[ Δρόμοι ]

Μια ταινία…
… ιστορική συνήθως φέρνει στο προσκήνιο το παρελθόν για να μιλήσει για το παρόν. Έτσι και με την ταινία «Μπόμπι» του Εμίλιο Εστέβες. Αν μας πηγαίνει πίσω στο 1968, είναι για να αντιληφθούμε τι θα μπορούσε να είχε συμβεί στη συνέχεια, αν ορισμένα πράγματα είχαν συμβεί αλλιώς.

Μια επιστροφή…
… σε εκείνη την ημέρα του 1968, στις 5 Ιουνίου, όταν σκότωσαν τον Μπομπ Κέννεντυ. Είχαν περάσει μόλις δύο μήνες από τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ήταν το βράδυ της νίκης του γερουσιαστή στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 1968. Ήταν το βράδυ που το πιστόλι του νεαρού Σιρχάν Σιρχάν σκότωσε τον μελλοντικό πρόεδρο των ΗΠΑ, τον άνθρωπο που θα μπορούσε να είχε τερματίσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ και να αλλάξει τη ζωή μιας ολόκληρης γενιάς.

Ο Εστέβες…
… διηγείται τις ιστορίες 22 ανθρώπων που είχαν βρεθεί τότε στο ξενοδοχείο «Αμπάσαντορ», κοντά στον Μπομπ Κέννεντυ. Μερικοί από αυτούς είχαν τραυματιστεί, αλλά σώθηκαν. Οι ηθοποιοί ζωντανεύουν τους χαρακτήρες και τις δυνάμεις που συγκρούονταν τότε στην αμερικανική κοινωνία. Μια διάσημη και αλκοολική τραγουδίστρια. Ένας ρεσεψιονίστ ξετρελαμένος από τις αναμνήσεις. Ένας αναξιόπιστος Δημοκρατικός πολιτικός. Οι συνεργάτες του νεαρού γερουσιαστή. Ένας από τους πρώτους «ταξιδιώτες» του LSD. Ο σκηνοθέτης όμως δεν έβαλε κανέναν για να υποδυθεί τον ρόλο του Μπομπ Κέννεντυ. Ο Εστέβες προτίμησε να χρησιμοποιήσει τις αυθεντικές εικόνες από τις ομιλίες που είχε κάνει στην προεκλογική εκστρατεία του ο γερουσιαστής, μεταξύ των οποίων και η τελευταία του, εκείνη τη βραδιά, από το ξενοδοχείο «Αμπάσαντορ» (που προσέφερε τις αίθουσές του για τα γυρίσματα της ταινίας πριν κατεδαφιστεί). Με τη μουσική των Σάιμον- Γκαρφάνκελ και των Μπιτλς επιστρέφει κανείς σε μια εποχή όπου ο αμερικανισμός και ο αντιαμερικανισμός είχαν διαφορετική γεύση. Εκείνοι οι πυροβολισμοί είχαν αντηχήσει μέχρι την Ευρώπη, στις πλατείες και τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Και είχαν νιώσει όλοι τότε σαν ένα αόρατο χέρι να είχε κλείσει βίαια την πόρτα που μέσα από αυτήν επικοινωνούσε η Αμερική με την Ευρώπη. Ένα ειδύλλιο που είχε ξεκινήσει από το Μπέρκλεϊ για να φτάσει μέχρι τη Σορβόνη και τη Ρώμη, είχε τερματιστεί. Τη θέση της περιέργειας και της μίμησης πήραν η καχυποψία και η οργή. Η Αμερική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είχε δολοφονηθεί μαζί με τον Μπομπ Κέννεντυ και τον Λούθερ Κινγκ. Έμεινε ζωντανή η άλλη Αμερική, του Νίξον, των ναπάλμ, των φυλετικών διακρίσεων, της βίας. Και ήταν ένα αντίο που κράτησε πολύ, μέχρι τις μέρες μας.

Στην εποχή…
… του Μπους, δύσκολα μπορεί να θυμηθεί κανείς πως πριν από σαράντα χρόνια, χάρη σε ανθρώπους όπως ο Μπομπ Κέννεντυ και ο Λούθερ Κινγκ, οι άνθρωποι που ένιωθαν φιλοαμερικανοί σε όλο τον κόσμο ήταν πολύ περισσότεροι από όσοι είναι σήμερα.