ΑΙΧΜΕΣ Η σιωπή του τσοπάνη

Δεκαπέντε μέρες πέρασαν και η Ακαδημία σιωπά. Δεκαπέντε μέρες, από τη δημοσίευση σε εφημερίδες της (φερόμενης ως) γνωμοδότησής της προς την υπουργό Παιδείας για το πολύκροτο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Ωστόσο, οι πνευματικοί μας ταγοί θα έπρεπε να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν. Κυρίως να διαψεύσουν, διότι αν όσα αναφέρονται στα δημοσιεύματα αποδίδουν την (ακαδημαϊκή) πραγματικότητα, τότε θα επιβεβαιωθεί η άποψη ότι είναι προτιμότερο για τον τόπο μας η Ακαδημία του να σιωπά (όπως κάνει συνήθως), παρά να ομιλεί.

Το κείμενο που δημοσιεύτηκε και δεν διαψεύσθηκε είναι πραγματικό περιβόλι. Οι ακαδημαϊκοί μας εμφανίζονται οπαδοί της προ-παπαρρηγοπούλειας ιστοριογραφίας, όταν (εμφανίζονται να) θρηνούν γιατί στο βιβλίο «δεν θίγεται ένα από τα σημαντικότερα θέματα αυτής της ιστορικής περιόδου: η βαθμιαία αναβίωση της ελληνικής αυτογνωσίας έπειτα από ένα διάλειμμα δεκαπέντε αιώνων». Οι συντάκτες του κειμένου έχουν εξίσου βαθιά γνώση της θεωρίας της Ιστορίας: «Το ιστορικό γίγνεσθαι συντελείται διά της συνεχούς αντιπαραθέσεως “προκλήσεων” και “απαντήσεων” και επιβιώνει όποιος οργανισμός “απαντά” επιτυχώς».

(Εν προκειμένω, ο «οργανισμός» είναι ο Ελληνισμός, ο οποίος «επιβιώνει» και «διατηρείται», δηλαδή διατηρεί την «ιδιαιτερότητά» του).

Είναι απίθανο οι συντάκτες του πονήματος να έχουν παρεξηγήσει τον Δαρβίνο. Μάλλον είναι υπερσυντηρητικοί, αγουροξυπνημένοι από ύπνο βαθύ. Σε αυτό συντείνουν και οι γλωσσικές ενδείξεις, ιδιαίτερα προς το τέλος του πονήματος, όταν οι συγγραφείς έχουν καταβληθεί από τη διανοητική υπερπροσπάθεια: «λέξις», «κυβέρνησις», «καθιέρωσις», «αποτίναξις». Ωραία ελληνικά της πριν από τη μεταρρύθμιση Ράλλη εποχής!

Ωστόσο, για την ταυτότητα των συντακτών υπάρχουν και αντενδείξεις, όπως η αναφορά του κειμένου σε «υπερατλαντικές ηλιθιότητες». Κάτι τέτοια διαβάζει η εθνικιστική Αριστερά και ενθουσιάζεται. Και δημιουργείται μέτωπον εθνικής ενότητος προ του κινδύνου «να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των μαθητών» προς το «όλο εκπαιδευτικό σύστημα».

Αλλά είναι ποτέ δυνατόν η Ακαδημία Αθηνών να πάρει τα ηνία από τα χέρια του Αρχιεπισκόπου («όπισθεν ολοταχώς») και ακολουθούμενη από την πατριωτική Αριστερά; Οπωσδήποτε, η Ακαδημία θα διαψεύσει. Και θα δώσει η ίδια τη γνωμοδότησή της στη δημοσιότητα. Γιατί, άλλωστε, να επωφεληθούν από τη σοφία της μόνο η υπουργός και οι συγγραφείς του σχολικού βιβλίου που οφείλουν «συμμόρφωση»; Γιατί να μην ωφεληθεί αμεσότερα ολόκληρο το έθνος;