«Μας βασάνιζε ο πατέρας»

«Δεν είχα σκοπό να τον σκοτώσω. Του ζήτησα το βιβλιάριο υγείας. Αντί να μου το δώσει με έβρισε. Θόλωσα. Άρπαξα το μαχαίρι και τον χτύπησα στο στήθος…».

Κομπιάζοντας και σε αρκετά σημεία δακρύζοντας- ιδιαίτερα όταν περιέγραφε τη συνεχή βία που ζούσε στο σπίτι του όλη του τη ζωή- απολογήθηκε χθες ενώπιον του 6ου τακτικού ανακριτή Πειραιά ο δεκαεννιάχρονος που το βράδυ της περασμένης Παρασκευής σκότωσε στη Νίκαια τον πατέρα του. Ο νεαρός, που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, αφέθηκε προσωρινά ελεύθερος μετά την απολογία του καθώς διαφώνησαν ο εισαγγελέας και ο ανακριτής. Έτσι, για το αν τελικά θα προφυλακισθεί ή όχι θα αποφασίσει τις επόμενες ημέρες το Τριμελές Συμβούλιο Πλημμελειοδικών του Πειραιά.

«Χτυπούσε τη μάνα μας, βασάνιζε εμένα και τον αδελφό μου. Εξαιτίας του πέθανε η μάνα μου. Τι περνούσαμε το ξέραν όλοι. Εδώ έφτασε να φωνάξει ασθενοφόρο να πάρει τη μάνα

«ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΘΑΝΕ»

«Χτυπούσε κι εμάς και τη μάνα μας. Εξαιτίας του πέθανε. Είχε παραιτηθεί από τη ζωή. Τι περνούσαμε το ξέραν όλοι. Μια φορά πήρε μαχαίρι να σκοτώσει τον αδελφό μου…»

μου για το ψυχιατρείο. Την εξέτασαν, κατάλαβαν ότι είχε παραιτηθεί από τη ζωή της», περιέγραψε στον ανακριτή. Μίλησε ακόμη και για τα πηγαινέλα των περιπολικών έξω από το σπίτι, αλλά και βίαια επεισόδια: «Μια φορά πήρε μαχαίρι να σκοτώσει τον αδελφό μου… Γλίτωσε την τελευταία στιγμή». Στο πλευρό του δεκαεννιάχρονου βρέθηκαν και χθες- όπως και όλες τις προηγούμενες ημέρες- συγγενείς και γείτονες που όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν σχεδόν καθημερινά σιωπηλοί μάρτυρες της κακοποίησης του ίδιου, του μικρότερου αδελφού του, της μητέρας του. Όταν έγινε γνωστή η απόφαση να μην προφυλακισθεί προσωρινά ξέσπασαν σε επιδοκιμασίες, ενώ ζητούσαν από τον δικηγόρο- και θείο του – να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη.

Ολέθριες επιπτώσεις
Στη γειτονιά του δεκαεννιάχρονου, στη Νίκαια, η δολοφονία του πατέρα από το χέρι του γιου παραμένει σχεδόν το μοναδικό θέμα συζήτησης: ο αλκοολικός και βίαιος πατέρας, η σύζυγος που υπέμενε ώσπου παραιτήθηκε από τη ζωή της, τα παιδιά εξίσου θύματα με ΄κείνη. Η τραγωδία της Νίκαιας, σύμφωνα με την κ. Βάσω Αρτινοπούλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου, είναι μια κλασική περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας. «Οι επιπτώσειςτης μακρόχρονηςενδοοικογενειακής βίας, ειδικά όταν δεν καταγγέλλεται, είναι ολέθριες για τη σωματική ακεραιότητα και την ψυχική υγεία», σημειώνει.


«Βλέπαμε τη μάνα ή με σπασμένο χέρι ή με μαυρισμένο μάτι»

ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ βρέθηκαν και χθες στο πλευρό του 19χρονου. «Οι γείτονες και η εκκλησία φρόντιζαν τα παιδιά και έδιναν ένα πιάτο φαΐ. Ο πατέρας όταν σχόλαγε από τη δουλειά πήγαινε στην ταβέρνα και έπινε. Μέρα παρά μέρα έρχονταν τα περιπολικά της αστυνομίας και χώριζαν το ζευγάρι μέχρι πριν από έναν χρόνο. Τότε χώρισαν οριστικά και η Κούλα γύρισε στο πατρικό της σπίτι μαζί με τα παιδιά», λέει η κ. Βάσω, γειτόνισσα της οικογένειας στην Κοκκινιά. Όπως λένε, μάλιστα, στη γειτονιά, τα παιδιά ποτέ δεν έλεγαν «ο πατέρας», παρά «εκείνος» ή «αυτός ο κύριος».

«Όλοι στη γειτονιά όταν μάθαμε ότι σκοτώθηκε ο Γιώργος από τον γιο του νομίζαμε ότι το έκανε ο μικρότερος. Ήταν πιο νευρικός και τσαμπουκάς ο πιτσιρικάς, ενώ ο μεγάλος ήταν πολύ ντροπαλός και ήσυχος και είχε μεγάλη αδυναμία στη μητέρα του», υποστηρίζει ένας άλλος γείτονας, ο κ. Νίκος Τσαμούρης. Οι γείτονες περιγράφουν τη διαρκή τραγωδία της οικογένειας που κορυφώνεται:

πριν από δύο εβδομάδες πέθανε η μάνα. «Ήταν από καλή οικογένεια, κάποτε καλλονή. Τα τελευταία χρόνια όμως ήταν αξιολύπητη. Είχε εγκαταλείψει τον εαυτό της και άλλοτε τη βλέπαμε με μαυρισμένο μάτι να κάθεται έξω από το σπίτι και να καπνίζει κι άλλοτε με σπασμένο χέρι από τους ξυλοδαρμούς. Συχνά- πυκνά ο πατέρας τους έδιωχνε και τους έβαζε να κάθονται έξω από το σπίτι», λένε οι γείτονες.

Το σπίτι στη γωνία Λαμψάκου και Εθνικής Αντιστάσεως είναι πρόσφατα ασβεστωμένο και τώρα έρημο. Απ΄ έξω, το κηδειόσημο και ένα τραπέζι, εκεί όπου συνήθιζε να κάθεται η Κούλα και να χαζεύει τις ζωές των άλλων επειδή η δική της, όπως έλεγε, είχε τελειώσει. «Θυμάμαι πριν από 15 μέρες που είχα ρωτήσει τον Γιώργο αν θα πάει στην κηδεία της γυναίκας του. Μου είχε πει “δεν ξέρω, φοβάμαι πως θα με διώξουν τα παιδιά”. Τελικά πήγε και έκλαψε πάνω από τον τάφο της», θυμάται η κ. Μαρί, γειτόνισσα της οικογένειας.