[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η ειρωνεία της Ιστορίας

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΚΕΦΙΑ. Η κυβέρνηση αφού έφτασε σε κρίση αποσύνθεσης και διάλυσης, με τους υπουργούς και τα στελέχη της να διαφωνούν ανοιχτά με τον πρόεδρό της για την τύχη του Σ. Τσιτουρίδη, τώρα προσπαθεί να σταθεροποιηθεί κάνοντας ο Πρωθυπουργός αυτό που είχε ορκιστεί ότι δεν θα πράξει: να «παραιτήσει» τον υπουργό των κουμπάρων.

Αυτή η αντιφατικότητα και τα καταστροφικά της αποτελέσματα χαρακτηρίζουν ολόκληρη τη «νέα διακυβέρνηση». Ήρθαν στην εξουσία με το σύνδρομο της στέρησης. Η αποχή για δύο δεκαετίες από αυτό που θεωρούσαν δικαίωμά τους τούς προίκισε με φτηνά κόλπα και ψέματα.

Ήρθαν μαινόμενοι. Αντί να έρθουν με ένα πρόγραμμα ανάπτυξης και προώθησης της χώρας, ήρθαν έτοιμοι να καταστρέψουν και να εξαφανίσουν ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι. Όχι να διορθώσουν, αλλά να κατεδαφίσουν και να ρημάξουν:

● Η απογραφή και το μαγείρεμα των στοιχείων του ελλείμματος έφεραν την επιτήρηση και τη λιτότητα για τους πολλούς. Τώρα για να βγουν από την επιτήρηση ξαναμαγειρεύουν τα στοιχεία του ελλείμματος.

● Η αντίληψη για την κατάληψη του κράτους (την «επανίδρυση του κράτους») έφερε τις στρατιές των γαλάζιων παιδιών και τις προσπάθειες υπονόμευσης του ΑΣΕΠ.

● Ο νόμος για τον βασικό μέτοχο έφερε καθυστέρηση στην εκτέλεση των έργων και στην απορρόφηση των κονδυλίων του Γ΄ ΚΠΣ.

● Η ροκαμβολική αντίληψη για την εξουσία έφερε τις παράνομες συλλήψεις των Πακιστανών και τις υποκλοπές των τηλεφωνημάτων, τη νωχελική αντίδραση στην πτώση του Σινούκ και στο ναυάγιο του «Sea Diamond».

● Η ληστοπειρατική αντίληψη για το δημόσιο χρήμα έφερε τα γαλάζια τρωκτικά στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και στα Ταμεία των εργαζομένων. Εδώ δεν πρόκειται απλώς για μίζες, αλλά για εκβιασμό, συνωμοσία και ξάφρισμα του χρήματος των Ταμείων.

Αλλά η μεγάλη ειρωνεία είναι με τις φούσκες του χρηματιστηρίου.

Τώρα που σκάνε, μέσα τους βλέπουμε ξανά τα γαλάζια τρωκτικά (στελέχη και επιχειρηματίες) βουτηγμένα μέχρι τον λαιμό στα «50 τρισ.» του Μ. Έβερτ.

Γι΄ αυτό φωνάζουν οι βιομήχανοι (ΣΕΒ). Θέλουν μια σοβαρή Δεξιά να κάνει την ανισοκατανομή του πλούτου και όχι μια ανυπόληπτη Δεξιάσαλταδόρο.

Η Ιστορία εκδικείται την πολιτική και ηθική μιζέρια.