Πλαφόν στα στεγαστικά

Κλείνουν τις στρόφιγγες του δανεισμού για αγορά ακινήτων οι τράπεζες, καθώς φοβούνται ότι η άνοδος των τιμών των ακινήτων και οι συνεχόμενες αυξήσεις των επιτοκίων θα εκτοξεύσουν τον αριθμό των δανείων που βρίσκονται «στο κόκκινο».
Το τελευταίο διάστημα, ολοένα και περισσότερες τράπεζες αρνούνται να χρηματοδοτήσουν το 100% της εμπορικής αξίας των ακινήτων που αγοράζονται με στεγαστικά δάνεια, μια πρακτική που ακολουθούσαν κατά κόρον στο παρελθόν. Χρηματοδοτούν συνήθως μέχρι το 80% της αξίας του ακινήτου Παράλληλα, ζητούν συχνότερα την ύπαρξη τριτεγγυητών, κατά προτίμηση με περιουσιακά

ΨΑΛΙΔΙ ΣΤΟ ΥΨΟΣ

Αρνούνται να χρηματοδοτήσουν το 100% της εμπορικής αξίας των ακινήτων που αγοράζονται με στεγαστικά δάνεια

στοιχεία, ενώ σε περιπτώσεις που αποφασίζουν να χρηματοδοτήσουν πάνω από το 80% της εμπορικής αξίας του εκάστοτε ακινήτου επιβάλλουν καπέλο στο επιτόκιο της τάξεως του 0,15 της μονάδας.

Ουσιαστικά δηλαδή κάνουν πιο δύσκολη την αγορά κατοικίας, ιδιαίτερα από νέα ζευγάρια.

Ο δανεισμός δεν… πεθαίνει
Την ίδια στιγμή, αναιρούν τη λογική «δάνειο αντί ενοικίου» καθώς απαιτούν από τους δανειολήπτες να διαθέσουν οι ίδιοι ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό σε μετρητά, με το οποίο και θα χρηματοδοτήσουν μέρος της αξίας του ακινήτου.

Παρ΄ όλα αυτά, η κούρσα του υπερδανεισμού για τα ελληνικά νοικοκυριά καλά κρατεί, καθώς- παρά την αλλαγή των δεδομένων – εκτιμάται ότι και φέτος θα δανειστούν περισσότερα από 10 δισ. ευρώ μόνο για αγορά και επισκευή κατοικιών.

Το πρόσφατο καμπανάκι που χτύπησε ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Νίκος Γκαργκάνας, ο οποίος ζήτησε από τις τράπεζες να μειώσουν στο μισό (από το 6,5% σήμερα στο περίπου 3%) τις επισφάλειές τους μέσα στην επόμενη διετία, η άνοδος των επιτοκίων, αλλά και η κούρσα στις τιμές των ακινήτων έχουν αλλάξει τα δεδομένα με τα οποία οι τράπεζες εγκρίνουν τη χορήγηση των στεγαστικών δανείων.

Όπως εξηγούν τραπεζικά στελέχη, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θέλουν να κάνουν τους δανειολήπτες «συνέταιρους» στον κίνδυνο του δανείου, ζητώντας τους να χρηματοδοτήσουν με ίδια κεφάλαια τουλάχιστον ένα μέρος της αγοράς. Για παράδειγμα, αν ένα διαμέρισμα κοστίζει 250.000 ευρώ, οι τράπεζες χρηματοδοτούν μόνο το 80% (δηλαδή τις 200.000 ευρώ) ζητώντας από τον δανειολήπτη να διαθέσει τις υπόλοιπες 50.000 ευρώ.

Με αυτόν τον τρόπο μειώνουν τον κίνδυνο των επισφαλειών, αφού γνωρίζουν ότι ο δανειολήπτης θα κάνει ό,τι μπορεί για να μη χάσει τα χρήματα που έχει ήδη δώσει, ενώ παράλληλα εξασφαλίζονται περισσότερο στην περίπτωση που το δάνειο θα «σκάσει», καθώς όταν βγάζουν το σπίτι στο σφυρί ζητούν λιγότερα χρήματα σε σχέση με την αγοραία αξία του.

Εκτίναξη κόστους
Παράλληλα, οι συνεχόμενες αυξήσεις των επιτοκίων έχουν εκτινάξει το κόστος του δανεισμού, ενώ και το κόστος αγοράς νεόδμητων ακινήτων έχει εκτιναχθεί το τελευταίο διάστημα. Το αποτέλεσμα είναι η δόση για το 100% της αξίας ενός μέσου διαμερίσματος να ξεπερνά το 40% των καθαρών αποδοχών του μέσου νοικοκυριού, ποσοστό που θεωρείται οριακό για τους τραπεζίτες προκειμένου να εγκρίνουν την εκταμίευση του δανείου.

Συγκεκριμένα, ακόμα και αν οι αγοραστές αυξήσουν τη διάρκεια του δανείου στα 40 χρόνια, με επιτόκιο 5% η μηνιαία δόση για ένα δάνειο 250.000 ευρώ είναι 1.205,49 ευρώ. Δηλαδή, για να πληροί τα κριτήρια, ένα νοικοκυριό πρέπει κάθε μήνα να κερδίζει πάνω από 3.000 ευρώ.

Αντίθετα, αν το ύψος του δανείου μειωθεί στα 200.000 ευρώ η δόση πέφτει στα 964,39 ευρώ, δηλαδή απαιτούνται μηνιαία εισοδήματα περίπου 2.400 ευρώ προκειμένου η εξυπηρέτηση του δανείου να γίνεται χωρίς πρόβλημα.

Και εγγυητές
Επίσης, στην περίπτωση που οι δανειολήπτες είναι ελεύθεροι επαγγελματίες ή εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, ολοένα και συχνότερα οι τράπεζες ζητούν από κάποιον τρίτο- συνήθως συγγενικό πρόσωπο- να εγγυηθεί για την αποπληρωμή του ακινήτου. Στην περίπτωση αυτή προτιμώνται όσοι διαθέτουν σταθερό, εγγυημένο εισόδημα (π.χ. εργαζόμενοι του Δημοσίου ή συνταξιούχοι) ή όσοι έχουν κάποιο περιουσιακό στοιχείο στο όνομά τους, το οποίο λειτουργεί ως επιπλέον εγγύηση για τους τραπεζίτες.