[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Περιστροφή επί κλίνης…

ΠΟΣΟ ΜΟΝΟΤΟΝΗ, τελικά, είναι η ζωή. Περιστρέφεται γύρω από τον χρόνο προκαλώντας ίλιγγο με τις εμμονές της, τα ίδια προβλέψιμα πρωινά, τα ίδια υπνογόνα βράδια, τα ίδια πληκτικά, καταθλιπτικά θέματα.

Είναι μήνες τώρα, γιατί όχι και χρόνος, που στην πολιτική κυριαρχεί το πίσω-μπρος στις εκλογές.

Παλινδρόμηση μεταξύ χαμόγελου και θυμηδίας. Πάμε ή δεν πάμε στις κάλπες; Στα τενεκεδόσπιτα του Περάματος, στα πέριξ της δυσώδους χωματερής των Άνω Λιοσίων, στα απρόσβατα βουνήσια χωριά της επικράτειας, που για να στείλεις παιδί στο σχολείο ξεσπιτώνεσαι, στους διαδρόμους των νοσοκομείων που ασφυκτιούν από ράντζα και αγωνία βασανιστική, ένα μόνο τους απασχολεί καθημερινά: αν θα πάμε για εκλογές τον Μάιο, τον Οκτώβριο ή του χρόνου· αν ο Κωστάκης γίνει Γιωργάκης και πόσο χορτάτος θα φύγει ο ένας για νά ΄ρθει πεινασμένος ο άλλος. Μ΄ αυτό το άγχος ζουν και ανασαίνουν. Ναι!

Το καθημερινό εμπόριο δακρύων και πόνου στο μεταξύ συνεχίζεται ανελέητο στην τηλεοπτική εμποροπανήγυρη.

Η παιδεία τραβάει τον αέναο δίχως επιστροφή δρόμο της, με καταλήψεις, διαδηλώσεις, κουκουλοφόρους, με βιβλία υπό αμφισβήτηση, με εκπτώσεις εθνικής συνείδησης, με αδιαπέραστα τείχη που υψώθηκαν ενώ εσύ διαμαρτυρόσουν…

Ο Αρχιεπίσκοπος, προβλέψιμος πια, μοιράζει τις Κυριακές- σαν αντίδωρο- στους πιστούς τις αναμασημένες αντιρρήσεις του, τις εθνικές εξάρσεις του· εξαπολύει τους κεραυνούς του ως άλλος Ζευς, όταν τα συμφέροντα της Εκκλησίας του παραμελούνται και φροντίζει να απουσιάζει (σε ακριβά ξενοδοχεία) όταν οι οιμωγές του ποιμνίου του, που υποφέρει, πένεται και απαντέχει τα θαύματα, δυναμώνουν.

Οι ουρές των μεταναστών για μια θέση στον ήλιο μεγαλώνουν, οι φωνές των συνταξιούχων για πιο ανθρώπινη μεταχείριση πολλαπλασιάζονται, οι δικαστές δικάζονται και καταδικάζονται, οι γιατροί χρηματίζονται, οι δημοσιογράφοι κατευθύνονται, οι δημόσιοι υπάλληλοι ξεκουράζονται, οι στρατεύσιμοι απαλλάσσονται, τα σκάνδαλα σκανδαλίζουν και οι κοιμώμενοι συνεχίζουν τον ονειροτόκο ύπνο τους.

Υπήρξαμε κάποτε παιδιά.

Τώρα τα χρόνια φεύγουν, οι ρυτίδες στο μέτωπο όλο και βαθαίνουν, δείχνοντας δρόμους που δεν περάσαμε και η οργή για τα στραβά κι ανάποδα που μας τυλίγουν καταλαγιάζει. Καλοκαιριάζει πάλι, ας γυρίσουμε προς τον τοίχο τις εικόνες που μας πονάνε, κι ας συνεχίσουμε τον γλυκό ύπνο μας, όσο αντέχουμε, γιατί το φως της ημέρας φθάνει, χωρίς επιείκεια γι΄ αυτούς που ενδίδουν…