Εναλλακτικά Η διπλωματία του ποδηλάτου

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ είναι λίγο σαν το ποδήλατο. Αν σταματήσεις να κάνεις πετάλι, κινδυνεύεις να πέσεις. Εξ ου και η ορθοπεταλιά του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ο Κύπριος Πρόεδρος έχει κάνει δύο κινήσεις σε δύο εβδομάδες. Το γκρέμισμα του τοίχου στην οδό Λήδρας. Και η πρόσκληση προς τον Τουρκοκύπριο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ για διμερείς συνομιλίες. Ο Παπαδόπουλος παραμένει παίκτης. Δραστηριοποιείται εκεί όπου άλλοι αδρανούν. Ο Καραμανλής εξισώνει την ακινησία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με την απουσία εντάσεων. Ο Ερντογάν έχει διπλές εκλογές και Κουρδικό. Ο Μπλερ μετράει εβδομάδες στη Ντάουνινγκ Στριτ. Στο Παρίσι περιμένουν να δουν αν θα εκλεγεί ο Νικολά Σαρκοζί και αν, ως Πρόεδρος, θα μετριάσει τον αντιτουρκισμό του. Η γερμανική προεδρία έχει τη ζαλάδα του Ευρωσυντάγματος. Ο ΟΗΕ έχει νέο- Κορεάτηγραμματέα, που ακόμη ψάχνεται. Και η Ουάσιγκτον έχει το Ιράκ και, πιθανώς, το Ιράν. ΓΙΑ ΤΗ Λευκωσία, η οδός Λήδρας και η πρόταση στον Ταλάτ για συνομιλίες έχουν τακτικό χαρακτήρα. Αποσκοπούν στο να δείξουν ότι η Κύπρος δεν επιδιώκει την απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Ήδη οι τελευταίοι φανέρωσαν τον αρνητισμό τους. Έτσι διασκεδάζεται κάπως η «ισορροπία τρόμου», στην οποία βρίσκονται οι διαβουλεύσεις Λιλλήκα και Σταϊνμάγερ για το ξεπάγωμα του κανονισμού απευθείας εμπορίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα κατεχόμενα.

Οι Κύπριοι είναι ανυποχώρητοι στο να ανοίξουν λιμάνια ή το αεροδρόμιο στον Βορρά, καθώς αυτό αναβαθμίζει de facto το ψευδοκράτος και ακυρώνει κάθε προοπτική επίλυσης του Κυπριακού. Οι Γερμανοί πάλι δεν αποφασίζουν να προχωρήσουν κόντρα στη Λευκωσία, αφού ο Τάσσος εμφανίζεται διατεθειμένος να πάει στα Ευρωδικαστήρια- όπου θα κερδίσει-, ενώ δεν πρέπει να αποκλείεται να αρχίσει ξανά η Κύπρος να δημιουργεί προσκόμματα στα κεφάλαια της διαπραγμάτευσης Ε.Ε.- Τουρκίας. Το αν η Γερμανία, όπως κάθε προεδρία, θέλει κρίση θα φανεί ώς τον Ιούνιο. Διαφορετικά το θέμα θα πάει πακέτο στους Πορτογάλους, που διαδέχονται τους Γερμανούς στο τιμόνι της Ένωσης.

Ο ΑΝΕΝΔΟΤΙΣΜΟΣ της Λευκωσίας έναντι του Βερολίνου σπάει ένα ταμπού. Από το 1993 και μετά, όταν ο Πάγκαλος είχε μιλήσει για «γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού», η ελλαδική εξωτερική πολιτική είναι εξαιρετικά προσεκτική έναντι των Γερμανών. Με δεδομένο τον οπορτουνισμό των Γάλλων, η Αθήνα ακούμπησε διαδοχικά σε Κολ, Σρέντερ και Μέρκελ για την Τουρκία ή τα Διαρθρωτικά Ταμεία. Μπορεί ο Σημίτης να ήταν γερμανοτραφής από τις σπουδές του, αλλά ο αμερικανοθρεμμένος Καραμανλής κάνει ιδιαίτερα μαθήματα γερμανικών.

Στην πραγματικότητα, η είσοδος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση έφερε τη χειραφέτησή της από την Αθήνα και την απελευθέρωσή της από το τρίγωνο ΛονδίνουΟυάσιγκτον- Άγκυρας. Ό,τι ξεκίνησε με το «όχι» στο σχέδιο Ανάν το 2003 συνεχίζεται με τα ευρωτουρκικά. Η χρονιά της αλήθειας θα είναι μάλλον το 2008. Τότε Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρος θα έχουν φρεσκοεκλεγμένες ηγεσίες- και η Γαλλία νέο Πρόεδρο. Θα είναι μια ευκαιρία να φανεί αν η Τουρκία θα πάει προς ειδική σχέση με την Ευρώπη, καθώς και τι θα σημαίνει αυτό για μια τελευταία απόπειρα επίλυσης του Κυπριακού.

Θα αποδειχθεί δηλαδή αν το ποδήλατο έχει ρόδες ή είναι στατικής εκγύμνασης.