[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ένα απ΄ όλα

Tις προάλλες έγινε ένας διαγωνισμός air guitar (δεν ξέρω αν τον πήρε κάπου το μάτι σας) όπου ο παίκτης έχει να κάνει το εξής απλό (;): πρέπει να κάνει πως παίζει κιθάρα, χωρίς όμως κιθάρα στα χέρια του. Έτσι άρχισε κι ένας Κλάπτον κι ένας Πέιτζ και ένας Παπακωνσταντίνου να υποθέσω. Βγήκαν λοιπόν ταλέντα στη σκηνή με αέρα, πολύ αέρα και χωρίς κιθάρες στα χέρια και σου έκαναν τα ταλέντα ένα ροκ κομμάτι να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Διότι καλό το μουσικό μέρος της παράστασης, αλλά και η κίνηση έχει χάρη και τα δικά της δύσκολα- so you think you can play, περίπου.

Δεν θα σταθώ όμως στις κιθάρες, στο «χωρίς» θα σταθώ. Το οποίο «χωρίς», έχουμε αρχίσει να το συνηθίζουμε και σε λίγο χωρίς αυτό δεν θα κάνουμε! Αυτό το «χωρίς» κάνει- γενικά- τα πράγματα πιο εύκολα και πιο βολικά. Γι΄ αυτό και δημιουργήθηκε σε πρώτη φάση. Χωρίς λιπαρά, σου λέει. Χωρίς να σηκωθείς από τον καναπέ, επίσης. Παίξε μπάλα χωρίς να ιδρώσεις τη φανέλα σου. Χωρίς πρόσθετα (λέμε τώρα) και χωρίς διατυπώσεις (στο άψε-σβήσε, το μόνο που χρειάζονται είναι τα στοιχεία μας), χωρίς κόπο. Μαύρισε χωρίς ήλιο (το μπρούντζινο μαύρισμα το τροπικό), γνώρισε τον έρωτα της ζωής σου χωρίς καν να βγεις από το σπίτι. Χώρισε χωρίς ζόρια. Το «χωρίς» μας είναι λάιτ και ποτέ δεν βαραίνει στο στομάχι. Άκου χωρίς να ρωτάς- κερδίζεις έτσι πολύτιμο χρόνο για ένα free drink στο μπαρ, χωρίς αλκοόλ. Ίσως και μερικές νύχτες χωρίς ύπνο. Τρέξε, χωρίς δρόμο μπροστά σου. Έχεις τον δικό σου διάδρομο να τρέχει κάτω από τα πόδια σου και θέα σε ωραίο τηλεοπτικό πρωινάδικο Τώρα ναι, «βλέπω» την κιθάρα που σολάρει στο «Smoke on the Water», τον κιθαρίστα να παλεύει πάνω στις στροφές του κομματιού- ο άνθρωπος παίζει κανονικά χωρίς κιθάρα. Μπορούμε να το συνηθίσουμε χωρίς τύψεις. Αυτό δεν θέλουμε; Χωρίς να είμαι και πολύ βέβαιη. Και εκεί που περιμένω τη σειρά μου, μέσα την τσίκνα του γύρου που ψήνεται σιγά σιγά ακούω το αφεντικό να παραγγέλνει «ένα απ΄ όλα». Να δεις που θα είναι καλύτερο από το air souvlaki.