Σώμα, ταλαιπωρημένο από τη μοίρα, στον καμβά της

Το ανθρώπινο σώμα, όπως δεν το βλέπουμε στα περιοδικά και τις διαφημίσεις, το φυσιολογικό ταλαιπωρημένο από τη μοίρα, πρωταγωνιστεί σε μια από τις σπάνιες εκθέσεις ζωγραφικής της Κλεοπάτρας Δίγκα, με τίτλο «Ανθρώπινη κατάσταση».

Όταν η ζωγράφος και σκηνογράφος εξέθετε στις αρχές του ΄70 στην Αθήνα με νέους Έλληνες ρεαλιστές (Ψυχοπαίδη, Μπότσογλου, Κ. Κατζουράκη)- ένα κίνημα που ασκούσε την τέχνη της ζωγραφικής ως εργαλείο για μια κοινωνική κριτική αιχμηρή σαν δημόσια καταγγελία- ήταν πολύ λίγες οι γυναίκες ζωγράφοι και μάλιστα στη στρατευμένη τέχνη. Η Κλεοπάτρα Δίγκα έζησε έντονα τη δεκαετία της αμφισβήτησης, έγινε επιτυχημένη σκηνογράφος στο Παρίσι και έπειτα σταμάτησε να εκθέτει για δεκαπέντε χρόνια. Στο εργαστήρι της ζωγράφιζε αλλά κατέστρεφε τα έργα. Υπήρξε η ψυχή των Εικαστικών Εργαστηρίων Καλαμάτας, οργάνωσε το Δίκτυο Εικαστικών Σχολών του υπουργείου Πολιτισμού, ενώ εδώ κι έξι χρόνια διευθύνει το Εικαστικό Εργαστήρι του Δήμου Πατρέων με 500 σπουδαστές. «Ήταν και είναι εμπλοκή συνειδητή, πολιτική», λέει η Κλεοπάτρα Δίγκα.

«Βγήκε από την πίστη μου ότι μπορούμε να φέρουμε το θείο δώρο της τέχνης πιο κοντά σε όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους». Επανήλθε στη δημόσια παρουσίαση της ζωγραφικής της το ΄90 πρώτα με σπαρακτικά αυτοπορτρέτα, χωρίς καμιά επιείκεια για

ΙΝFΟ

«Ανθρώπινη κατάσταση», από την Κλεοπάτρα Δίγκα, στον «Χώρο Τέχνης 24» (Σπευσίππου 38, τηλ. 2107217.897)
έως 24/3.

την καταρρακωμένη εικόνα, ενώ τώρα εστιάζει στα γυμνά σώματα όπου δεν διακρίνεται – επίτηδες- αν είναι άνδρες ή γυναίκες. «Είναι μια ζωγραφική ρεαλιστική και υπαρξιακή» λέει, με όλα τα ψεγάδια, δίχως ψέματα. «Το σώμα είναι οίκος του ανθρώπου όπου κατοικεί η ψυχή. Τα έργα βγαίνουν από το ξεχείλισμα της ψυχής μου, όχι για τη φθορά που επέρχεται μοιραία αλλά επειδή το μάτι μας, επομένως και ο νους, έχει θολώσει από το ψεύδος της φτιαχτής εικόνας και το φαίνεσθαι».