δί κτυο

Κουβανέζικη δύναμη

Σπουδαίο «λάιβ». Από αυτά που θα συζητιούνται για πολύ. Οι Οrishas στην Αθήνα.

Δεν τους είχα δει την προηγούμενη φορά που ήρθαν (αν και κάποιοι που τους είχαν δει, είπαν πως η δεύτερη ήταν ακόμη καλύτερη) και το όλο πράγμα με κέρδισε από το μπάσιμο του πρώτου τραγουδιού κιόλας. Λάτιν χιπ χοπ συστήνονται, αλλά αυτό που έρχεται μπροστά είναι οι κουβανέζικες μουσικές και η παράδοση της Αβάνας.

Άλλο πράγμα από- ας πούμε- Delinquent Ηabits, που παίζουν το χιπ χοπ με λάτιν στοιχεία. Οι Οrishas βγαίνουν στη σκηνή με τρεις φωνές- φοβερές φωνές- εκ των οποίων ο Ρολντάν Γκονζάλες, με το μουσάκι, είναι μεγάλο κεφάλαιο (τον «έχω» για σόλο καριέρα) κρουστά, τύμπανα, πνευστά και ντιτζέι. Κίνηση εξαιρετική, δηλαδή χορός (έδωσαν και πήραν οι φαν από κάτω), ρυθμός, μελωδία, τα πάντα. Το έβλεπες πως δεν κρατούσαν τίποτε- τα έδιναν όλα. Πριν από τους Οrishas, οι δικοί μας Α.Ε (Αρτέμης, Ευθύμης) τα πήγαν πολύ καλά, δεδομένου πως ο ήχος στην αρχή ειδικά δεν τους βοηθούσε καθόλου, καταφέρνοντας να περάσουν το χιπ χοπ σκληρό ροκ (σε ένα) μήνυμά τους, ως άλλοι νέοι Rage Αgainst Τhe Μachine. Και είχαν και το δύσκολο έργο να ζεστάνουν κυριολεκτικά τον κόσμο που περίμενε έξω στο κρύο για να ανοίξουν οι πόρτες λόγω καθυστερημένου sound check.
Μουσικά κινήματα

Υπάρχουν κινήματα και κινήματα… Πολιτικά, κοινωνικά, μουσικά, λάιφ στάιλ. Ετούτο το τελευταίο είναι το πιο μαζικό και το πιο αποτελεσματικό απ΄ όλα. Αντιδρά κανείς; Η low bap «κοινότητα» του Περάματος αποφάσισε να ανασυντάξει τις δυνάμεις της και να ηγηθεί ενός νέου κινήματος, του Νo Sponsors Μovement. Λένε «όχι» στην κατευθυνόμενη μουσική, τη μουσική που επιβάλλεται άνωθεν… Κάθε Πέμπτη λοιπόν, μαζεύονται στη μουσική σκηνή «Στον Αέρα» (Πετρούπολη) για αυτοσχέδια live, d.j. set, πειραματισμούς και στίχους που δεν αυτολογοκρίνοντααι. Μας αρέσει αυτό; Σαφώς και μας αρέσει. Αρκεί να μην εμπίπτει (και αυτό) σε ένα διαφορετικού τύπου λάιφ στάιλ. Το λαιφ στάιλ των οπαδών του Περάματος…


Αντουανέτα γιοκ

Η Μαρία Αντουανέτα δεν έχει θέση στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Η ταινία της Σοφίας Κόπολα «Μαρία Αντουανέτα», ενώ είχε πάρει τον δρόμο της προβολής για τον Μάρτιο, έμεινε πίσω. Και καλά. Μπορεί η ταινία να ήταν μια καταγραφή της πλήξης και της αποξένωσης που ένιωθε η αυστριακή Αντουανέτα ανάμεσα στους ξιπασμένους αυλικούς των Βερσαλλιών του 18ου αιώνα. Μπορεί η Κόπολα να είναι η κόρη ενός μεγάλου σκηνοθέτη που έχει κάνει την ανία της κινηματογραφικό στυλ. Μπορεί η ταινία να βασίστηκε στη βιογραφία της Αντουανέτας, γραμμένη από την Αντόνια Φρέιζερ, ιστορικό και σύζυγο του νομπελίστα λογοτέχνη σερ Χάρολντ Πίντερ. Όμως παρά τα «πεντιγκρί» της παραγωγής, οι κριτικοί στις Κάννες την καταβαράθρωσαν. Ίσως αυτή η καρατόμηση της Κόπολα και της φιλόδοξης υπερπαραγωγής της να φόβισε την εταιρεία διανομής στην Ελλάδα. Κι έτσι χάσαμε μια ευκαιρία να δούμε ό,τι άξιζε από αυτή τη χολιγουντιανή ιστορία: το Ανάκτορο των Βερσαλλιών με τους υπέροχους απέραντους κήπους και τις αίθουσες με τον μπαρόκ διάκοσμο να απλώνονται στις οθόνες των μούλτιπλεξ αιθουσών. Κρίμα στη γενναιοδωρία των Γάλλων που τα έδωσαν όλα στη Σοφία. Κρίμα που άνοιξαν ύστερα από είκοσι χρόνια την Αίθουσα με τους Καθρέφτες και το Παρεκκλήσι της Στέψης. Ίσως αυτή η ταινία να μην είχε κινηματογραφικό βάρος, αλλά δεν ήταν και για να πέσει στους δήμιους της κριτικής.