[ Δρόμοι ]

Απρέπεια;…
… Κυνισμός; Διαστροφή; Πώς αλλιώς να περιγράψει κανείς τη στάση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που εκφράζουν την κατάπληξή τους επειδή «συνελήφθησαν» συνένοχες με ξένες μυστικές υπηρεσίες στην απαγωγή δεκάδων «υπόπτων για τρομοκρατική δράση»; Μαζί με αυτές τις υπηρεσίες, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τούς παρέδωσαν στους βασανιστές τους. Μπορεί να φανταστεί κανείς πιο κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Είναι ολοφάνερο…
… πια, γράφει ο Ιγνάσιο Ραμονέ στη «Μοντ Ντιπλοματίκ», ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις γνώριζαν τα πάντα για την εγκληματική φύση των πτήσεων της CΙΑ. Μερικές από αυτές τις κυβερνήσεις μάλιστα δεν αρκέστηκαν απλώς να κάνουν τα στραβά μάτια. Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι η Πολωνία και η Ρουμανία διαχειρίζονταν στο έδαφός τους «μικρά Γκουαντάναμο» όπου φυλακίζονταν οι ύποπτοι ώσπου να μεταφερθούν αλλού, σε χώρες όπου οι ανακριτικές αρχές εφαρμόζουν βασανιστήρια. Υπάρχουν υποψίες ότι η βρετανική κυβέρνηση συμμετείχε στην απαγωγή και την κακοποίηση υπόπτων, όπως άλλωστε και οι κυβερνήσεις της Σουηδίας και της Αυστρίας. Όσο για τις γερμανικές αρχές, δεν αγνοούσαν την απαγωγή ενός υπηκόου τους, του Λιβανέζου Χαλέντ Αλ Μάσρι, ο οποίος οδηγήθηκε κρυφά στο Αφγανιστάν. Οι ιταλικές αρχές βοήθησαν κι αυτές τους πράκτορες της CΙΑ να απαγάγουν από το Μιλάνο τον Αμπού Ομάρ, ο οποίος μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο, όπου βασανίστηκε και βιάστηκε (χθες το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να εκδώσει τους πράκτορές του για να δικαστούν στην Ιταλία). Από το 2001 έως το 2005, σύμφωνα με έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τα αεροπλάνα της CΙΑ έκαναν τουλάχιστον 1.245 πτήσεις σε ευρωπαϊκά αεροδρόμια, μεταφέροντας ή παραλαμβάνοντας «υπόπτους» με προορισμό το Γκουαντάναμο ή χώρες όπως η Αίγυπτος και το Μαρόκο, όπου είναι γνωστό πως τα βασανιστήρια βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Οι μαζικές…
… αυτές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν θα μπορούσαν να είχαν γίνει χωρίς τη συνεργασία του εκπροσώπου της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χαβιέ Σολάνα και του Ευρωπαίου συντονιστή των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών Ντε Βρις. Ο Ντε Βρις επέλεξε να παραιτηθεί. «Τα δημοκρατικά κράτη», δήλωσε, «πρέπει να κάνουν τον αντιτρομοκρατικό αγώνα τους μέσα στο πλαίσιο του σεβασμού των νόμων. Η σωρεία των κακοποιήσεων στο Αμπού Γράιμπ, η κακομεταχείριση στο Γκουαντάναμο και οι απαγωγές της CΙΑ υπονόμευσαν την αξιοπιστία των ΗΠΑ και της Ευρώπης». Ήταν μια πολύ εύγλωττη παραίτηση.

Όλοι όσοι…
… συμμετείχαν σε αυτές τις απαγωγές, θα πρέπει να ζήσουν στο εξής με τον φόβο της Δικαιοσύνης, λέει (και ελπίζει) ο Ραμονέ. Και να αναλογιστούν την κατάληξη της Μαρίας Εστέλας Μαρτίνες, της λεγόμενης «Ιζαμπελίτας Περόν», πρώην προέδρου της Αργεντινής, μιας χώρας όπου, στο όνομα του αγώνα κατά της τρομοκρατίας, οι αρχές έκαναν μαζικές απαγωγές πολιτικών αντιπάλων τους. Η Μαρτίνες συνελήφθη στη Μαδρίτη, κατηγορούμενη για την «εξαφάνιση» του φοιτητή Έκτορ Φαγκέτι τον Φεβρουάριο του 1976, δηλαδή πριν από 31 χρόνια. Η Δικαιοσύνη μπορεί να είναι αργή, αλλά οφείλει να είναι αμείλικτη.