Επιστροφή από τον θάνατο

Πέντε Μεξικανοί ψαράδες σαλπάρισαν από το χωριό τους.
Εξαφανίστηκαν. Εννέα μήνες αργότερα, οι τρεις βρέθηκαν ζωντανοί!
Πέντε ψαράδες ξεκινούν από ένα σκονισμένο χωριουδάκι του Μεξικού για ένα τριήμερο ταξίδι. Φιλοδοξούν να πιάσουν μερικούς καρχαρίες, ει δυνατόν να ξεσκάσουν και λίγο. Εννέα μήνες και εννέα ημέρες αργότερα, οι τρεις από αυτούς επανεμφανίζονται 5.500 μίλια μακρύτερα.

Πρόκειται άραγε για μια εντυπωσιακή ιστορία επιβίωσης, από αυτές που γρήγορα βρίσκουν τον δρόμο τους για τις κινηματογραφικές αίθουσες; Ή μήπως για ένα σκοτεινό μυστήριο για δυνατούς λύτες;

Χαράματα 28ης Οκτωβρίου του 2005, ο 27χρονος Λούσιο Ρεντόν, ο συνομήλικός του Χεσούς Βιντάνα, ο 37χρονος Σαλβαντόρ Ορντόνες, ο 40χρονος Χουάν Νταβίντ και ο 35χρονος Ελ Φαρσέρο βάζουν μπρος τις δύο εξωλέμβιες μηχανές του σκάφους και αφήνουν πίσω τους το μικροσκοπικό Ελ Λιμόν και τις ακτές του Ειρηνικού. Θα λείψουν τρεις ημέρες, λένε στους οικείους τους. Και εξαφανίζονται.

9 Αυγούστου του 2006: Μία ταϊβανέζικη μηχανότρατα εντοπίζει το αλιευτικό ανοιχτά των νησιών Μάρσαλ, 5.500

μίλια μακριά από το Ελ Λιμόν- στην άλλη άκρη του Ειρηνικού. Μέσα στο σκάφος- και μάλιστα σε εντυπωσιακά καλή φυσική κατάσταση- βρίσκονται ο Λούσιο, ο Χεσούς και ο Σαλβαντόρ. Μέχρι να μεταφερθούν στο Ματζούρο, την πρωτεύουσα των Νησιών Μάρσαλ, έχουν γίνει διάσημοι και οι εκπρόσωποι του Τύπου αδημονούν να τους δουν, να τους φωτογραφήσουν, να τους ρωτήσουν. Όμως, στη χαοτική συνέντευξη που παρατίθεται στο αεροδρόμιο της Πόλης του Μεξικού, οι τρεις διασωθέντες βρίσκονται μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη.

«Είστε κανίβαλοι;», ούρλιαζαν οι ρεπόρτερ.
«Μήπως είστε έμποροι ναρκωτικών;»

Οι συνεντεύξεις. «Είστε κανίβαλοι;», ουρλιάζουν οι ρεπόρτερ. «Μήπως είστε έμποροι ναρκωτικών;». Γιατί είχαν αποκρύψει στις πρώτες συνεντεύξεις που παραχώρησαν μέσω δορυφορικού τηλεφώνου από τη μηχανότρατα πως όταν ξεκίνησαν από το Ελ Λιμόν είχαν μαζί τους δύο ακόμα άτομα; Πως τα άτομα αυτά είχαν πεθάνει; Πώς είχαν πεθάνει; Μήπως σκοπός του ταξιδιού τους ήταν να «ψαρέψουν» ναρκωτικά και όχι καρχαρίες; Μήπως είχαν τσακωθεί με τους άλλους δύο και τους είχαν σκοτώσει; Μήπως τους είχαν φάει κιόλας; Οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ είχαν ανακαλύψει πως ο Χεσούς είχε οικονομικά προβλήματα, ο Λούσιο ήταν ελεύθερος με εγγύηση για μικροκλοπές και ο Σαλβαντόρ δεν καταγόταν από το χωριό Σαν Μπλας, όπως είχε υποστηρίξει- ήταν από την Οαξάκα όπου, 12 χρόνια νωρίτερα, είχε εγκαταλείψει γυναίκα και παιδιά. Θύματα ή θύτες; Σίγουρα ύποπτοι…


Τους πέταξαν και τους δύο στη θάλασσα

O δημοσιογράφοςτων «Sunday Τimes» Κρίστοφερ Γκούντγουιν θέλησε να τους βρει και να τους μιλήσει. Χρειάστηκε πρώτα να έρθει σε επαφή με έναν Αμερικανό ονόματι Τζο Κίσακ, εργαζόμενο σε μικρό εκδοτικό οίκο της Ατλάντα, ο οποίος ίδρυσε σε συνεργασία με έναν Μεξικανό μία εταιρεία παραγωγής ειδικά για τους τρεις ψαράδες: αγόρασε τα αποκλειστικά δικαιώματα της ιστορίας τους και επί του παρόντος την προωθεί στο Χόλιγουντ. «Μια ιστορία πίστης και λύτρωσης που θα εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους να πάρουν τον δρόμο του Θεού», έτσι την περιέγραψε στον Γκούντγουιν και δέχθηκε ευχαρίστως να τον φέρει σε επαφή με τον Χεσούς. Για τον Σαλβαντόρ και τον Λούσιο δεν ήταν πολύ πρόθυμος- τον λόγο, ο Γκούντγουιν θα τον ανακάλυπτε μόλις τους γνώριζε.

Παρά τις αρχικές κορόνες του Τύπου, η ιστορία που αφηγήθηκε ο Χεσούς δεν αμφισβητείται. Είχαν μαζί τους λίγη βενζίνη, η καθετή που έριξαν για να πιάσουν δολώματα για τους καρχαρίες παρασύρθηκε από τον δυνατό άνεμο, καθυστέρησαν ψάχνοντάς την, ξέμειναν από βενζίνη. Από εκεί και πέρα, αφέθηκαν να τους παρασέρνουν τα ρεύματα και οι αληγείς άνεμοι. Οι ειδικοί δέχονται πως ένα τόσο μικρό σκάφος, σε αυτήν την περιοχή, μπορεί να παρασυρθεί έως και 50 χιλιόμετρα την ημέρα. Πώς επέζησαν όμως, όσοι επέζησαν;

Ο Χεσούς ομολόγησε στον Γκούντγουιν πως αναγκάστηκαν να πίνουν τα ούρα τους και να τρώνε ωμό, όποτε έτρωγαν, το κρέας θαλάσσιων χελωνών. Όχι όλοι όμως. Ο Χουάν Νταβίντ και ο Ελ Φαρσέρο αρνούνταν να το κάνουν. Αυτοί οι δύο, εξάλλου, «δεν ήταν πραγματικοί ψαράδες», είχαν πάει μαζί για το κέφι τους, δεν ήταν σκληραγωγημένοι- και η πίστη τους τούς πρόδωσε. Ο Χουάν Νταβίντ πέθανε στις 20 Ιανουαρίου. Ο Ελ Φαρσέρο τρεις εβδομάδες αργότερα. Τους πέταξαν και τους δύο στη θάλασσα, αφού πρώτα είπαν επτά Χαίρε Μαρία και επτά Πάτερ Ημών.

Ο Σαλβαντόρ και ο Λούσιο πάσχουν από μετατραυματικό σοκ. Δε βαριέστε… Αν κυκλοφορήσει τελικά μια ταινία με τίτλο «Οι τρεις ψαράδες» θα έχει σίγουρα χάπι εντ.