ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Ν. Κάσδαγλης: Η βία ως παράγωγο της ιδεολογικής τύφλωσης

Στον σπουδαίο συγγραφέα Νίκο Κάσδαγλη (γεν. Κως, 1928) είναι αφιερωμένο το νέο τεύχος της «Νέας Εστίας».

Ο Στέφανος Διαλησμάς γράφει για «μικρή εισαγωγή στην πεζογραφία του Νίκου Κάσδαγλη» επισημαίνοντας ότι «με το έργο του έχει αναδειχθεί σε μείζονα πολιτικό συγγραφέα, ο οποίος όμως δεν υποτάσσει την πολιτική πρόθεση σε συγκεκριμένες σκοπιμότητες ή ιδεολογικές προκαταλήψεις». Με μεγάλο ενδιαφέρον διαβάζεται το κείμενο του Αλέξη Ζήρα «Βία: μητέρα και μαμή των πάντων», όπου αναλύονται «οι κάθετες διερευνήσεις των ψυχικών εκβολών της βίας» στο έργο του Κάσδαγλη, με καταληκτικό συμπέρασμα: «… Ο Κάσδαγλης τη βιαιότητα και τη βία, ως φαινόμενα, δεν τις ερευνά ως αυτοσκοπούς, αλλά ως παράγωγα της ιδεολογικής τύφλωσης, η οποία με κάλυμμα την πολιτική ορθότητα και την πολιτισμική ισοπέδωση, γεννά τον εξευτελισμό του ανθρώπου». Για ένα από τα συγκλονιστικότερα μυθιστορήματα της μεταπολεμικής ελληνικής λογοτεχνίας, τους «Κεκαρμένους» που έγραψε ο Κάσδαγλης το 1959, η Φωτεινή Λαγωνικού θα σημειώσει ότι «ο συγγραφέας κατάφερε να συνδυάσει ένα νατουραλιστικό θέμα με μια μοντερνιστική αφηγηματική, πετυχαίνοντας ένα απόλυτα λειτουργικό αποτέλεσμα», ενώ η Ελπινίκη Νικολουδάκη- Σουρή, γράφει για τον Κάσδαγλη- συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας, μια πλευρά του όχι και τόσο γνωστή. Ακολουθεί το ανέκδοτο ώς τώρα διήγημα του τιμωμένου «Η γκαρότα» και το αφιέρωμα τελειώνει με τα Βιογραφικά του, γραμμένα από την κόρη του.

Η Άννα- Μαρία Κάσδαγλη γράφει για τα χαρακτηριστικά «που έμελλε να κυβερνήσουν όλη τη ζωή του πατέρα της: το πάθος για τα βιβλία, τη φυσική αντοχή και τη ροπή προς τον κίνδυνο». Γράφει για τον έφηβο Κάσδαγλη που εντάχθηκε στην Κατοχή σε δεξιές αντιστασιακές οργανώσεις και ενεπλάκη στον Εμφύλιο, για τη συμμετοχή του το 1968 στα Δεκαοχτώ Κείμενα, με αποτέλεσμα να χάσει από τη χούντα τη θέση του στην Αγροτική Τράπεζα. Γράφει και άλλα πολλά με πινελιές ελεγχόμενης τρυφερότητας.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ. Το Πελίτι (από την ποντιακή λέξη πελίτ, δηλαδή βελανιδιά) είναι μια εναλλακτική κοινότητα που έχει έδρα το Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου. Ψυχή της κοινότητας, ο Παναγιώτης Σαϊνατούδης. Ξέρετε τι έχουν δημιουργήσει αυτοί οι ταμένοι άνθρωποι; Ένα πανελλήνιο δίκτυο ανταλλαγής αγαθών (σπόρους, φιντάνια κ.λπ.) και υπηρεσιών χωρίς χρήματα. Μάζεψαν ποικιλίες που σώθηκαν, παμπάλαιες ποικιλίες της ελληνικής γης και τις προσφέρουν αφιλοκερδώς. Έχω μπροστά μου το 6ο τεύχος της έκδοσης του Πελίτι με τον μακροσκελή τίτλο «Κατά τόπους αγροκτήματα για τη διαφύλαξη των ντόπιων ποικιλιών και των αυτόχθονων αγροτικών ζώων». Εδώ σημειώνονται διευθύνσεις παραδοσιακών καλλιεργητών σε όλη την Ελλάδα, απ΄ όπου μπορεί κάποιος να προμηθευτεί σπόρους δωρεάν ή με ελάχιστο αντίτιμο. Περισσότερα- ωραία πράγματα- μπορείτε να μάθετε είτε αναζητώντας την έκδοση είτε ταξιδεύοντας έως τη Μονή Τιμίου Προδρόμου, στην Ανατολή Κισσάβου του Νομού Λαρίσης, όπου στις 14 Απριλίου οργανώνεται η 7η Πανελλήνια Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών.

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ. Μία από τις στέρεες κολόνες του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού είναι ο Δήμος Μούτσης. Τρυφερός και τζόρας, χιουμορίστας και ψαγμένος στη ζωή και στο τραγούδι. Χάρηκα για δύο λόγους διαβάζοντας γι΄ αυτόν στον «Μετρονόμο». Πρώτα, γιατί έμαθα ότι ετοιμάζει νέα δουλειά που της έχει δώσει τον (πρόχειρο;) τίτλο «Η όπερα του δρόμου» και ύστερα γιατί οι δύο συνεργάτες του περιοδικού που μετέχουν στο αφιέρωμα για τον Δήμο, είναι ουσιαστικοί.

Στη συνέντευξη (Θανάσης Συλιβός) ο συνθέτης αφήνεται, με εύστοχες ερωτήσεις, να καταθέσει τις μνήμες και τα πιστεύω του, να περιγράψει τη διαδρομή του, από τη γνωριμία του με τον Γκάτσο που τον σύστησε στην Κολούμπια έως σήμερα. Εξαιρετικό και το κείμενο για την «Ποιητική του Δήμου Μούτση» (Σταύρος Γ. Καρτσωνάκης). Ανοίγει παράθυρα που φωτίζουν τη δημιουργική πορεία του συνθέτη. Το αποτύπωμα που άφησε ο Μούτσης στο ελληνικό τραγούδι, συμπυκνώνεται σε μια φράση του: «Ο πραγματικός δημιουργός χαρακτηρίζει την εποχή του. Δεν τον χαρακτηρίζει η εποχή».