[ ΑΙΧΜΕΣ ] Εικονική αντίσταση

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ κοινοβουλευτικό κόμμα να προσκαλεί τους πολίτες να μην εφαρμόζουν νόμους του κράτους; Όπως αποδεικνύουν οι υστερικές ή αμήχανες αντιδράσεις στην τοποθέτηση του Θόδωρου Πάγκαλου, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα και μόνη η διατύπωση του ερωτήματος θεωρείται ύβρις προς την Αριστερά και βολή εναντίον σύμπαντος του προοδευτικού κόσμου της χώρας. Αυτό είναι κακό σημάδι, αν όχι για την Αριστερά, τουλάχιστον για τον προοδευτικό κόσμο, και πάντως για τη σχέση του πολίτη με τον νόμο στο πλαίσιο των δημοκρατικών θεσμών.

Τι σημαίνει ανεφάρμοστος νόμος; Αν σημαίνει νόμος που για αντικειμενικούς λόγους δεν μπορεί να εφαρμοστεί, τότε το πρόβλημα είναι στον νομοθέτη. Αυτός πρέπει είτε να αλλάξει τον νόμο είτε να μετατεθεί από το εκλογικό σώμα στην αντιπολίτευση. Αν πάλι σημαίνει νόμος που δεν πρόκειται να εφαρμοστεί, αυτοβούλως, από αυτούς τους οποίους αφορά, τότε αξίζει να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει με τους εν λόγω δημόσιους λειτουργούς και με τους πολιτικούς φορείς που τους προτρέπουν σε απείθεια.

Επειδή ο νόμος, σε πολλές νευραλγικές διατάξεις του, είναι ανεφάρμοστος με την πρώτη έννοια, γίνεται φανερό ότι η επιμονή στη δεύτερη εκδοχή, δηλαδή στην «επαναστατική» ανυπακοή, είτε έχει συγκεκριμένα πολιτικά κίνητρα είτε σχετίζεται με τις ιδεολογικές αγκυλώσεις μιας όχι ευκαταφρόνητης μερίδας καλόπιστων κατά τα λοιπά πανεπιστημιακών.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η περιρρέουσα επαναστατικότητα είναι κίβδηλη. Ορισμένοι παριστάνουν τους επαναστάτες ακριβώς για να εξασφαλίσουν την κοινοβουλευτική τους επιβίωση. Επιτίθενται στο σύστημα προκειμένου να συντηρήσουν τη θέση τους μέσα σ΄ αυτό. Και ορισμένοι άλλοι προσχωρούν στην απείθεια και την ανυπακοή εκ του ασφαλούς, στοιχημένοι πίσω από τους καταληψίες φοιτητές, χωρίς να καταβάλλουν καν το οικονομικό τίμημα μιας απεργίας. Παρά ταύτα, φαντασιώνουν ότι αποτελούν την πανταχόθεν βαλλόμενη εθνική πρωτοπορία η οποία «αντιστέκεται», με αίτημα «να μην αλλάξει τίποτα».

Για την εγχώρια Αριστερά, στο Κοινοβούλιο και στα πανεπιστήμια, η υπεράσπιση των νόμων του Ανδρέα (1982) και του Σουφλιά (1992) φαίνεται να συνιστά λόγο ύπαρξης. Όμως, οι πολιτικές ιδιοτέλειες και τα ιδεολογικά αδιέξοδα ορισμένων ομάδων δεν μπορούν να εγκλωβίζουν τον ευρύ προοδευτικό χώρο που δεν πρόκειται να καταστεί ξανά πλειοψηφικό ρεύμα με την ακινησία της «αντίστασης» και τη σκηνοθεσία της εικονικής επανάστασης.