[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Προτιμώ τον κλεφτοκοτά και την παξιμαδοκλέφτρα

Ε ίναι να μη σε πιάνει κάτι που φέρνει σε πανικό; Και πώς είναι δυνατόν να μην πηγαίνει ο νους σου στο κακό; Πώς γίνεται να μην σε πιάνει ανασφάλεια κάθε φορά που εγκαταλείπεις το σπίτι σου; Κι από την άλλη όμως, άμα είσαι μέσα, νιώθεις καλύτερα;

Το ηρεμία, τάξη και ασφάλεια ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας, από τη στιγμή που νιώθουμε ανήσυχοι κάτω από το «κεραμίδι» μας. Όσοι την έχουν γλιτώσει, μάλλον ανήκουν στην κατηγορία του στατιστικού λάθους: να το κοιτάξουν δηλαδή, καθώς σύμφωνα με τα ποσοστά κλοπών όλοι κάποια στιγμή θα πέσουμε θύματα. Υπάρχουν βέβαια και οι διπλά «καντέμηδες»: αυτοί που τους κλέβουν απανωτά και την γλιτώνουν έτσι κάποιοι άλλοι… τυχεροί.

Σαν να λέμε, προσφέρουν κοινωνικό έργο.

Και εντάξει, σου ανοίγουν το αυτοκίνητο, το σπίτι, την τσάντα και σου βουτάνε εκείνα τα λατρεμένα αντικείμενα, γιατί όπως και να το κάνουμε τα αγαπάς και ας σε αποκαλούν υλιστή. Τουλάχιστον όμως, παλαιότερα το θύμα έλειπε. Τώρα γίνονται και μάρτυρες στην ίδια την κλοπή τους! Κι άμα δεν κάτσεις φρόνιμα σε δένουν και με χειροπέδες:

βάζουν την κατάσταση σε μία… τάξη.

Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, μήπως (μια υπόθεση κάνω) πρέπει να αισθάνονται οι «καμένοι» κατιτί τυχεροί. Γιατί, ναι, είναι αλήθεια πως υπάρχουν και χειρότερα. Το να σε λούζει κάποιος με βιτριόλι ή χλωρίνη μόνο και μόνο για να πάρει ό,τι έχεις στην τσέπη σου, δείχνει πως η κατάσταση έχει ξεφύγει. Το μυαλό τους, δυστυχώς, εφευρίσκει ό,τι πιο απάνθρωπο αρκεί να είναι αποτελεσματικό.

Αχ, αν συναντούσα τώρα δα αυτόν τον κλεφτοκοτά και εκείνη την παξιμαδοκλέφτρα, σταυρωτά θα τους φιλούσα! Τα καλύτερα παιδιά της πιάτσας ήταν.