένα… απελπισμένο σχόλιο πάνω στη μυθοπλασία του σινεμά;

«Κλείσε τα μάτια και ονειρέψου», λέει ο φευγάτος μηχανικός προβολής της άδειας από θεατές κινηματογραφικής αίθουσας στη ταινία. Κι αν σε κάψει η θητεία σου στο όνειρο, μην το ονομάσεις «δυστυχία», πεσ΄ το «άγιον ίλιγγο», που έλεγε και ο Άγγελος Σικελιανός.

ΙΝFΟ

Ο «Υποβρύχιος έρωτας» του Γιάννη Σολδάτου θα προβάλλεται από την Πέμπτη.

Οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι καταλυτικοί στην ταινία μέσα από το τρίπτυχο: έμπνευση, πειρασμός, νέμεσις.

Τόμπολα, που θα έλεγε και ο μπαρμπα-Γιάννης ο Σκαρίμπας, γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Αν και μεγάλωσα με αυτήν τη καταραμένη μεγαλοφυΐα, τον Νίτσε, που έλεγε πως «αν η γυναίκα μάθαινε να μαγειρεύει δεν θα υπήρχαν αρρώστιες στον κόσμο».

Είναι, τελικά, ο κινηματογράφος μία φαντασίωση που μας ταξιδεύει στο απόλυτο όνειρο;

Εκατόν τόσα χρόνια παλεύουμε να απαντήσουμε σ΄ αυτήν την έρημη ερώτηση. Κι εκεί που την απάντησε άπαξ και διά παντός ο μάγος ο Μελιέξ, να΄ σου το Χόλιγουντ που υπερθεμάτισε το όνειρο και παράλληλα το έκανε βιομηχανία. Άι σιχτίρ ρε γαμώτο, άστο το όνειρο στα πόδια του, μην το κάνεις δολάρια!