Στην ανάπαυλα

Στην ανάπαυλα  Τις νύχτες με ζαλίζουνε, τα χρόνια σαν σφυρίζουν

Χρόνια πριν, και πριν ακόμα βγάλει νύχια η νύχτα, θυμάμαι όπως ανέβαινες Ομήρου που σ΄ έπαιρνε η μυρουδιά απ΄ τα μούτρα. Χιλιάδες τα ανθάκια απ΄ τις νεραντζιές γύρω από Πανεπιστήμιο κι Ακαδημία. Δέντρα που μοσχοβόλαγαν το άστυ πριν δέσουνε καρπό και γίνουνε όπλα των τότε φοιτητών (τώρα γιατρών δικηγόρων καλλιτεχνών πολιτικών) κατά της τότε αστυνομίας. Άλλη φυλή, τότε οι μπάτσοι, καμία σχέση με τους τωρινούς κακοπληρωμένους μεροκαματιάρηδες συνδικαλιστές. Μόλις τότε έσκαγε το «μπάτσος» ενώ βρισκότανε σε πλήρη άνθηση (όπως οι νεραντζιές) το «μπασκίνας» που τώρα βρίσκεται μάλλον εν αχρηστία. Βράδυ Κυριακής τελειώνοντας η παράσταση για φέτος κι ανέβαινα πάλι την Ομήρου ψάχνοντας για τ΄ αυτοκίνητο και πού το ΄χει παρκάρει, έλεγα στη Νάτα (μόλις βγήκε απ΄ τ΄ αυγό της σχολής, ένα ανθάκι μοσχομύριστο από τις ίδιες νεραντζιές κομμένο)- Να εδώ της έλεγα ήμαστε με τη Νένα τον Κώστα τον Νίκο τον Δημήτρη και τα παιδιά ήτανε στην ταράτσα της Νομικής και φωνάζανε συνθήματα..

– Ποια παιδιά;

– Οι φοιτητές. Κι από κάτω οι μπασκίνες..

– Ποιοι μπασκίνες;

– Οι μπάτσοι. Κι εμείς στη μέση.

– Ποιοι εσείς;

– Εμείς ρε παιδί μου η παρέα κάναμε πρόβες τότε και – Α ο θίασος..

– Όχι ακριβώς… ναι περίπου – Καλλιτέχνες πάντως..

– Ναι… και για να μη μας πάρουνε χαμπάρι οι μπατσομπασκίνες, άκου μυαλό κι εμείς, πηγαινοερχόμαστε κι αλλάζαμε σακάκια.

– Για να τους κάνετε πλάκα;

– Τι πλάκα παιδί μου, ότι θα τους μπερδέψουμε, φόραγε η Νένα θυμάμαι ένα πέτσινο του Κώστα καφέ κίτρινο κάπως…

– Είναι πολύ ξανά στη μόδα τώρα.

– Ναι… όχι δεν ήτανε στη μόδα, ήτανε που το φόραγε να την μπερδέψουνε και να μη μας συλλάβουνε.

– Γιατί να σας συλλάβουνε; Πού περπατάγατε; – Όχι παιδί μου, που ήτανε χούντα.

– Το Πολυτεχνείο!

– Όχι η Νομική.

– Ποια Νομική; Όχι, εμάς, το Πολυτεχνείο μάς είπανε για χούντα.

– Καλά τέλος πάντων άσ΄ τα… πάμε.

– Όχι κύριε Φασουλή ξέρω, καταλαβαίνω. Ήτανε μπάτσοι χουνταίοι και κυνηγάγανε τους φοιτητές κι εσείς οι καλλιτέχνες στη μέση «συμπαράσταση λαέ» και σύρε κι έλα. Ξέρω!

– Τι ξέρεις;

– Σας είδα προχθές στην τηλεόραση. Σ΄ ένα πάνελ ήτανε ένας τότε φοιτητής που τώρα είναι δικηγόρος πολυτελείας, ένας μπάτσος τότε, που τώρα είναι αστυνομικός συνδικαλιστής κι εσείς καλλιτέχνης φτασμένος και μιλάγατε για τους τωρινούς τους φοιτητές και ποιος έχει το δίκιο.

– Και ποιος το έχει;

– Δεν άκουγα κύριε Φασουλή. Φωνάζατε πάρα πολύ και δεν μπορούσα, κι έκλεισα τον ήχο. Πολλή πλάκα είχε, γιατί κοκκινίζατε κουνάγατε χέρια πολύ πλάκα. Σαν κόμικς ήτανε. Α! νάτο το αυτοκίνητο. Εδώ το ΄χα παρκάρει. Ελάτε μπείτε μέσα κύριε Φασουλή μπείτε να σας πάω.

– Όχι. Θα πάρω ένα ταξί. Ευχαριστώ.

Έκανα να φύγω κι όπως πήγα για μεταβολή, πατάω κάτι ανθάκια γλιστράω, χάνω την ισορροπία μου και να ΄μαι τέζα στα πλακάκια και γύρω στο κεφάλι μου στεφάνι τα ανθάκια και μοσχομυριστά.