Ένας «συνηθισμένος» σίριαλ κίλερ

Τι έφταιξε; Τι ήταν αυτό που έκανε τον Σεούνγκ Χούι Τσο να σκοτώσει 32 ανθρώπους πριν αυτοκτονήσει; Ο κυβερνήτης της Πολιτείας της Βιρτζίνιας Τιμ Κέινι ανακοίνωσε χθες τη διεξαγωγή έρευνας για το φονικό της Δευτέρας στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνιας. Ο Σεούνγκ Χούι Τσο μπορεί να πήρε στον τάφο την απάντηση για το τι τελικά ήταν αυτό που τον έσπρωξε να σκοτώσει τόσους ανθρώπους. Αποτελούσε όμως την ενσάρκωση του ψυχολογικού προφίλ ενός κατά συρροήν δολοφόνου.

Μετά τη σφαγή στο Λύκειο Κολουμπάιν, το 1999, ειδικοί συνέταξαν έναν κατάλογο προειδοποιητικών ενδείξεων που πρέπει να προσέχουν οι δάσκαλοι ώστε να εντοπίζουν ανησυχητικές συμπεριφορές μαθητών. Στον κατάλογο αυτόν περιλαμβανόταν η εμμονή στη βία, η δυσφορία, η τάση να αποδίδει κάποιος ευθύνες σε άλλους γι΄ αυτά που του συμβαίνουν, η υπεροψία, η περιφρόνηση και η ασυνήθιστη απομόνωση.

Ο Τσο, ο οποίος είχε κάνει θεραπεία για κατάθλιψη, είχε γράψει εκτενώς περί αυτοκτονίας και θανάτου και είχε πρόσφατα προσπαθήσει να βάλει φωτιά σε κοιτώνα της πανεπιστημιούπολης, ανταποκρίνεται σε όλες τις ενδείξεις του καταλόγου αυτού. Ο 23χρονος γιος Νοτιοκορεατών που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ όταν εκείνος ήταν 8 χρόνων, σπάνια έβγαζε τα γυαλιά ηλίου και το καπέλο του, τα οποία χρησιμοποιούσε ως προπέτασμα απέναντι στον κόσμο. Τραβούσε φωτογραφίες των συμμαθητών του στα μαθήματα, αλλά δεν μιλούσε ποτέ. Είχε τόσο τρομάξει τους δασκάλους του, ώστε όταν η καθηγήτρια των Αγγλικών συμφώνησε να συναντηθεί μαζί του, τη ρώτησαν αν θέλει προστασία. Εκείνη αρνήθηκε λέγοντας ότι πιστεύει πως ο Τσο «αποπνέει μοναξιά». Τον μήνα πριν από τους φόνους είχε σταματήσει να παρακολουθεί τα μαθήματα.

Η προσβολή. Υπήρχε όμως ένας επιπλέον επιβαρυντικός παράγοντας. Ψυχολόγοι συμφωνούν πως άνθρωποι που ωθούνται σε τέτοια ακραία συμπεριφορά έχουν συνήθως υποστεί κάποιας μορφής απόρριψη, απώλεια ή προσβολή και πιστεύουν πως τα αισθήματά τους δεν αναγνωρίστηκαν, η απογοήτευση και η ματαίωση που αισθάνθηκαν δεν αντιμετωπίστηκαν σοβαρά. Ο Τσο φέρεται ότι είχε γοητευθεί από μια ωραία φοιτήτρια, τη 18χρονη Έμιλι Χίλσερ. Προφανώς τα αισθήματά του δεν βρήκαν ανταπόκριση, αφού η κοπέλα έγραψε στην ιστοσελίδα της για το «υπέροχο» καινούργιο αγόρι της. Και η Έμιλι έγινε ένα από τα δύο πρώτα θύματα του Τσο. Γι΄ αυτόν, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ίσως να ήταν το συναίσθημα της απόρριψης και της ζήλειας.

Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την απόρριψη και την απώλεια σε κάποιο στάδιο της ζωής τους και δεν γίνονται φονιάδες. Η ψυχολόγος των «Τάιμς» δρ Τάνια Μπάιρον λέει πως όλοι έχουμε προδιάθεση σε ορισμένες συμπεριφορές και συναισθηματικές καταστάσεις. Ένα πρόσωπο μπορεί να είναι προδιατεθειμένο, για παράδειγμα, στην κατάθλιψη, ένα άλλο στον αλκοολισμό, εν μέρει λόγω γενετικής και εν μέρει από τον τρόπο που λειτουργεί κοινωνικά. Αλλά διάφοροι παράγοντες – περιλαμβανομένου του στρες- και το περιβάλλον μπορεί να συνδυαστούν για να ωθήσουν μερικούς ανθρώπους σε πιο ακραία συμπεριφορά. «Το ευάλωτο πρόσωπο μπορεί να μη συμπεριφερόταν ποτέ με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε αν είχε μια ισχυρή οικογένεια ή πολύ καλούς φίλους γύρω του», λέει η δρ Μπάιρον. «Αν όμως οι παράγοντες δεν μετριάζονται και η ευαισθησία εντείνεται, μπορεί να συμβούν καταστροφικά πράγματα». Προσθέτει πως τέτοιοι φονιάδες συνήθως δεν έχουν κοινωνικές δεξιότητες και είναι ακοινώνητοι. Γι΄ αυτούς, τα υπερβολικά έντονα συναισθήματα κατωτερότητας μπορούν να ξεπεραστούν με τη χρήση ενός όπλου. «Δεν ξέρουν άλλο τρόπο για να εκφράσουν την οργή τους», λέει.

ΤΑ ΝΕΑ on line

Δείτε εδώ το βίντεο του δολοφόνου όπως προβλήθηκε στο ΝΒC

Η κουλτούρα του σκληρού άνδρα

Ηδρ Μπάιρον πιστεύει πως ένας σημαντικός υποβοηθητικός παράγοντας είναι η κουλτούρα που «νομιμοποιεί» την εικόνα του σκληρού άνδρα που παίρνει όπλο και σκοτώνει, όπως συμβαίνει στις κινηματογραφικές ταινίες που σημειώνουν εισπρακτική επιτυχία και με τα παιγνίδια των ηλεκτρονικών υπολογιστών, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

«Υπάρχει μια κουλτούρα των όπλων στο Χόλιγουντ- ο ήρωας με το ματωμένο σακάκι που σκοτώνει τους πάντες», αναφέρει η δρ Μπάιρον.

«Απευαισθητοποιεί πολλούς νέους ανθρώπους έναντι της βίας. Στους πολύ ευάλωτους, προσφέρει έναν τρόπο για να εκφράσουν την ακραία και παρεκκλίνουσα συμπεριφορά τους, τους δίνει ένα είδος άδειας. Όποιος λέει πως τα μέσα ενημέρωσης δεν διαδραματίζουν ρόλο σ΄ αυτό, είναι αφελής».