«Πώς να ερμηνεύσεις τον τρόμο της μοναξιάς;»

«Στα 18 μου ανακάλυψα τι σημαίνει τραγούδι. Γνώριζα απ΄ έξω τα τραγούδια της Πιαφ. Ιδιαίτερα εκείνα που μιλούσαν για αληθινά, απόλυτα συναισθήματα. Το τραγούδι της Πιαφ με αναστάτωνε, μου έφερνε ανατριχίλα. Και με βοήθησε πολύ στη δουλειά μου ως ηθοποιός, καθώς με έκανε συναισθηματικά εύθραυστη κι έτσι μπορούσα να προσεγγίσω έναν χαρακτήρα. Δεν φανταζόμουν λοιπόν ότι μια μέρα θα είχα το προνόμιο να ενσαρκώσω αυτήν την καλλιτέχνιδα. Αυτήν τη γυναίκα, τη δυνατή και ταυτόχρονα ευάλωτη, η οποία ανακάλυπτε ταλαντούχους ανθρώπους.

Μια γυναίκα ερωτευμένη με τραγική μοίρα καθορισμένη από δράματα και μεγάλες ευτυχίες» λέει στην εφημερίδα «Le Figaro» η Μαριόν Κοτιγιάρ, που ενσαρκώνει το μικρό Σπουργίτι του γαλλικού τραγουδιού, την Εντίτ Πιαφ, στην ταινία «Ζωή σαν τριαντάφυλλο» του Ολιβιέ Νταάν.

«Η Πιαφ είναι ένα αστέρι που κατασπαράσσεται από τη μοναξιά του ουρανού», είχε πει με ποιητική διάθεση ο Ζαν Κοκτό μιλώντας για τη φίλη του Εντίτ Πιαφ. Αυτήν την τραγουδίστρια που λάτρεψε ο κόσμος μέσα από την αισθαντική, βαθιά, ραγισμένη φωνή της, εκείνη που τραγούδησε με λυγμούς τον έρωτα και με απόγνωση το πάθος της κάνοντας θρύψαλα τη ζωή της ανάμεσά τους, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ερμηνεύσει μια ηθοποιός.

Η τριαντάχρονη Μαριόν Κοτιγιάρ δεν μοιάζει καθόλου στη μικρόσωμη Πιαφ, η οποία έφυγε πρόωρα στα 47 της χρόνια, από κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών. Η Κοτιγιάρ είναι ψηλή, λεπτή, με καθαρό βλέμμα και ήρεμο πρόσωπο.

Έπειτα από τεσσερισήμισι ώρες μακιγιάζ όμως, μπήκε κάτω από το δέρμα της Εντίτ. Με βοήθεια και από πολλά αναγνώσματα γύρω από τη ζωή της τραγουδίστριας και από τα κινηματογραφικά επίκαιρα της εποχής, τα οποία η Κοτιγιάρ παρακολούθησε για να δει τις κινήσεις της πάνω στη σκηνή και να την ακούσει στις συνεντεύξεις της, προκειμένου να καταλάβει το ταμπεραμέντο της. Για τον ίδιο λόγο συνάντησε τον τραγουδοποιό Ζορζ Μουστακί και τη Ζινού Ρισέ, στενούς φίλους της Πιαφ, οι οποίοι της αποκάλυψαν άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα της. «Όταν διάβαζα το σενάριο, δεν μπορούσα να καταλάβω την τυραννική πλευρά της Πιαφ» εκμυστηρεύεται η Κοτιγιάρ. «Ύστερα από μια σειρά ρεπορτάζ γύρω από τη ζωή της, φωτίστηκα.

Έλεγε ότι δεν φοβόταν τον θάνατο, αλλά την τρόμαζε η μοναξιά. Αυτό εξηγούσε την ανάγκη της να έχει διαρκώς γύρω της κόσμο κι έναν περίγυρο οικείων, τους οποίους δυνάστευε».