Στην ανάπαυλα

Στου τραγουδιού την κατηφόρα τη μεγάλη

Ακούω τραγούδια που κάποτε γέλαγα τον στίχο τους, ειρωνευόμουν τη μουσική τους και τώρα στο ξανάκουσμά τους τα βρίσκω τουλάχιστον νόστιμα. Πολλές φορές κι αισθαντικά. Δεν είναι ο χρόνος που τους έδωσε νόημα, δεν είναι η ανάμνηση που τα ντύνει όλα με την αχλή της έλξης. Είναι η σύγκριση με τα τωρινά μουσικά σκευάσματα που κυκλοφορούν στην πιάτσα με χημικά συντηρητικά, γαλακτοματοποιητές, ενισχυτές γεύσεως, bar cod και φυσικά ημερομηνία λήξεως, που δεν αναγράφεται στην ούγια, διότι και η ίδια η εταιρεία ξέρει ότι έχει λήξει μέρες, ακόμα και μήνες πριν τη γέννησή του, το εξάμβλωμα.

… Ακούγονται κρωξίματα. Γλάροι. Κάπου γύρω θα ΄χει θάλασσα…

… Έβλεπα χθες το Δεσποινάκι την κόρη του Δημήτρη, εφτά χρονών μια γλύκα, να τραγουδάει χορεύοντας ένα ασυνάρτητο της εποχής, το ΄χουμε στην παράσταση- ότι το σατιρίζουμε και καλά- αλλά αυτό εδώ μια σταλιά σκατό το ΄χει πάρει στα σοβαρά και δώσ΄ του κούνημα και δώσ΄ του τίναγμα μαλλί και να πάλι όξω φωνή:

«Cause am a bomb/ Digi diki bomb/ Τι ντροπή/ Αφελές αγόρι/χωρίς love story».

«Τι κοιτάς έτσι;» λέει ο Δημήτρης, «Στην εποχή

Ο Γκάτσος όμως έμεινε. Μέχρι και συ σ΄ αυτόν καταφεύγεις όταν έχεις τις μαύρες σου- στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο- κι άσ΄ τα να πάνε

σου δεν ήτανε το “΄Ποιος να ξέρει/ στο βλέμμα του πίσω/ τι κρύβει ο Θεός για μας”;

Ή το αλησμόνητο εκείνο “΄Ποιος ήλιος/ Εξε-πρόβαλε;/ Μεγιέ-μελέ/ Μεγιε-μελέ”; Τι; Τα ξεχνάμε τώρα; Άσε καημένε τα παιδιά. Κάνεις και συ σαν κι αυτούς στα αναψυκτήρια του ΄60 που κοροϊδεύανε τον Γκάτσο για το “΄Πάει έφυγε το τρένο έφυγες και συ σε γαλανό νησί” και να τα γέλια “πάει το τρένο στο νησί;” Και “Μην κολυμπάτε στ΄ ανοιχτά για θα περάσει το τρένο να σας πλακώσει”΄ και πούντους αυτούς τώρα; ούτε που τους θυμάται κανείς. Ο Γκάτσος όμως έμεινε. Μέχρι και συ, σ΄ αυτόν καταφεύγεις όταν έχεις τις μαύρες σου- στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο- κι άστα να πάνε».

«Τι μου λες τώρα δηλαδή; Ότι το αφελές αγόρι που έγραψε τους στίχους “αφελές αγόρι χωρίς love story” θα αποκατασταθεί στο μέλλον ποιητικώς κι εγώ είμαι ένας του σημερινού αναψυκτηρίου και δεν καταλαβαίνω το βάθος του στίχου, μην τρελαθώ τώρα… εγώ στην ηλικία τους θυμάμαι…».

«Δεν έχουν ανάγκη τη μνήμη σου, Σταμάτη. Αυτά τα παιδιά θέλουν να φτιάξουν τον κόσμο απ΄ την αρχή.. Δεν έχουν ανάγκη τη δική σου μνήμη»… … Ακούγονται κρωξίματα. Γλάροι. Κάπου γύρω θα ΄χει θάλασσα… Ή καμιά χωματερή… Τη νύχτα ακούω ν΄ αγκομαχάνε τα σκουπιδιάρικα στην ανηφόρα (της ζωής).