[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] «Παιχνίδια» εξουσίας

ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ κατατείνουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Έστω και αν διαφέρουν ως προς τη δομή. Τα παραδικαστικά κυκλώματα έχουν ως κινητήριο μοχλό το οικονομικό όφελος, ενώ η τρομοκρατία εις βάρος των δικαστών, την έκδοση αποφάσεων αρεστών στην ηγεσία της Δικαιοσύνης. Ως εκ τούτου, η έννοια του δικαίου δηλώνεται ως απούσα και στις δύο περιπτώσεις. Κι αν η αποκάλυψη της δραστηριοποίησης κυκλωμάτων στους κόλπους της Δικαιοσύνης δεν εξέπληξε την ελληνική κοινωνία (που λίγο- πολύ κάτι είχε μυριστεί), η απροκάλυπτη τιμωρία δικαστών οι οποίοι λειτούργησαν κατά την κρίση τους (σωστή ή εσφαλμένη), την άφησε άναυδη. Συγκρίνοντας τα δύο φαινόμενα- νοσηρά ούτως ή άλλωςθα λέγαμε μετά λόγου γνώσεως ότι το δεύτερο είναι πιο επικίνδυνο από το πρώτο. Καθώς οι ανέντιμοι δικαστές αποτελούν μόνο ένα κομμάτι του δικαστικού σώματος, το οποίο μάλιστα σήμερα έχει περιοριστεί κατά πολύ. Το αίσθημα ανασφάλειας και φόβου όμως που καλλιεργείται σκοπίμως από την ηγεσία της Δικαιοσύνης με τη μορφή δυσμενών μεταθέσεων, αποσπάσεων ή στασιμότητας στον ίδιο βαθμό, διακατέχει το σύνολο των δικαστικών λειτουργών. Αν πέσεις δηλαδή σε εξωνημένο δικαστή, άπτεται της κακής σου τύχης. Τον τρομοκρατημένο πάντως δεν τον γλιτώνεις. Πρόσφατα αποσπάσθηκαν αιφνιδίως δύο δικαστές σε δικαστήρια της περιφέρειας επειδή εξέδωσαν βουλεύματα, με τα οποία δεν συμφωνούσε ο Άρειος Πάγος. Ενώ ασκήθηκε αναίρεση κατά των βουλευμάτων και ανετράπη το αποτέλεσμα, στη συνέχεια κρίθηκε σκόπιμο να τιμωρηθούν οι δικαστές. Προς παραδειγματισμό των υπολοίπων; Πιθανότατα. Τα ένδικα μέσα άλλωστε παρέχουν τη δυνατότητα διόρθωσης εσφαλμένων (αλλά και σωστών ενίοτε) δικαστικών αποφάσεων. Επομένως; Η δικονομική τάξη έχει προβλέψει την… αναίμακτη αμφισβήτηση της γνώμης του δικαστή. Υπέρτατος κριτής είναι εκ των πραγμάτων τα ανώτατα δικαστήρια. Γιατί λοιπόν η αδιαμφισβήτητη υπεροχή της άποψής τους έναντι των κατώτερων βαθμών κρίσης, δεν εκφράζεται με την ανάλογη ανωτερότητα; Τα πλήγματα που έχει δεχθεί τα τελευταία χρόνια η αξιοπιστία της Δικαιοσύνης δεν αφήνουν περιθώρια για «παιχνίδια» εξουσίας. Εκτός αν η αποκατάσταση του κύρους της δεν είναι πια της μόδας.