Στη δίνη του χωρόχρονου

Οι δυο ιστορίες του χρυσοχόου κουμπώνουν η μια μέσα στην άλλη. Ο αφηγητής ζει αυτή τη χρονική παλίρροια γεμάτος d j vu, ενώ οι άλλοι γύρω του- και κυρίως η Θέλια- δεν έχουν ιδέα. Το ερωτικό πάθος των ηρώων αναπτύσσεται και συντηρείται σε δύο παράλληλα χρονικά σύμπαντα, χωρίς ποτέ να ευοδώνεται. Οι ζωές τους αποδεικνύονται ασύμπτωτες. Ο αφηγητής είναι ο μόνος που έχει συνείδηση του πράγματος και του δράματος.

Η Μπαρθελό πιάνει στα χέρια της το μπανάλ υλικό του ερωτικού πάθους και το αναδεικνύει μέσα από αυτό το μικρό τέχνασμα.

Ο χωρόχρονος επιλέγεται με προσοχή. Η Ουμπρία δεν εντοπίζεται στον χάρτη, αιωρείται μέσα στην αχρονία και την, κυριολεκτική, ουτοπία της. Ο χρόνος από την άλλη, δεν είναι ένα βέλος που κινείται με φόρα προς τα μπρος. Εκτελεί παλίνδρομες κινήσεις, πιρουέτες, στροβιλισμούς, τούμπες και επιτρέπει στον αφηγητή να κυκλοφορεί στα παράλληλα σύμπαντα των ηρώων.

Η Μπαρθελό αφηγείται την ιστορία της σε μια ατμόσφαιρα χωροχρονικής ομίχλης, που της επιτρέπει να αναδείξει μυθοπλαστικά τη στημονική σκέψη της νουβέλας της. Όσο ισχυρό και να είναι το πάθος, ο χρόνος δεν του επιτρέπει να συντελεστεί με πληρότητα και να διαρκέσει. Μια κοινότοπη ιστορία. Η Μπαρθελό καταφέρνει να την κάνει να ακουστεί σαν παραμύθι.