Φαινόμενα

Τα τακούνια της αμαρτίας

Από τα πυρετώδη «ενημερωτικά» τηλεπαράθυρα των ημερών ξεχύθηκε ο τραγέλαφος του εγχώριου ευρωτουρλού πολιτισμού
Μπορεί η γυναίκα σήμερα να είναι δυναμική, φιλόδοξη και να φοράει και τακούνια; Όχι, γιατί καθίσταται ύποπτη, θα σου πει ο Ευαγγελάτος μέσω link, που τον φέρνει με φόντο την αντικέ βιτρίνα με τις πορσελάνες τής κ. Τατιάνας κατευθείαν από το σπίτι του στο δελτίο του Αnt1.

Με το ωραίο σπιτικό ντεκόρ να τον αναδεικνύει ιδανικό εκπρόσωπο των νοικοκυραίων του έθνους, στρίμωχνε τον δικηγόρο της γυναίκας που είχε σχέση με τον Βαρθολομαίο και που αν και δεν της έχει απαγγελθεί κατηγορία, αντιμετωπίζεται ως ένοχη.

Για την «απιστία» προς τον σύζυγο φυσικά. Και αν δεν καταγγελθεί η εν λόγω συμπεριφορά, θα τρίξουν τα θεμέλια του ιστορικού έθνους.

Τα ΄χει πει και ο Φώσκολος αυτά, εκ των θεμελιωτών της νεοελληνικής τηλεκουλτούρας: η φιλόδοξη γυναίκα είναι αδίστακτη, δεν έχει αισθήματα και εξουσιάζει τους άνδρες με το σεξ.

Μισοί (από τη μέση και πάνω που μοστραριζόμαστε στο γυαλί) ντυμένοι τα σινιέ της τηλεοπτικής τεχνολογίας και μισοί (από τη μέση και κάτω) ντυμένοι τα κάζουαλ των ορεσίβιων παραδόσεων.

Τι να σου κάνει και το έθνος; Πόσα να προλάβει στη μεταπολίτευση; Άλλωστε είχαμε άλλες φούριες. Μέχρι να σιγουρευτεί η δημοκρατία, να τακτοποιηθεί η αγορά με το λάιφ στάιλ της γκλαμουροσύνης, το τελευταίο που μας μάρανε ήταν η θέση της γυναίκας και τα οικογενειακά ήθη.

Εδώ που τα λέμε, ούτε στους χώρους της Αριστεράς είχε γίνει η μεγάλη ανατροπή, πιο σκληροπυρηνικοί αυτοί, είχαν την εξ ορισμού προοδευτοσύνη σε αντικατάσταση του κενού συνείδησης των κοινωνικών αλλαγών.

Έδεσε τα υλικά και η μαστοράκειος τηλεοπτική γέφυρα με τη χουντική κουλτούρα του κιτς και της γυναίκας- αντικείμενο της φαντασίας λιγούρη εφήβου (έτσι άλλωστε αντιμετωπίζει τους φιλοθεάμονες ακόμη μέρος της τηλεόρασής μας), ήρθαν και τα χατζηνικολάκεια δελτία ειδήσεων με τους αναλυτές- ρολίστες που θυμίζουν τις παλιές ελληνικές κωμωδίες, δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο για να μείνουμε καθηλωμένοι στο χθες του τόπου. Όσο δε πιο φαντασμαγορική και σύγχρονη γίνεται η τηλεοπτική τεχνολογία, τόσο πιο συντηρητικό το θέαμα που παράγει.

Στο δελτίο του Αlpha είδαμε ψηφιακούς δημοσιογράφους- σκιές να θέτουν σκαιά ερωτήματα στη γυναίκα- σκιά της υπόθεσης του «ερωτικού τριγώνου». Υποθέτουμε το εφέ εξυπηρετούσε τις ανάγκες δραματοποίησης, γιατί της ενημέρωσης μάλλον τις μπέρδεψε. Ουδέποτε έδωσε συνέντευξη η συγκεκριμένη διαβεβαίωσε ο δικηγόρος της. Αλλά τι σημασία έχει;

Η φαντασμαγορία της τεχνολογίας μας δεν επιτρέπει σε τέτοιες λεπτομέρειες να στερήσουν την απόλαυση του φιλοθεάμονος.

Σε τέσσερα κανάλια ταυτοχρόνως δίνει συνέντευξη το βράδυ του Σαββάτου ο δικηγόρος της γυναίκας, η οποία μοιάζει να είναι η μοναδική κατηγορούμενη για την υπόθεση.

Ο κανιβαλισμός την εποχή της εικόνας δεν χορταίνει με ονοματεπώνυμο, θέλει χαρακτηριστικά. Πριν από την καταδίκη η αναμέτρηση, η σύγκριση

Ο απατηθείς σύζυγος άλλωστε χαίρει από την πρώτη στιγμή της συμπαθείας όλων και όχι μόνον των ανδρών. Και είναι ο μόνος του οποίου το πρόσωπο σέβεται η κάμερα και εμφανίζεται πάντα με τα χαρακτηριστικά καλυμμένα από θολό τετραγωνάκι, ενώ κίνησαν γη και ουρανό οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ για τη φωτογραφία της συζύγου.

Ο κανιβαλισμός την εποχή της εικόνας δεν χορταίνει με ονοματεπώνυμο, θέλει χαρακτηριστικά. Πριν από την καταδίκη η αναμέτρηση, η σύγκριση.


Η πολιτική της «φούστας σινιέ»

Η γυναικεία προσωπικότητα που καταγγέλλεται, που ενοχοποιείται, παραμένει άγνωστη, αποτέλεσμα υποθέσεων και καταγγελιών «συναδέλφων» ενός δημόσιου οργανισμού που ταλανίζεται από κομματική εκμετάλλευση, που με την ευκαιρία του τραγικού γεγονότος αποκάλυψε όλους τους μικροκομματικούς και δημοσιοϋπαλληλικούς καημούς, που συνοψίστηκαν στην ενοχοποίηση μιας «ανάρμοστης σχέσης».

Ουδείς γνωρίζει και ούτε μπορεί να γνωρίζει την αλήθεια των πραγματικών προσώπων. Αλλά και ούτε τον αφορά. Είναι πολύ βολικό άλλωστε να καταγγέλλεται μια γυναικεία συμπεριφορά στη θέση μιας πολιτικής τακτικής που προτιμάει να κρύβεται κάτω από «κομψές φούστες με ακριβή υπογραφή» και την «αντρική αδυναμία» στη θέα τους, αντί να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα ενός τόπου, που στην απόγνωση από τη δυσλειτουργία των κρατικών θεσμών στρέφεται στην αποθέωση των κοινωνικών δεσμών.