Άνοιξαν πόλεμο στις τράπεζες

Όλα ξεκίνησαν όταν ένας άνδρας τα έβαλε με την τράπεζά του, αρνούμενος να συμμορφωθεί στις παράλογες απαιτήσεις της. Τώρα, χιλιάδες συμπολίτες του ακολουθούν το παράδειγμά του. Πρόκειται για τη μεγάλη επανάσταση κατά των τραπεζών στη Βρετανία.

Πριν από δύο χρόνια ο Στίβεν Χόουν, φοιτητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ, πήρε τηλέφωνο στην τράπεζά του (επρόκειτο για την Αbbey) αφού η μηνιαία ενημέρωσή του τού αποκάλυψε ότι του είχαν επιβληθεί ως «ποινή» για την παραβίαση του ορίου του υπερανάληψης, δύο χρεώσεις των 50 ευρώ η καθεμία. Σίγουρα πρέπει να είχε γίνει κάποιο λάθος, τους είπε. Πράγματι, είχε ξεπεράσει το όριο υπερανάληψής του, αλλά μόνο κατά

Ο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ»

Ο Στίβεν Χόουν έσυρε στα δικαστήρια την Αbbey Βank για μια υπόθεση 100 ευρώ, κέρδισε και έγινε ήρωας

7 λεπτά. Οι ποινές ήταν χονδροειδώς δυσανάλογες και δεν θα μπορούσαν να αντικατοπτρίζουν τα έξοδα που κατέβαλε η τράπεζα για να βάλει σε τάξη τα πράγματα. Η υπάλληλος στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ευγενής αλλά ξεκάθαρη, λέει σήμερα ο Χόουν, μιλώντας στους «Σάντεϊ Τάιμς». Η τράπεζα είχε προκαθορισμένες χρεώσεις για πελάτες που παραβίαζαν τα όρια υπερανάληψής τους, του είπε. Οι ποινές αυτές ισχύουν σε όλες τις βασικές τράπεζες της Βρετανίας. Σε κάθε περίπτωση, θα ρωτούσε τον διευθυντή της, αλλά δεν είχε και πολλές ελπίδες. Λίγα λεπτά αργότερα η υπάλληλος πήρε τηλέφωνο τον Χόουν. Η τράπεζα θα του χάριζε τη μία από τις δύο ποινές που του επέβαλε, ως «κίνηση καλής θέλησης», όπως είπε, αλλά εκείνος θα έπρεπε να εξοφλήσει την άλλη. «Για ένα λεπτό το σκέφθηκα», είπε ο Χόουν την περασμένη εβδομάδα, «αλλά είχα μόλις αρχίσει το πτυχίο μου, που αφορούσε μεταξύ άλλων και τη νομοθεσία που διέπει τα καταναλωτικά συμβόλαια, και ήμουν βέβαιος ότι αυτό που έκαναν οι τράπεζες ήταν παράνομο».

Τον αγνόησαν
«Κοιτάξτε, θέλω να μου επιστρέψετε όλα τα χρήματα που κατακρατήσατε ως ποινή», είπε τελικά στην υπάλληλο, «αυτό που κάνατε παραβιάζει τον νόμο. Εάν δεν αποσύρετε και τις δύο ποινές, θα πάω την υπόθεση στο δικαστήριο». Η τράπεζα τον αγνόησε και αρνήθηκε να του επιστρέψει τα χρήματα. Η απόφαση αυτή της τράπεζας ήταν ένα τεράστιο λάθος- ίσως το πιο δαπανηρό που έχει κάνει ποτέ. Πράγματι, ο Χόουν κατέθεσε τη διαμαρτυρία και απαίτησή του εναντίον της τράπεζας, λίγες εβδομάδες έπειτα από την αρχική του διαμαρτυρία. Και εάν τα στελέχη της τράπεζας ήταν αρχικά βέβαια ότι θα κέρδιζαν, τα χαμόγελα γρήγορα έφυγαν από τα πρόσωπά τους όταν ο δικαστής απεφάνθη ότι η τράπεζα θα πρέπει να του επιστρέψει τα χρήματά του που παρακράτησε ως ποινή.

Διαβασμένος
Ο Χόουν ήταν καλά διαβασμένος, όπως φάνηκε. Η βρετανική νομοθεσία δεν επιτρέπει σε τράπεζες ή σε οποιαδήποτε άλλη εταιρεία ή θεσμό να επιβαρύνει τους πελάτες με «παράλογες» χρεώσεις, ακόμα κι αν αυτές οι χρεώσεις αναφέρονται σε ένα υπογεγραμμένο συμβόλαιο. Οι χρεώσεις πρέπει να είναι σε απευθείας αναλογία με τα έξοδα των τραπεζών. Οτιδήποτε άλλο θεωρείται (αθέμιτα) κερδοσκοπικό.

Ο νεαρός Βρετανός όμως έκρυβε έναν ακόμα άσο στο μανίκι του: είχε αρνηθεί να υπογράψει μία συμφωνία εμπιστευτικότητας που είχε συντάξει η τράπεζα, θέτοντας την υπογραφή της ως απαράβατο όρο προτού του πληρώσει την αποζημίωσή του. Γι΄ αυτό και μετά, αφού- αναγκάστηκε- και του έδωσε τα χρήματα η τράπεζα, φρόντισε να δημοσιοποιήσει την περιπέτειά του παντού. Και την έβγαλε στο Διαδίκτυο.

1.000.000 υποθέσεις

ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΕΣ οι βρετανικές τράπεζες λαμβάνουν ημερησίως χιλιάδες επιστολές διαμαρτυρίας και αιτήματα αποζημίωσης από πελάτες. Εκτιμάται πως ήδη βρίσκονται υπό εκκαθάριση (είτε εκκρεμούν δικαστικά, είτε κανονίζονται εξωδίκως) περίπου ένα εκατομμύριο υποθέσεις. Πριν από λίγες μέρες, οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ανέφεραν ότι το συνολικό κόστος για αποζημιώσεις για τέτοιου είδους ρήτρες, ποινές και «δυσανάλογες» ρυθμίσεις που επιβάλουν οι τράπεζες στους πελάτες τους, θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 15 δισεκατομμύρια ευρώ.