Φαινόμενα

Ελλάδα έχεις γίνει τσίρκο

Για πρώτη φορά στην κρεατομηχανή ενός κανιβαλικού τάλεντ σόου συνδυάστηκαν ψώνια, ατραξιόν χορευτριών για «ενήλικες» απολαύσεις και τρυφερά ανήλικα
Αρένα. Χωρίς κανόνες, χωρίς όρια, ούτε τα ελάχιστα, τουλάχιστον της προστασίας της παιδικής ηλικίας. Γιατί στο σκληρό ριάλιτι, όπως αποδείχθηκε ότι είναι εν τέλει το «Ελλάδα έχεις ταλέντο» (Αntenna), μεταξύ των ψώνιων που πήγαν για το 10λεπτο της δημοσιότητας που τους αναλογεί, των ακροβατών που είχαν κληθεί εκ του εξωτερικού για να το ενισχύσουν ώστε να μη θυμίζει την εκπομπή της Αννίτας Πάνια στο Αlter, των νεαρών ημίγυμνων κοριτσιών που έκαναν νούμερα για στριπτιζάδικα, εμφανίστηκαν και ανήλικα.

Μια τριμελής κριτική επιτροπή από γκλαμουροφανείς TV περσόνες (Ψινάκης, Περρής και Μαγγίρα), η πλάτη της Αλιμπέρτη ακάλυπτη ώς την αρχή των οπισθίων μαζί με τη «στενή σχέση» της με Γιάννη Πάριο σαν αξεσουάρ- γούρι που το επιδεικνύει σε κάθε έναρξη εκπομπής της, και το κοινό στο στούντιο που γιουχάριζε τους οφθαλμοφανώς ατάλαντους ήταν τα κύρια στοιχεία του σόου, στο οποίο, όπως αποδείχθηκε, διαγωνίζονται νούμερα για τσίρκο. Μοναδική συμπαθητική πινελιά η μεταμφίεση της Μαγγίρα (με παρδαλό φουστάνι και κόμμωση σαν ακλάδευτο θάμνο) σε κριτή- νούμερο που δεν διαφέρει από τους διαγωνιζόμενους και θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς. Ωστόσο, τι δουλειά είχαν πιτσιρίκια να διαγωνίζονται μπροστά σε μια κριτική επιτροπή που περνούσε από σεξουαλικά υπονοούμενα σε σαχλά αστεία; Πιτσιρίκια που έγιναν ατραξιόν ενός πανηγυρτζίδικου θεάματος, έρμαια της ανατριχιαστικής νοοτροπίας να βλέπουν σε αυτά, ακόμη και οι γονείς τους, τη δική τους δικαίωση. Πιτσιρίκια που έπαιξαν τον ρόλο του «οικογενειακού άλλοθι» σε μια κυνική παραγωγή, η οποία γνωρίζει βεβαίως ότι ανεβάζουν την τηλεθέαση τα παιδιά που εμφανίζονται σε εκπομπές για μεγάλους. Γιατί λιγώνει η αθώα εικόνα τους, γοητεύει το παράδοξο της τρυφερής φατσούλας σε ρόλο που αναλογεί σε ενήλικα.

Και ήταν άκρως ενθουσιαστική η εικόνα ζευγαριού ανηλίκων (ο 12χρονος Σεργκέι και η 11χρονη η Αναστασία) που χόρευαν με θαυμαστή επαγγελματική σοβαρότητα και τεχνική, αλλά δεν έπαυαν να είναι άγουρα κορμάκια παιδιών στην αρχή της εφηβείας τους. Ήταν όμορφη μέσα στην παραδοξότητά της η εικόνα της 12χρονης που έπαιζε με επαγγελματική πόζα το κάτασπρο πιάνο της ενώπιον μιας κριτικής επιτροπής που ούτε καταλάβαινε τι άκουε ούτε ήξερε να κρίνει. Και ήταν λιγωτική η εικόνα του 7χρονου πιτσιρικά που έπαιζε με το συνοφρυωμένο ύφος ρεμπετόμαγκα το μπουζουκάκι του, ένα μωρό- θαύμα με φωνούλα παιδική καθώς τραγουδούσε, αλλά για τη σκηνή του σόου μια ακόμη ατραξιόν.

Ποιος καημός γονιού και ποιος κυνισμός τηλεοπτικής παραγωγής βάζουν στην ίδια τηλεοπτική κρεατομηχανή έναν ψωνισμένο ποιητή, ένα συγκρότημα φακιρικό που χοροπηδάει πάνω σε γυαλιά, μια ολόγυμνη νουμερίστα αισθησιακών ακροβατικών και παιδιά με ταλέντα ή με μιμητικές ικανότητες, που τους αξίζει τουλάχιστον να έχουν την ευκαιρία τους στον χρόνο για να ολοκληρωθούν;

Και το χειρότερο είναι ότι υπάρχει παχυλή αμοιβή για τον νικητή αυτού του ριάλιτι, που σημαίνει ότι για πρώτη φορά στην αγορά ανθρώπινων τηλεπροϊόντων προστίθενται οι τρυφερές ηλικίες. Ποιος έμπλεξε τα πιτσιρίκια με αυτό το κανιβαλικό, καρακιτσάτο συνονθύλευμα; Ποιος φαντάστηκε ότι είναι «οικογενειακό θέαμα» να ρίχνονται πιτσιρίκια στην αρένα ενός τσιρκολάνικου θεάματος και να καταναλώνονται σαν φρέσκα λουκουμάκια, μοναδικό δέλεαρ ενός μπαγιάτικου θεάματος;


Τι να την κάνουν τη μνήμη οι ριαλιτόπαιδες;

Παιδιά, που στο όνομά τους κόπτονται τηλεαστέρες και λοιποί αυτόκλητοι υπερασπιστές της εθνικοπατριωτικής μυθολογίας μη τυχόν και ένα βιβλίο Ιστορίας τούς «στερήσει την ιστορική μνήμη», αλλά ουδόλως απασχολούνται που βρίσκονται στο έλεος μιας τηλεόρασης που τους στερεί την παιδική ηλικία. Μιας τηλεόρασης που τα διδάσκει να εκμεταλλεύονται την κάμερα με τα άγουρα σουσούμια τους μικρομεγαλίζοντας. Που η ψευδοδιασημότητα την οποία προσφέρει ακυρώνει τη διαδικασία της ωρίμασης, της μάθησης, της κρίσης, της επιλογής, της συνείδησης.

Αν για ένα βιβλίο Ιστορίας βρέθηκαν τόσοι λάβροι κατήγοροι, επειδή κατά την άποψή τους υπηρετεί «ξένα συμφέροντα» που θέλουν να μετατρέψουν τους Ελληνόπαιδες σε μηχανές χωρίς ιστορική μνήμη, γι΄ αυτά τα σόου του ξεβρακώματος (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς) των κανόνων της αξιοπρέπειας, που υπηρετούν την παγκοσμιοποιημένη αγορά του ευτελούς ανθρώπινου κρέατος και που χρησιμοποιούν πιτσιρίκια σαν κράχτες για τηλεθέαση, ουδόλως ανατριχιάζουν; Ή μήπως ένα ακόμη μεγάλο δίδαγμα για τους Ελληνόπαιδες είναι ότι τα κριτήρια των ενηλίκων, είτε αφορούν τάλεντ σόου είτε αφορούν την επιστήμη της Ιστορίας, προσαρμόζονται αναλόγως με τα προσωπικά οφέλη;