[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η αβάσταχτη ανάγκη της ελαφρότητας

Πού τα βρήκαν οι έρμοι αυτοί κάτοικοι της Βαγδάτης τόσα βαρελότα και χαρτάκια; Τι είναι όλα αυτά που έριξαν στους δρόμους και τις πλατείες για να πανηγυρίσουν την εκλογή της Ιρακινής μις Τραγούδι;

Και πού το βρήκαν το κέφι, έπειτα από τόσα χρόνια πολέμου, τόσα χρόνια καθημερινότητας που δεν έχει τέλος η βία; Που ξεκινούν να πάνε για ψώνια και δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν. Που βγάζουν οι ρεπόρτερ φωτογραφίες στους δρόμους και δεν βλέπεις άλλο από χαλάσματα, τρύπες και μπετά σκισμένα και σύρματα λυγισμένα. Και οι γυναίκες κυκλοφορούν μπαμπουλωμένες και με χαμηλωμένο κεφάλι, κυνηγημένες και φοβισμένες διαρκώς. Πώς τα κατάφερε η μις Ταλέντο, η Ιρακινή που πήγε στον διαγωνισμό της λιβανέζικης τηλεόρασης, να βγει από αυτό το κουκούλι της καταπίεσης και να κυκλοφορήσει μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου με το γυαλιστερό εφαρμοστό στράπλες, το πλούσιο μαλλί κομμωτηρίου, σκέτη σταρ του Χόλιγουντ στο μελαχρινό; Και πώς τα κατάφεραν και ταυτίστηκαν μαζί της όλες οι μαντιλοφορούσες και οι γενειοφόροι; Μπορεί να είναι βέβαια και μια πολιτική θέση, ένα «ναι» στο Ιράκ χωρίς διαιρέσεις, φατρίες και διχοτομήσεις, που απεργάζονται οι διάφοροι ένοπλοι από όλες τις πλευρές, αλλά πιο πολύ δεν είναι η ανάγκη για κάτι τόσο απλό και χαζό, την πολυτέλεια να αναμετριέσαι μόνο σε διαγωνισμούς ταλέντων, να ζητωκραυγάζεις για ωραίες νεαρές με παθιασμένα μάτια, να χαίρεσαι πράγματα ειρηνικά και επιπόλαια, ελαφριά και σαχλά, να καμαρώνεις για την ωραία φωνή των ωραίων κοριτσιών, για το πώς κατόρθωσε να μαγέψει τους γείτονες…

Αυτήν την πολυτέλεια, που εμείς την έχουμε και δεν την εκτιμάμε. Άντε και με μια αντίστοιχη Γιουροβίζιον, μια Ασιαβίζιον, μια ζωή με ελαφρές αναμετρήσεις.