[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Καλή τύχη, παιδιά μας…

Μπροστά μου περιμένει το χαρτάκι και ζητά την υπογραφή μου. Ο δεκαεξάρης δίπλα μου ανυπομονεί. Έχει ήδη υπογράψει τη δική του βεβαίωση ότι θα έχει «κόσμια συμπεριφορά». «Άντε, υπόγραψε», με παροτρύνει. Τι άλλο να κάνω; Παίρνω το στιλό με βαριά καρδιά και με τρέμουλο στο φυλλοκάρδι. Είναι το χαρτί του σχολείου για την ετήσια τριήμερη εκδρομή- από τους λίγους σταθερούς «θεσμούς» στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Η «σεζόν» άρχισε… Κι ο Θεός βοηθός!

Σήμερα, οι μαθητές πηγαίνουν ταξίδια στην Πράγα, στο Παρίσι ή στην Κύπρο, με την ευκολία που εμείς πηγαίναμε την καθιερωμένη εκδρομή στον Άγιο Μερκούριο. Πιο πολύ, όμως, από τις κοσμοπολίτικες αυτές πτήσεις, τρέμω για τις εγχώριες εξορμήσεις. Αυτές που διασχίζουν τις ελληνικές εθνικές οδούς και συμπορεύονται με ελληνικά φορτηγά και νταλίκες.

Υπογράφουμε, λοιπόν, θέλοντας και μη- πώς να αρνηθείς στα ταλαιπωρημένα μας «ρομποτάκια» αυτό που περιμένουν εβδομάδες και μήνες;- και «συμφωνούμε». «Σε τι, άραγε, συμφωνούμε;», αναρωτιέμαι. Ότι τα παιδιά μας θα είναι εκτεθειμένα σε κάθε ανεξέλεγκτη νταλίκα, που απλώς θα ευχόμαστε να μη βρεθεί στη στροφή τους; Ότι θα περάσουν από τις επαρχιακές οδούς, που κατ΄ ευφημισμόν έχουμε ονομάσει «εθνικές», με μόνη προστασία τις προσευχές των γονιών τους και τα βαφτιστικά τους σταυρουδάκια;

Και γιατί δεν υπογράφει και το υπουργείο Παιδείας, το ΥΠΕΧΩΔΕ και το Συγκοινωνιών για την ασφάλεια των παιδιών μας; Ο νόμος που ψηφίστηκε μετά το τραγικό δυστύχημα με τους μαθητές στα Τέμπη για την υπερφόρτωση στις νταλίκες ατονεί με κυβερνητική ανοχή- το έχουν καταγγείλει εδώ και μήνες οι ίδιοι οι οδηγοί των επαγγελματικών φορτηγών. Και στο πέταλο του Μαλιακού, τα έργα εξακολουθούν να σέρνονται σε νεοελληνικούς ρυθμούς (και ακόμα και τούτο μόνο κατόπιν κοινοτικών απειλών).

Τρεις μέρες, λοιπόν, να περιφερόμαστε οικογενειακώς σαν χαμένοι, με τους εφιάλτες των περασμένων χρόνων στα μάτια (λες και ήταν χθες…) και με τη βασανιστική προσμονή της αγαπημένης παιδικής φωνής στο κινητό, της αγαπημένης εφηβικής φιγούρας στην πόρτα. Καλή τύχη, παιδιά μας…