[ Δρόμοι Τα ζόμπι…

… Ξεσκισμένα νεφρά, βρικόλακες που τρεκλίζουν, σαπισμένη σάρκα, καρφωμένες πόρτες, έρημοι δρόμοι. Αλλά τα ζόμπι δεν είναι μόνον αυτά. Από τότε που ο Τζορτζ Ρομέρο γύρισε την ταινία «Η νύχτα των ζωντανών νεκρών» (1968), τα ζόμπι είναι και πολιτική. Σε σχετική μελέτη τους, ο Τζ. Χόμπερμαν και ο Τζόναθαν Ρόζενμπαουμ λένε πως η ταινία του Ρομέρο έδειξε μία Αμερική που καταβρόχθιζε τον εαυτό της, στη δεκαετία του 1960. Και το περιοδικό «Βίλατζ Βόις» έγραψε πως εκείνοι οι «ζωντανοί νεκροί» ήταν βγαλμένοι από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Στη «Γη των νεκρών» (2005), ο τυχοδιώκτης που υποδύεται ο Ντένις Χόπερ είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του Ντόναλντ Ράμσφελντ. Ένας κανονικός άνθρωπος, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να είναι με τη μεριά των ζόμπι.

«Γη των νεκρών»…
… Στοιχεία ταξικού πολέμου, ζόμπι που φορούν εργατικές φόρμες, ποδιές χασάπη, κασκέτο υπαλλήλου σε βενζινάδικο. Οι κακοί είναι οι πλούσιοι με τα χοντρά πούρα. Η ταινία δέχτηκε κακές κριτικές για την πολιτική της τοποθέτηση. Όμως, λίγους μήνες αργότερα ήρθε ο κυκλώνας Κατρίνα και την έκανε προφητική. Άταφοι νεκροί κείτονταν εβδομάδες ολόκληρες στους δρόμους της Νέας Ορλεάνης, μιας από τις πιο μεγάλες και πιο ιστορικές αμερικανικές πόλεις. Η κυβέρνηση τούς κοιτούσε αδιάφορα. Βαδίζουμε τρεκλίζοντας μέσα σε έναν κόσμο που θυμίζει τον κόσμο του Ρομέρο.

Στη Γαλλία…
… «Εκείνοι που επέστρεψαν» (2004) ήταν οι αναστημένοι κάτοικοι μιας επαρχιακής πόλης. Ο σκηνοθέτης Ρομπέν Καμπιγιό δεν τους βάζει να κάνουν πολλά. Μπορούν να μιλήσουν, αλλά δεν τους έχουν απομείνει πια αισθήματα. Τα ρούχα τους είναι συγυρισμένα και η όψη τους καλή, αλλά δεν αναγνωρίζουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, βρίσκονται αλλού. Είναι οι αναστημένοι μετανάστες και άλλοι φτωχοί της χώρας. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που επαγγέλλονται την ισότητα για όλους τους πολίτες, προθυμοποιούνται να τους στεγάσουν σε παραγκουπόλεις. Το υπουργείο Εργασίας τους δίνει πίσω τις παλιές τους δουλειές, μα δεν μπορούν να τις κάνουν, είναι πολύ αργά πια για πλήρη απασχόληση. Το Κράτος Πρόνοιας επιστρατεύει θερμικούς ανιχνευτές για να βρίσκει εκείνους που επέστρεψαν από τον άλλο κόσμο, μα είναι και γι΄ αυτό πολύ αργά, η θερμοκρασία του σώματός τους είναι κάτω από το φυσιολογικό. Αυτά τα ζόμπι ψάχνουν μάταια να βρουν και οι υποψήφιοι στις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Ένα στα δύο θα σταθούν μπροστά στις κάλπες αναποφάσιστα. Κανείς υποψήφιος δεν μπόρεσε να ζεστάνει την παγωμένη ψυχή τους.

Το πρόβλημα…
… είναι άλυτο γι΄ αυτά τα παράδοξα πλάσματα. Τα ζόμπι ενσαρκώνουν τον μεγαλύτερο φόβο που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος: να ζει σαν πεθαμένος μια ζωή που μοιάζει με τον θάνατο, ξέροντας πως καλοί και κακοί, όμορφοι και άσχημοι, πλούσιοι και φτωχοί, μονάχα σε μια τέτοια ζωή θα μπορούν να έχουν όλοι το προνόμιο της ισότητας.