[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κράτος ισότητας…

«Μπορεί να τρέχεις σε έναν αγώνα δρόμου μόνη σου και να βγεις δεύτερη;». Η ερώτηση της Μαρίας με έβαλε σε υποψίες. Κάτι «έπαιρνε» τον τελευταίο καιρό και το χειρότερο είναι πως το αγνοούσα. Αρκέστηκα να της χαρίσω ένα βλέμμα μεταξύ απορίας, απαξίωσης και του στυλ για-νασυνέλθουμε-τώρα. «Πήγαινε αύριο το πρωί στο δημαρχείο να πάρεις ένα πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και τα ξαναλέμε», ήταν η ανταπάντησή της. Το ξέχασα για μέρες, αλλά όποτε το θυμόμουνα αναρωτιόμουν τι ήθελε να πει η ποιήτρια δεδομένου πως η συγκεκριμένη δεν έχει ενταχθεί (ακόμη) στο σουρεαλιστικό κίνημα. Πάω στο δημαρχείο, ζητάω το πιστοποιητικό και διαπιστώνω ένα βασικό λάθος. Δίπλα στο όνομά μου αναγράφεται αριθμός μητρώου 2. Το επιστρέφω στην υπάλληλο. «Κάνατε λάθος. Είμαι ανύπανδρη και ζω μόνη μου. Γιατί έχω αριθμό μητρώου δύο και όχι ένα; Το ένα πού αντιστοιχεί;». «Στον σύζυγό σας». «Μα, δεν έχω, είπαμε». «Γι΄ αυτό είναι κενό. Όταν αποκτήσετε, θα πάρει την πρώτη θέση στην οικογενειακή σας μερίδα».

«Αφού είναι δική μου, γιατί θα πάρει την πρώτη θέση;». Ουδείς βρέθηκε να μου απαντήσει.

Η πολιτεία έχει αποφασίσει ότι ένας σύζυγος δικαιούται την πρώτη θέση στην οικογενειακή μου μερίδα, ασχέτως αν θα έχει λιγότερες περγαμηνές από μένα ή αν θα κερδίζει λιγότερα. Ασχέτως και με το γεγονός ότι είναι δική μου η μερίδα. Και αν δεν αποφασίσω τελικά να ακολουθήσω την πεπατημένη (να στεφανωθώ δηλαδή), θα είμαι- για το κράτος τουλάχιστον- δεύτερη σε έναν αγώνα ζωής που θα έχω τρέξει μόνη μου… Κράτος ισότητας είπαμε ότι το λέμε αυτό που ζούμε;