«Η ψυχή έχει μεγαλύτερη ανάγκη απ΄ το στομάχι»

Δεν την έχω ακούσει πολλές φορές. Όσες φορές όμως την έχω ακούσει, η Μαρία Σουλτάτου με έχει κατακτήσει. Μια φωνή πλούσια, ζεστή, που ξεχύνεται όχι ανεξέλεγκτα και χτυπάει κατευθείαν τον στόχο: στην καρδιά σου. Και μια παρουσία που ξεχειλίζει ζεστασιά, εντιμότητα και καλοσύνη.

Και στην πραγματικότητα έτσι είναι. Αυτό εισέπραξα όταν τη συνάντησα στο καμαρίνι της στο πανέμορφο θεατράκι «Αγγέλων Βήμα». Όπου, με τη φροντίδα του Κοραή Δαμάτη και πλαισιωμένη από άξιους μουσικούς, αφήνεται σε μια μεγάλη της αγάπη: το σμυρναίικο τραγούδι. Σε μια μουσική παράσταση- «Umitlerim, Σμύρνη (Σμύρνη, ακόμα ελπίζω)»- που της επιτρέπει να απλώσει τα φωνητικά και ερμηνευτικά προσόντα της και- κυρίως – να συγκινήσει βαθιά.

Βέρα Κρητικιά- Ηρακλειώτισσα, με τις ρίζες της στα Ανώγεια. «Ο πατέρας μου έπαιζε λύρα και είχα τη μεγάλη τύχη στο σπίτι μας να έρχονται άνθρωποι όπως ο Κώστας ο Μουντάκης, ο Νίκος ο Ξυλούρης… Τους άκουγα και σιγά- σιγά “μου βγήκε” το τραγούδι». Τελειώνοντας το λύκειο ανεβαίνει στην Αθήνα και κάνει την πρώτη της εμφάνιση: 1984 και «Δίας» στην Αγίου Μελετίου.

Σταθμός στην πορεία της- μπορεί και ο σημαντικότερος – η συνάντησή της με τον Σταύρο Ξαρχάκο: το σπουδαίο «Αμάν αμήν» με την Πόλυ Πάνου και έκτοτε θα σμίξουν. Με τον Ξαρχάκο έχει τραγουδήσει και έναν συγκλονιστικό «Επιτάφιο» του Μίκη Θεοδωράκη στο Ηρώδειο.

ΙΝFΟ

Στο «Αγγέλων Βήμα» (Σατωβριάνδου 36, τηλ. 210-5242.211), κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15. Εισιτήρια: 20, (φοιτητικό) 15, (ομαδικό) 50 ευρώ.

Ποιο είναι το κριτήριό σας για να επιλέξετε μια δουλειά;

«Να με αγγίζει. Το κάνω από τότε που ξεκίνησα κι είχα έντονο βιοποριστικό πρόβλημα. Η ψυχή μου είχε μεγαλύτερη ανάγκη από το στομάχι μου. Πέρασα και δύσκολα αλλά αφού ήταν επιλογή μου…».

Δεν κατατάσσεστε στα «πρώτα ονόματα» του τραγουδιού και στα πρώτα «νυχτοκάματα».

«Δεν με απασχόλησε ποτέ. Με ενδιέφερε να κάνω αυτό που πιστεύω. Η μουσική είναι όπως το φαγητό. Μπαίνει μέσα σου κι αν είναι καλής ποιότητας το ευχαριστιέσαι και το χωνεύεις. Αν δεν είναι, δεν το ευχαριστιέσαι και δεν το χωνεύεις».

«Δεν ξέρω γιατί μου αρέσουν τόσο τα σμυρναίικα» λέει. «Σμυρναίικο πρωτάκουσα από το ραδιόφωνο. Στα έξι μου. Και έμεινα άφωνη.

Τα σμυρναίικα τα έμαθα καλά αργότερα, με τον Αριστείδη Μόσχο. Και τα τραγουδούσα συχνά. Προ καιρού είχα πει το “Umitlerim”, σε μια εκπομπή στην τηλεόραση. Με πήρε μια γυναίκα στο τηλέφωνο. Έκλαιγε: Είχε έρθει το ΄30 από την Πόλη και το τραγουδούσανε στο σπίτι τους ο μπαμπάς της και η μαμά της. Με πήρε κι άλλος κόσμος.

Έτσι, όταν ο Κοραής μού είπε να κάνω ένα πρόγραμμα, του λέω “δεν κάνουμε σμυρναίικα;”. Έχω εισπράξει μεγάλη συγκίνηση από την παράσταση αυτή. Έχουν πολύ νταλκά τα τραγούδια αυτά».