«Η αγνότητά μου φαίνεται στις επιλογές μου»

«Δεν ανήκω σε κανένα πολιτικό κόμμα. Μπορεί να μου πέρασε σαν σκέψη να φύγω από τη Γαλλία για λόγους φορολογικούς. Αλλά να το κάνω πράξη, ποτέ. Όταν ήμουν μαθήτρια στο σχολείο, υπήρχε το μάθημα της Αγωγής του Πολίτη. Τότε έμαθα να νιώθω Γαλλίδα πολίτις με καθήκοντα απέναντι στη χώρα μου», δηλώνει η Κατρίν Ντενέβ γυρίζοντας στο Παρίσι από το Λος Άντζελες όπου παραβρέθηκε στην απονομή των Όσκαρ.

Ελεύθερο πνεύμα και στρατευμένη γυναίκα, υπήρξε μια από εκείνες που το 1971 στάθηκαν δίπλα στη Ζαν Μορό και την Ντελφίν Σερίγκ υποστηρίζοντας το «Μανιφέστο των 343» για το δικαίωμα στην άμβλωση. Αγωνίστρια κατά της θανατικής ποινής, πολέμια του νόμου Ντεμπρέ για τους μετανάστες, υποστηρίζει τον αγώνα κατά του ΑΙDS αλλά και το έργο των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα.

«Θα ήταν καλύτερα να μην αποδίδουμε φόρους 50% όσων κερδίζουμε. Ο Φρανσουά Ολάντ δεν αγαπάει τους πλούσιους. Κερδίζω πολλά χρήματα δεν σημαίνει είμαι πλούσιος. Ήδη πληρώνω πολλούς φόρους και ενδέχεται να αυξηθούν», συμπληρώνει η εξηντατριάχρονη γοητευτική ηθοποιός. Η οποία το 1968 είχε ανακηρυχθεί από το περιοδικό «Look» «η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου», ενώ το 1985 έγινε το μοντέλο της Μαριάν, των εκμαγείων που συμβολίζουν τη Δημοκρατία, στα δημαρχεία σε όλη τη Γαλλία. Εκτιμά ότι η εικόνα των σταρ έχει εξιδανικευθεί υπερβολικά από τα μίντια. «Όταν αγαπάμε πολύ κάποιον, μια μέρα τον απεχθανόμαστε και μπορεί και να τον καταστρέψουμε. Είναι κάτι πέρα από τη λογική. Όταν υπέγραψα συμβόλαιο με τη L΄Οreal, ορισμένοι έκριναν την κίνησή μου ως “βρώμικη”. Για μένα, η αγνότητα αποδεικνύεται από τις κινηματογραφικές μου επιλογές».

Η Κατρίν Ντενέβ ετοιμάζεται να γυρίσει την εκατοστή ταινία της, με σκηνοθέτη τον Αρνό Ντεπλεσέν και κάνει τον απολογισμό της καριέρας της. Αγαπημένους ρόλους θεωρεί αυτούς που έπαιξε στις ταινίες «Τριστάνα» του Λουίς Μπουνιουέλ, «Ομπρέλες του Χερβρούργου» του Ζακ Ντεμί, «Αποστροφή» του Ρομάν Πολάνσκι, «Άγριος» του Ζαν Πολ Ραπενό, «Τελευταίο Μετρό» και «Σειρήνα του Μισισιπί» του Φρανσουά Τριφό.

Όμως ακόμα είναι μακριά από την ιδέα να ασχοληθεί με το θέατρο, καθώς της προκαλεί άγχος η σκέψη ότι σε μια κρίση πανικού μπορεί να μείνει άφωνη μπροστά στους θεατές. «Δεν είναι τελεσίδικη απόφασηακόμα τη δουλεύω μέσα μου. Σε μια δεδομένη ηλικία το σινεμά είναι πιο σκληρό από το θέατρο και ορισμένοι σκέφτονται ότι το δεύτερο είναι μια καλή λύση για να τελειώσεις την καριέρα σου. Εγώ δεν το σκέφτομαι έτσι».