[ Πρόσωπα ] Η τελευταία υποψηφιότητα

Επί τρεις δεκαετίες διαδραμάτισε με συνέπεια τον ρόλο της ως σημαιοφόρου της γαλλικής τροτσκιστικής αριστεράς. Μεθαύριο, η Αρλέτ, όπως την ξέρουν όλοι οι Γάλλοι, είτε την ψηφίζουν είτε όχι, δίνει την τελευταία εκλογική μάχη της.

«Ε ργάτριες, εργάτες! Ε, λοιπόν ναι, είμαι γυναίκα και τολμώ να θέσω υποψηφιότητα για την προεδρία αυτής της Δημοκρατίας των ανδρών…», δήλωνε το 1974, όταν έθετε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για την προεδρία, μερικές εβδομάδες μετά τον θάνατο του προέδρου Πομπιντού. «Είχα τότε την εντύπωση πως ανοίγω ένα δρόμο», λέει σήμερα. «Όχι μόνο ήμουν η μοναδική γυναίκα ανάμεσα σε 12 υποψηφίους, αλλά ήμουν και μισθωτή, δακτυλογράφος στην Κρεντί Λυοναί. Ένιωθα υπερήφανη». Την υποψήφια της Εργατικής Πάλης (LΟ) είχαν ακολουθήσει τότε 600.000 ψηφοφόροι. Στις περασμένες προεδρικές εκλογές, το 2002, είχαν γίνει πάνω από 1,6 εκατομμύριο (5,72%).

Εξήντα επτά χρόνων σήμερα, η Αρλέτ παραμένει πιστή στις ιδέες της και απρόσβλητη από τη διασημότητά της. «Δεν είμαι της αντιφιλελεύθερης Αριστεράς, είμαι αντικαπιταλίστρια», λέει στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Τα κέρδη των 40 μεγαλύτερων εισηγμένων εταιρειών δεν ωφελούν κανέναν άλλο εκτός από τους μετόχους». Ωστόσο παραδέχεται πως είναι αδύνατο να εκλεγεί ένας υποψήφιος που μάχεται εναντίον του συστήματος και αφήνει να εννοηθεί ότι στον δεύτερο γύρο θα υποστηρίξει τη σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ για να μην εκλεγεί ο Νικολά Σαρκοζί. Όμως «στον πρώτο γύρο, πρέπει να προειδοποιήσουμε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ ότι, αν εκλεγεί, δεν θα έχει λευκή επιταγή», τόνισε τις προάλλες. «Οι εργάτες δεν θα την αφήσουν να εφαρμόσει δεξιές πολιτικές χωρίς να αντιδράσουν».

Η Αρλέτ νοικιάζει ένα δυάρι σ΄ ένα προάστιο του Παρισιού, στο μπαλκόνι της έχει ποδήλατο και στο γκαράζ ένα Clio. Καταθέτει ένα τμήμα των εισοδημάτων της στο κόμμα, της αρέσει να διαβάζει και διαθέτει, προφανώς, τα άπαντα του Λένιν. Όταν ήταν μικρή, η πενταμελής οικογένεια Λαγκιγιέ έζησε για μερικά χρόνια σε γκαρσονιέρα στο Λιλά, ένα ανατολικό προάστιο του Παρισιού. Η μητέρα ήταν γραμματέας, ο πατέρας χειρώνακτας εργάτης και τα τρία παιδιά της οικογένειας δεν ήταν εντελώς όπως τα άλλα. Έτρωγαν στο συσσίτιο, ζούσαν από την κοινωνική πρόνοια. Η Αρλέτ υπέφερε: «Έβλεπα τις διαφορές, έτσι απέκτησα πολύ νωρίς συνείδηση των κοινωνικών διαφορών». Στα 14 της, ο πόλεμος της Αλγερίας αφύπνισε την πολιτική συνείδησή της και η χρήση βασανιστηρίων από τις γαλλικές δυνάμεις ήταν γι΄ αυτήν ένα σοκ. Στα 16 της, προσελήφθη ως δακτυλογράφος στην τράπεζα Κρεντί Λυοναί, όπου και έζησε την πρώτη απεργία της. Σύντομα εντάχθηκε στην τροτσκιστική Εργατική Πάλη, το 1973 έγινε η εκπρόσωπός της και την επόμενη χρονιά η υποψήφιά της στις προεδρικές εκλογές. «Αυτή είναι η έκτη και τελευταία προεδρική εκλογή στην οποία συμμετέχω, αλλά δεν είναι το τέλος της μάχης μου», δήλωσε στη Ρεν. «Δίνω τη μάχη μου κάθε μέρα».