[ Πρόσωπα ] Η ζωή, με τον καρκίνο

Η αίσθηση του χιούμορ βοηθάει, λέει η Λορίν Τερατζάνο, όταν πεθαίνεις από καρκίνο. Όταν πεθάνει η ίδια, σκοπεύει, εάν πάει στον Παράδεισο, να ψάξει τον Τζων Φ. Κέννεντυ τον Νεώτερο, να πιει ένα ποτό μαζί του και μετά να τον βρίσει που πετούσε το αεροπλανάκι του μέσα στην ομίχλη, εκείνη τη νύχτα που σκοτώθηκε.
Η Λορίν Τερατζάνο έχει όμως σκεφτεί και το ενδεχόμενο να μην πάει στον Παράδεισο όταν πεθάνει, αλλά να βρεθεί στην Κόλαση. Τότε θέλει να γνωρίσει «τον τύπο που εφηύρε την ειδική κολλητική ταινία που κρατάει στη θέση του τον ορό που σου βάζουν οι γιατροί στα νοσοκομεία». Γιατί; «Για να τον τυλίξω ολόκληρο με αυτήν την κολλητική ταινία, σαν να είναι μούμια, και μετά να του την ξεκολλήσω. Αργά. Βασανιστικά. Ελπίζω να είναι και γεμάτος τρίχες…».

Δύσκολα θα πίστευε κανείς ότι η γυναίκα αυτή βρίσκεται μία ανάσα πριν από τον θάνατο. Ή, τουλάχιστον, έτσι της έχουν πει οι γιατροί. Οι συνάδελφοί της την περιγράφουν ως μία επίμονη, σκληραγωγημένη ρεπόρτερ, από την οποία δεν ξεφεύγει τίποτε, με μία δεκαετή καριέρα δημοσιογραφικών επιτυχιών πίσω της. Έχει γίνει μία από τις γνωστότερες αρθρογράφους της Νέας Υόρκης χάρη στην εβδομαδιαία στήλη που γράφει από τον Οκτώβριο, στην εφημερίδα του Λονγκ Άιλαντ, «Νewsday». Τίτλος της στήλης, «Life, with cancer» («Η ζωή, με τον καρκίνο»). Πρόκειται για τη δική της ιστορία. Πριν από τρία χρόνια, όταν ήταν 36 ετών, οι γιατροί της είπαν ότι πάσχει από καρκίνο των πνευμόνων. Έκτοτε, αφαίρεσε τον δεξιό της πνεύμονα, ενώ υποβλήθηκε σε εκτεταμένη χημειοθεραπεία και ραδιοθεραπεία. Σε μία πρόσφατη στήλη της ανακοίνωσε πως οι γιατροί της έχουν δώσει ακόμα δύο με τρεις μήνες ζωής. Για το τι κάνει η ίδια και άλλα πολλά για τη ζωή της μπορεί κανείς να δει στο blog της στη διεύθυνση www. lungblog. com Η ανταπόκριση στη στήλη της υπήρξε «ασύλληπτη» λέει η ίδια, αποκαλύπτοντας πως λαμβάνει χιλιάδες e-mails από ανθρώπους που τη διαβάζουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. «Ως επί το πλείστον», εξηγεί, «με ευχαριστούν που έχω τα κότσια να γράψω όσα θα ήθελαν να πουν οι ίδιοι για τον καρκίνο». Στόχος της δαιμόνιας ρεπόρτερ ήταν εξάλλου να μπορέσει μέσω της στήλης της να ασχοληθεί με όλα εκείνα τα θέματα της ασθένειας που θεωρούνται ταμπού και που κανείς δεν θίγει- όπως π.χ. ο αντίκτυπος που έχει η ασθένεια στους οικείους ενός καρκινοπαθούς.

Στη στήλη της, όπου ανακοίνωνε πως δεν της μένουν παρά λίγοι ακόμα μήνες ζωής, η Τερατζάνο προσπάθησε να δώσει τη δική της εξήγηση για τη ζωή και τον θάνατο. «Έχω δει ανθρώπους σαν τον παππού μου να ζουν απλά αλλά ευτυχισμένα και για πολλά χρόνια. Εκείνος πέθανε όταν ήταν 93 ετών. Αντίθετα, ως ρεπόρτερ, έχω δει τρίχρονα να πεθαίνουν εξαιτίας των γονιών τους που τα κακοποιούσαν. Τελικά, τίποτε δεν έχει νόημα όταν πρόκειται για τον θάνατο»…