ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ξανακάλυψη

Ξανάρχισαν οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις αυτή τη βδομάδα κι αμέσως αποκαλύφθηκε η πραγματική κατάσταση των ποδοσφαιρικών πραγμάτων. Αβεβαιότητα και αλλαγή φρουράς στην ιεραρχία της Ευρώπης. Βεβαιότητα όμως για το μεγάλωμα της απόστασης εις βάρος των ελληνικών ομάδων.

Δεν υπάρχει πιο εύγλωττη εικόνα οπισθοχώρησης από την εικόνα του αγώνα Παναθηναϊκού- Λανς. Προερχόμενος από τον θρίαμβο με 4-1 επί της ΑΕΚ, με όχι άδικη αίσθηση αδικίας από το σκορ του πρώτου αγώνα, με ηθικό ακμαίο λοιπόν, με τον κόσμο στο πλευρό του κι απέναντι σε μια ομάδα σαφώς όχι ιδιαίτερων ικανοτήτων, ο Παναθηναϊκός κατέβηκε όχι για να νικήσει αλλά να προκριθεί. Στο γήπεδο όμως μέσα έπεσε σε τοίχο. Γιατί η Λανς μπορεί να μην είναι μεγάλη ομάδα, είναι όμως ομάδα, και μάλιστα με τα σημερινά μέτρα κι όχι εκείνα της προηγούμενης δεκαετίας. Έχει παίκτες που κάνουν τη δουλειά τους και γνωρίζουν ότι θα την κάνουν και οι συμπαίκτες τους: έτρεξαν, έκλεισαν όλους τους χώρους, πήγαν πρώτοι στις μπάλες, με δυο λόγια αφαίρεσαν το οξυγόνο- και τον αέρα- του γηπεδούχου. Τίποτα σπουδαίο, αλλά αποτελεσματι- κά το αυτονόητο. Κι απέναντι, μια ελληνική ομάδα φιλότιμη αλλά χωρίς σχέδιο, με κάποιες εξάρσεις αλλά χωρίς συνέχεια, ακίνδυνη στο μεγαλύτερο μέρος της συνάντησης και πάντως σε όλη της τη διάρκεια μακριά κι από την ιδέα ακόμα της πρόκρισης. Και να σκεφτεί κανείς ότι η Λανς ούτε αστέρια έχει, ούτε μεγάλο προϋπολογισμό διαθέτει (αχ, αυτό το περίφημο «μπάτζετ» πόσο κακό κάνει στο φιλότιμο), ούτε τίποτα ιδιαίτερο στον αγωνιστικό χώρο έκανε.

ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΨΑΛΙΔΑ

Οι εμφανίσεις των ελληνικών ομάδων στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ απέδειξαν πόσο μεγαλώνει η απόσταση από την Ευρώπη

Τις ίδιες μέρες, στη μεγάλη διοργάνωση, το Τσάμπιονς Λιγκ, το θέαμα ήταν μόνο κατά διαστήματα στο ραντεβού. Τα θεωρητικά «μεγαθήρια» προς το παρόν μόνο βρυχώνται χωρίς να φοβίζουν διόλου τα μικρότερα ζώα της ζούγκλας, ενώ ο περσινός βασιλιάς, η Μπάρτσα, έχει για τα καλά χάσει τη λεοντή του. Στο ντέρμπι του ημιθανών Ρεάλ και Μπάγιερν σχεδόν δεν κέρδισε κανείς και είναι δύσκολο να μαντέψει κάποιος ποιος θα προκριθεί. Η Μάντσεστερ φάνηκε χλωμή, η Τσέλσι, όπως πάντα, «ρεαλίστρια» (δηλαδή σκότωσε το παιχνίδι), η Άρσεναλ ραφινάτη αλλά άσφαιρη, η Λυών δυνατή αλλά όχι όσο ήταν το φθινόπωρο, η Ίντερ με τη γνωστή της αφερεγγυότητα μάς φανέρωσε ακόμα πιο καθαρά την πτώση επιπέδου του πρωταθλήματος που έχει ήδη πάρει, Αϊντχόβεν και Βαλένθια έφεραν καλά αποτελέσματα αλλά χωρίς ιδιαίτερες εμφανίσεις. Ακόμα και η μεγάλη πρωταγωνίστρια της αγωνιστικής, η Λίβερπουλ, κέρδισε περισσότερο χάρη στην τύχη και στο εμφανές ντεφορμάρισμα της αντιπάλου της. Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο βρίσκεται, αν όχι σε κρίση, σε μεταβατική φάση. Αυτό κάνει τον δρόμο προς τη μαγιάτικη Αθήνα πιο ανοικτό και συναρπαστικό από ποτέ, αλλά και την απόσταση της Αθήνας από την ποδοσφαιρικά προηγμένη Ευρώπη ακόμα πιο μεγάλη και πιο πικρή.

Φιλαθλέων