Δίκτυο

Μερίδες και ψίχουλα

Εκατομμύρια ευρώ θα δοθούν από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων σε δεκάδες αναπτυξιακά, αρχαιολογικά και αναστηλωτικά έργα των μνημείων ειδικά της Κρήτης, καλύπτοντας από την Κνωσό μέχρι τα πολυάριθμα μοναστήρια και κάστρα. Αντίθετα, ψίχουλα θα λάβουν πάρα πολλές Εφορείες Αρχαιοτήτων ανά τη χώρα για εκτέλεση έργων κ.ά. Η «ταρίφα» για χώρους όπως η Δήλος, που δεν… ψηφίζει, διότι είναι ακατοίκητη, ο Μυστράς, οι Μυκήνες, το Θέατρο του Διονύσου και η Νότια Κλιτύς της Ακροπόλεως, η Στοά του Ευμένους, ο ναός του Επικούριου, η Λίνδος, το Κάστρο της Μεθώνης και πολλά άλλα μνημεία, σημαντικά και με μεγάλη επισκεψιμότητα, είναι στις 14.000 ευρώ- που σε πολλές περιπτώσεις αντιπροσωπεύει το 25% του προϋπολογισμού τους, αφού τα υπόλοιπα καλύπτονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά προκύπτουν από τον τρίτο σε λίγες εβδομάδες κατάλογο των εκατόν εννέα έργων που χρηματοδοτούνται με απόφαση που υπέγραψε ο γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού κ. Ζαχόπουλος από το Ταμείο Διαχείρισης Πιστώσεων. Η καλή είδηση είναι ότι επιτέλους διατίθενται κονδύλια για την εκπόνηση μελετών για τη στέγαση του Λυκείου στην οδό Ρηγίλλης (30.000 ευρώ), την απομάκρυνση των αρχαιολογικών αποθηκών από τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού (146.000 ευρώ), την ολοκλήρωση της επανέκθεσης στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (350.000), τη στερέωση της σεισμόπληκτης Μονής Δαφνίου (820.000 ευρώ), το Νέο Μουσείο Πατρών (923.000 ευρώ), την επέκταση του Μουσείου Θηβών (900.000 ευρώ), την αποκατάσταση της Νέας Μονής Χίου (500.000 ευρώ), τη μελέτη επέκτασης του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης (400.000 ευρώ).


Η τέχνη είναι μία λίμα

«Η ζωγραφική, η τέχνη εν γένει, πρέπει να είναι ένα σύμπτωμα του πόσο σοβαρά ταλανίζει μερικούς το θέμα της υπάρξεως και η απλότητα με την οποία το επιλύει ο θάνατος», είπε χθες η ποιήτρια Κική Δημουλά σε εκδήλωση για την παρουσίαση της «Συνάντησης»μιας ανθολογίας ποιημάτων της που επέλεξε και εικονογράφησε ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης- και έδωσε έναν πρωτότυπο ορισμό τού τι είναι τέχνη. «Η τέχνη μεριμνά να μας στέλνει δέματα με τσιγάρα, χαρτί, μολύβι, πινέλα, χρώματα, νότες μουσικής και θραύσματα μαρμάρου κι όλα αυτά λειτουργούν σαν μια λίμα με την οποία λιμάρουμε εφ΄ όρου ζωής τα σίδερα του κελιού, με όνειρο να αποδράσουμε προς ένα φιλικό διαρκέστερο νόημα. Με ξαφνιάζει και με συγκινεί τώρα, πως από την απομόνωση στην οποία εκτίει την ποινή της κάθε ανήσυχη μορφή έκφρασης βρέθηκαν σήμερα στο ίδιο κελί αυτής της εκδήλωσης, ζωγραφική και ποίηση». Η συμβίωσή τους «μελετά την κρυφή κατασκευή ενός τελειότερου εργαλείου απ΄ όσο η πρωτόγονη λίμα», το οποίο «ευχερέστερα ίσως μπορεί να κόψει τα σίδερα του κελιού, όχι τόσο για να ελευθερωθούμε οι όσοι εγκλωβισμένοι εκεί μέσα, όσο για προσέρχεται πιο ελεύθερα, πιο άφοβα, πιο συχνά ο άνθρωπος και η πίστη του στις καλές, λυτρωτικές προθέσεις της τέχνης».


Η… χαμένη τιμή του Τρίτου

Επιτέλους! Ο Διονύσης Μαλλούχος επέστρεψε στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Πρώτος από τους αξιόλογους που με τη βλακώδη τυπολατρική εφαρμογή του νόμου περί συμβάσεων είχαν απομακρυνθεί από το Τρίτο- ελπίζω ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι. Και «Όλα τα πρωινά του Τρίτου» ανέκτησαν τη… χαμένη τους τιμή. Τη ζεστασιά και την αμεσότητά τους. Όχι ότι οι υπόλοιποι- της πρωινής ζώνης, αυτής που μπορώ να ακούσω και που την έχω πάντα συντροφιά- δεν συμβάλλουν αποφασιστικά στο να κάνουν το Τρίτο άξιο ακρόασης. Αλλά ο Διονύσης Μαλλούχος έχει μια ευθύβολη απεύθυνση στον ακροατή, έχει χιούμορ «προσβάσιμο» και ακτινοβολεί μια συμπάθεια. Που τον κάνει «δικό σου άνθρωπο».