[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η γειτονιά όπου μεγάλωσα

Περπατάς σε κάτι στενοσόκακα στο κέντρο της πόλης και αντί να ζαλιστείς απ΄ το καυσαέριο, ζαλίζεσαι από αρώματα λεμονιάς και νεραντζιάς. Δίπλα σου οι κάδοι με τα σκουπίδια, η μπουγάδα της κυρίας- πού αλλού να απλώσει η άμοιρη;-, οι σκιερές είσοδοι πολυκατοικιών, τα υγρά λούκια των πεζοδρομίων. Άχαρη, τσιμεντένια γειτονιά. Η γειτονιά όπου μεγάλωσα. Στη γωνία περίμενα το σχολικό, λίγο πιο κάτω ήταν η εκκλησία όπου πηγαίναμε και στηνόμασταν να πάρουμε το Φως την Ανάσταση. Επί της ουσίας δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Ένας δρόμος κοντά στη Φωκίωνος Νέγρη είναι, οι πολυκατοικίες απαράλλαχτες, τα μαγαζάκια τα ίδια, οι λεμονιές εκεί. Αυτές είναι που κάνουν τη ζημιά, κάτι ψωριασμένα, μπαρουτοκαπνισμένα δενδρύλλια που νομίζεις κάθε χειμώνα ότι πεθαίνουν και μόλις σκάσει η άνοιξη, φουντώνουν σαν παγώνια και σε τρελαίνουν με το άρωμά τους. Η δύναμη του αδύναμου. Η δύναμη του ταπεινού. Όλο το άχαρο και το μίζερο (του γκρίζου) αλλάζει εντελώς κι αν είναι και η μέρα φωτεινή, μπορεί να σου έρθει η επιθυμία να σηκώσεις τα χέρια σε ανάταση και να φύγεις προς τα πάνω σαν τον σούπερμαν. Μια σκέψη που έκανα πάντα είναι ότι αρκεί μια τέτοια στιγμή για να κυλήσει από πάνω σου η γλίτσα του χειμώνα. Η γλίτσα πολλών χειμώνων. Αλλά γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά;

Σε εκείνους τους δρόμους δεν περπατώ πια, τα παράθυρα του σπιτιού μου κοιτάζουν το αλαζονικό πράσινο των καλοφτιαγμένων κήπων της Κηφισιάς, οι φρεσκοβαμμένες και καλοσυντηρημένες βίλες της οδού Τατοΐου είναι από τις πρώτες εικόνες που αντικρύζω. Τσίλικα όλα. Ή σχεδόν. Θα μου πεις, μου κακοπέφτει που ζω στα βόρεια προάστια… Και απαντώ κι εγώ (ρωτώντας): Είναι σχιζοφρενικό, άραγε, που ώρες ώρες το ζηλεύω (και το νοσταλγώ) το «σκιερό» της Ομήρου; Τη λίγδα της πόλης;

Και γιατί κάτι μου λέει ότι οι λεμονιές μυρίζουν πιο έντονα εκεί όπου οι άνθρωποι με τις αγχωμένες ανάσες σκοντάφτουν στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα (και το τελευταίο που σκέφτονται είναι να κοιτάξουν τον ουρανό); Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που το άρωμα του μπουμπουκιού τρυπάει το δέρμα και μπαίνει στο αίμα. Σαν μετωπική με την άνοιξη.