[ Δρόμοι ]

Η αγιότητα…
… τι ακριβώς είναι; Ξανασκεφτόμαστε αυτό το ερώτημα εν όψει της αγιοποίησης του Πάπα. Τη φανταζόμαστε σαν μια τρομακτική απάρνηση, μια ανείπωτη αυστηρότητα. Ή απλώς σαν μια παλιά ημερομηνία στο ημερολόγιο, με ψαλμούς και λιβάνια. Όσο για τις αγίες, τα πράγματα είναι ακόμη πιο απλά. Τις φανταζόμαστε παρθένες, να πεθαίνουν κατασπαραγμένες από λιοντάρια, σε κάποια παλιά εποχή. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς αγία μια γυναίκα της δικής μας εποχής, παντρεμένη, χωρισμένη, ξαναπαντρεμένη, μητέρα πολλών παιδιών, πολιτικά δραστήρια, ποιήτρια, εξεγερμένη. Αυτή είναι η περίπτωση της Αγίας Μαρίας.

Η Αγία Μαρία…
… που έγινε αγία από την Ορθόδοξη Εκκλησία το 2004, γεννήθηκε στη Λετονία το 1891 με το όνομα Ελισάβετ Πιλένκο. Οι διαδοχικές ζωές της χώρεσαν η μια μέσα στην άλλη, όπως οι γνωστές ρωσικές κούκλες. Μία από τις πρώτες της ζωές την έζησε στη Μόσχα. Εκεί ερωτεύτηκε τον ποιητή Αλεξάντρ Μπλοκ. Εκείνος ήταν 26 ετών, εκείνη 15. Ένας έρωτας πλατωνικός. Στο τέλος παντρεύτηκε ένα φίλο του απρόσιτου ποιητή, αλλά τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Έκανε παιδί με έναν άλλο, «έναν απλό άνθρωπο», όπως την είχε συμβουλέψει ο Μπλοκ. Η πρώτη της κόρη γεννήθηκε στην Κριμαία. Εκεί έζησε την Οκτωβριανή Επανάσταση, ξαναπαντρεύτηκε με έναν κοζάκο αξιωματικό και κατέληξε στο Παρίσι με τον δεύτερο σύζυγό της, την πρώτη της κόρη και δυο ακόμη παιδιά. Από το 1927, η ζωή της αλλάζει εντελώς, όταν πεθαίνει η πιο μικρή κόρη της, σε ηλικία 5 ετών. Ιδρύει μια εστία για ανθρώπους χαμένους, άστεγους, αλκοολικούς, πόρνες, ναρκομανείς και με το τσιγάρο στα χείλη, αδιαφορώντας για την περιφρόνηση των καθωσπρέπει κυριών, ταΐζει κάθε πρωί τους ενδεείς στη λαχαναγορά του Παρισιού. Εκεί θα τη γνωρίσει και ο συγγραφέας Ντομινίκ Ντεσαντί, που έγραψε ένα βιβλίο για να τη γνωρίσει και σε εμάς.

Στους δρόμους…
… του Παρισιού δεν θα αργήσουν να αντηχήσουν οι ναζιστικές μπότες. Την επόμενη ζωή της η Ελισάβετ Πιλένκο θα τη ζήσει στην κατεχόμενη πόλη. Εκεί μπαίνει στην Αντίσταση, σώζει Εβραιόπουλα, τους φτιάχνει πλαστά χαρτιά με χριστιανικά ονόματα, κρύβει φυγάδες. Στο έργο της θα βάλει τέλος ένας καταδότης. Πεθαίνει το 1945, στον θάλαμο αερίων του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Ράβενσμπρουκ. Η αγιοσύνη…
… λοιπόν δεν σημαίνει απαραιτήτως βίο ευλαβικό και ενάρετο, σχολιάζει ο Ροζέ-Πολ Ντρουά στην εφημερίδα «Λε Μοντ». Κάποιοι άγιοι γεννιούνται για να γίνουν εξεγερμένοι, όποτε αυτό χρειαστεί, να κάνουν αυτό που βλέπουν σωστό, όσο κι αν πρέπει να κυλιστούν στον βούρκο, τη μιζέρια και τη φρίκη. Γι΄ αυτό τέτοιοι άγιοι γοητεύουν το ίδιο τους πιστούς και τους απίστους. Είναι οι άγιοι που κάνουν τα απρόβλεπτα, που αψηφούν τα στερεότυπα, που ξεπερνούν τα όρια, που σπάζουν τους φραγμούς, που κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Ίσως αυτό ακριβώς να είναι η πραγματική αγιοσύνη.