ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τα γκάλοπ

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Ι.Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει:

«Αυτόν τον καιρό οι δημοσκοπήσεις πάνε κι έρχονται. Άλλοι λένε είναι εργαλείο που θα ληφθεί υπόψη. Άλλοι λένε είναι φωτογραφία της στιγμής κ.ο.κ. Κανέναν όμως δεν άκουσα να διερωτάται: Είναι αξιόπιστες οι δημοσκοπήσεις; Όχι μόνο με την έννοια αν αποδίδουν ψευδή ή όχι στοιχεία αλλά και αν οι ερωτήσεις είναι διφορούμενες έτσι ώστε να προκαλούν σύγχυση και να αλλοιώνουν την πραγματική βούληση του ερωτώμενου. Και όλα αυτά βέβαια όταν οι δημοσκοπήσεις είναι κατευθυνόμενες στην εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων από τις εταιρείες που τις διενεργούν. Ας γίνουμε, λοιπόν, πιο συγκεκριμένοι.

Είναι μια ερώτηση που συνοδεύει όλες τις δημοσκοπήσεις: Ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός, ο Κ. Καραμανλής ή ο Γ. Παπανδρέου; Ποιο πρέπει να είναι το κριτήριο για να δοθεί η σωστή απάντηση; Φυσικά, ποιο άλλο από την ενάσκηση των πρωθυπουργικών καθηκόντων. Πώς άλλωστε θα κρίνεις τον ένα ή τον άλλο. Στην προκειμένη όμως περίπτωση μόνον ο ένας εξ αυτών έχει ασκήσει την πρωθυπουργία. Πώς, λοιπόν, και με ποια κριτήρια θα αποφανθείς ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι λιγότερο κατάλληλος- και μάλιστα με μεγάλη διαφορά- από τον άλλο, αφού δεν έχει ασκήσει τώρα ή στο παρελθόν πρωθυπουργικά καθήκοντα; Πώς ξέρεις ότι δεν είναι καταλληλότερος αφού δεν τον έχεις δει στην πράξη για να κάνεις την σύγκριση; Και μη μου πει κανείς ότι το βασικό κριτήριο για την καταλληλότητα είναι η ευχέρεια λόγου, όταν μάλιστα αυτή συνοδεύεται με θεατρικές κινήσεις. Αυτή είναι η εικόνα, πίσω όμως από αυτή κρύβεται η πραγματικότητα, που προκύπτει όταν η πλειοψηφία των ερωτώμενων παραδέχεται ότι υπάρχει αφόρητη ακρίβεια, ότι ο κόσμος, ιδίως στις ευπαθείς τάξεις των συνταξιούχων, των μισθοσυντήρητων, των αγροτών κ.λπ. υποφέρει.

Κατά συνέπεια η ερώτηση είναι παραπλανητική και δεν παρέχει αξιόπιστα συγκρίσιμα στοιχεία. Αλλά δεν είναι και η μόνη. Πάμε στην περίφημη καραμέλα των “μεταρρυθμίσεων”. Τι σημαίνει μεταρρύθμιση; Ο Έλληνας πολίτης την εισπράττει με την έννοια της κάποιας αλλαγής, προς το καλύτερο βέβαια. Και, φυσικά, όταν ερωτάται τάσσεται υπέρ της μεταρρύθμισης. Και αφού ο Καραμανλής εμφανίζεται ως μεταρρυθμιστής είναι εύλογο ότι εισπράττει και τη θετική γνώμη του κόσμου. Μεταρρύθμιση, λοιπόν, στην Παιδεία, με το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας να βρίσκεται εκτός της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και την αναμενόμενη επιδρομή ξένων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, στα οποία θα κατευθύνονται οι εύπορες κατά κανόνα τάξεις, ενώ τα δημόσια πανεπιστήμια, που θα παρείχαν την δωρεάν παιδεία, θα ασφυκτιούν λόγω της μειωμένης οικονομικής στήριξης από το κράτος. Μεταρρύθμιση με το ξεπούλημα βασικών οργανισμών κοινής ωφέλειας, όπως ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κ.λπ. Και εδώ κρύβεται μια άλλη παγίδα. Η κατά ύπουλο τρόπο προσπάθεια αντιπαράθεσης του κόσμου της εργασίας στον ιδιωτικό και τον δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα. Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι υστερούν σε αποδοχές και άλλα προνόμια, από αυτούς του δημόσιου τομέα, εντέχνως διατυπώνονται ερωτήματα αν ο κόσμος θέλει να μειωθούν τα προνόμια και οι αποδοχές ή η μονιμότητα των δημοσίων για να εξισωθούν με τους ιδιωτικούς. Και φυσικά η απάντηση είναι ναι».