Το Πνεύμα του Τόνου

Εντολή και κληρονομιά!

Πέρασαν κιόλας είκοσι χρόνια από την «αναχώρηση» του Κάρολου Κουν. Στις 12 και 13 Φεβρουαρίου τα νέα βλαστάρια της Σχολής τού έστειλαν μήνυμα συνέχειας του οράματος με τα υπέροχα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή από τις κατά καιρούς παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Φίλοι, συνεργάτες, μαθητές παλιοί και νέοι έφυγαν, φεύγουν, το τοπίο αλλάζει, τίποτα δεν παραμένει αναλλοίωτο, ο χρόνος αχόρταγος καταπίνει τα πάντα, σώματα, ψυχές, μόνο η μνήμη και η ιστορία παραμένουν άσβεστες να ξαναζωντανεύουν στιγμές, λόγια, κινήσεις, εκφράσεις, μουσικές έργων μεγάλων, θαυμαστών. Η παλιά φρουρά, Τσαρούχης, Χατζιδάκις, Πλωρίτης, Χατζηαργύρη, Διαμαντόπουλος, Χατζημάρκος, Λαζάνης, Κουγιουμτζής και πόσοι αμέτρητοι άλλοι μας αποχαιρέτησαν ήδη για τη Νεφελοκοκκυγία, την ουράνια χώρα των πουλιών. Ένας ολόκληρος «θίασος», μια «ομάδα» όπως ήθελε ο Κουν, με «αποστολή, πίστη, θυσία, πιστεύοντας στα θαύματα για να γίνουν θαύματα, ξέφυγε από κάθε μαρασμό, δυσπιστία, άρνηση και εγωκεντρισμό και βοήθησαν να ξεπεταχτεί ο μικρός θεός που ο καθένας έκρυβε μέσα του», δημιουργώντας το νέο θέατρο, το Θέατρο Τέχνης. Όνειρο μεγάλο που μπόρεσε να δημιουργηθεί σε καιρούς χαλεπούς, βάζοντας ο καθένας το λιθαράκι της ψυχής του, με οδηγητή, εμψυχωτή την ακατάβλητη θέληση του Κουν και «πιστεύω» το: «δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο, κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί και όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς ψυχικά, πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας». Εντολή και κληρονομιά!