Φαινόμενα

Για μια χούφτα «κουκούλες»

Απασχολημένοι πολύ με την ανησυχία μας για τους κουκουλοφόρους, χαιρετίσαμε ενθουσιασμένοι και χωρίς απορίες τη νέα ισχυρή ρωσική συμμαχία μας
Oι φοιτητικές κινητοποιήσεις του ΄64 δεν είχαν τηλεόραση. Οι καταλήψεις του ΄81 για τον Ν. 815 είχαν μόνον την κρατική ΕΡΤ, που ελάχιστα ασχολήθηκε. Και οι δυο αυτές στιγμές φοιτητικών εξεγέρσεων ήταν μαζικές. Υπήρχε ένταση. Συγκρούσεις. Φλογίστηκαν τα αμφιθέατρα. Είναι στιγμές που ανήκουν στην ιστορία του φοιτητικού κινήματος. Τα γνωστά επεισόδια μετά την πορεία του Πολυτεχνείου πριν από δέκα και πλέον χρόνια είχαν πολλή τηλεόραση. Δεν είχαν καθόλου μαζικότητα. Μια χούφτα εξαγριωμένοι κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο. Απέναντί τους τα ΜΑΤ. Έπεσαν μολότοφ, άναψαν φωτιές. Φλογίστηκαν οι τηλεοπτικές οθόνες. Μαραθώνια η αναμετάδοση με link να μην χαθεί ούτε λεπτό από το σόου. Η στιγμή ανήκει στην ιστορία της τηλεόρασης.

Την επόμενη χρονιά κανάλια είχαν ακροβολιστεί στα μπαλκόνια γύρω από το Πολυτεχνείο (πλήρωσαν ενοίκιο για τις «καλές θέσεις») και περίμεναν καινούργιο σόου θυμωμένων νεαρών. Έκτοτε τα «επεισόδια» εντάχθηκαν στα ιδανικά τηλεοπτικά θεάματα. Παραμονή της φοιτητικής πορείας τα δελτία ειδήσεων ξεχειλίζουν ανησυχία. Και πάλι για επεισόδια. Οι φήμες. Οι διαρροές. Εκπρόσωποι της Αστυνομίας στα πάνελ μιλούν για βία που απειλεί τη ζωή τους. Κλίμα πολεμικό.

Παραλλήλως εκφράζεται ανησυχία για την επίσκεψη Πούτιν που γίνεται την ίδια ημέρα. Μήπως δράσουν οι κουκουλοφόροι κατά τη διάρκεια των σπουδαίων, υψίστης σημασίας για το οικονομικό μέλλον της χώρας, συναντήσεων.

Κι όμως, δεν κινείται φύλλο όσο διαρκούν οι μετακινήσεις του επίσημου καλεσμένου. Ούτε ένα πανό, ούτε μια ομάδα με συνθήματα και πολύ περισσότερο ούτε η ελάχιστη αντίδραση από τους κουκουλοφόρους που εκφράζονται με βία στη βία του συστήματος. Τι έγινε; Πώς κατάφεραν οι αστυνομικοί να επιβάλουν την απόλυτη τάξη; Πώς πειθάρχησαν οι ατίθασες ομάδες εκείνων των νεαρών που επιδεικνύουν βίαιο θυμό στη θέα και μόνο των αστυνομικών;

Κι αν τα ΜΑΤ και τα φυλάκια των τσολιάδων στον Άγνωστο Στρατιώτη αποτελούν σύμβολα ενός συστήματος που γεννά ανισότητες και περιθωριοποιεί, γιατί άραγε ο Πούτιν, ο ηγέτης ενός κράτους που βιώνει την αγριότερη εκδοχή του καπιταλισμού, ενός λαού που υποφέρει από τις άγριες κοινωνικές συνθήκες τις οποίες έχει διαμορφώσει η ανισότητα του πλούτου, με τις γυναίκες να πληρώνουν πιο ακριβά από όλους το τίμημα (το ξέρουμε στη χώρα μας πως οι Ρωσίδες αποτελούν την φτηνότερη σάρκα), ουδόλως απασχόλησε τους ντόπιους «κουκουλοφόρους»;

Η αλήθεια είναι πως και τίποτε από όλα αυτά δεν αποτέλεσε, έστω για την ισορροπία και την πληρότητα της ενημέρωσης σε μια δημοκρατική χώρα, αντικείμενο των τηλεπαραθυράτων αναλύσεων ή ενός ρεπορτάζ που να πηγαίνει πιο πέρα από τις «λαμπρές δυνατότητες» που προσφέρει στην Ελλάδα ο αγωγός. Μόνον η ανησυχία για επεισόδια. Μέχρι να πει ήμαρτον ο θεατής και να ζητήσει γονυπετής την ησυχία.

Από τη μια το πρόγραμμα του Πούτιν, πού και πώς θα μπει η υπογραφή και από την άλλη το πρόγραμμα των φοιτητικών κινητοποιήσεων, το σχέδιο δράσης της Αστυνομίας, οι ευχές «μακάρι να πάνε όλα καλά» που ανεβάζουν το θερμόμετρο της αναμονής προς όφελος του θριλερικού τηλεθεάματος.


Οι αυτοματισμοί της οκνηρής σκέψης

Δύο θέματα, επίσκεψη Πούτιν και πορεία φοιτητών, απολύτως διαφορετικά. Μόνον η συγκυρία της φοιτητικής πορείας μπορεί να τα συνέδεε, γιατί θα διευκόλυνε το ξέσπασμα επεισοδίων κατά τη διάρκεια της επίσκεψης. Δεν συνδέθηκαν. Ευτυχώς είναι η αυθόρμητη σκέψη.

Αλλά και η απορία. Οι εγχώριες ομάδες κουκουλοφόρων και λοιπών θυμωμένων με το «σύστημα» δεν φάνηκε να έχουν στόχο άλλο πέρα από την εσωτερική βαβούρα, άλλη ιδεολογική κατεύθυνση πέρα από την τσαμπουκαλίδικη εικόνα στην τηλεόραση. Σαν να είναι η διαδήλωση της φοιτητικής αγωνίας μια ευκαιρία για σαματά. Και τι περίεργο! Ένας «σαματάς» που αποφεύγει να φέρει σε δύσκολη θέση την Αστυνομία την ώρα της επίσκεψης του Πούτιν σκεπάζει θαυμάσια την ουσία των φοιτητικών ζητημάτων, αφού τα περί πιθανού ξεσπάσματος βίας καταλαμβάνουν τον χρόνο των δελτίων και διευκολύνουν τους αυτοματισμούς της ενημέρωσης που αναλώνεται στα προφανή και τετριμμένα της αναμονής επεισοδίων, ενώ η ρωσική συμμαχία μας περνά στα μαλακά. Ούτε ο ελάχιστος προβληματισμός. Τι ωραία που αναλωθήκαμε στη μη ενημέρωση (εκτός από τις ώρες που πρέπει να αποφύγουμε τις μετακινήσεις)!